Ocena brak

Inne zaburzenia hormonalne prowadzące do niedoboru wzrostu

Autor /carbonara Dodano /28.11.2013

Stany niedoboru i nadmiaru steroidów płciowych. Steroidy płciowe wytwarzane przez gonady i przez korę nadnerczy wpływają znacząco na proces wzrastania. Androgeny po aromatyzacji do estrogenów wpływają pobudzająco na syntezę i wydzielanie hormonu wzrostu. Ponadto w okresie pokwitania, wraz ze zwiększeniem wytwarzania steroidów płciowych, następuje kilkukrotne zwiększenie wytwarzania hormonu wzrostu oraz wielokrotne zwiększenie gęstości receptorów dla hormonu wzrostu. Dochodzi także do znacznego zwiększenia stężenia IGF-I. Do upośledzenia wzrastania dochodzi u pacjentów z konstytucjonalnie opóźnionym dojrzewaniem, a zwłaszcza u pacjentów z hipogonadyzmem hipogonadotropowym. Najczęściej tę postać hipogonadyzmu stwierdza się w przypadku wielohormonalnej niedoczynności przysadki, występującej zwłaszcza po operacjach guzów okolicy podwzgórzowo-przy-sadkowej, po radioterapii, po urazach czaszki, po przebyciu stanów zapalnych ośrodkowego układu nerwowego.

Należy także wspomnieć, że w przypadku nie leczonych chorób przebiegających z nadmiernym wydzielaniem steroidów płciowych i(lub) nadner-czowych (przedwczesne dojrzewanie płciowe, wrodzony przerost nadnerczy), wzrastanie dzieci - początkowo przyspieszone - ulega wczesnemu zakończeniu w związku z szybkim zaawansowaniem wieku kostnego i zarośnięciem nasad kostnych, a ostatecznie osiągnięty wzrost mieści się często znacznie poniżej wartości prawidłowych.

Zaburzenia hormonalnej regulacji gospodarki wapniowo-fosforanowej. Zaburzenia wzrastania należą do obrazu klinicznego niedoczynności przytarczyc. Stałym objawem rzekomej niedoczynności przytarczyc jest niski wzrost.

Zaburzenia wytwarzania insuliny. Insulina jest ważnym czynnikiem wzrostowym, współdziałającym z hormonem wzrostu. Od dawna wiadomo, że noworodki matek z niewyrównaną cukrzycą mają większą masę i długość urodzeniową ciała. Insulina wywiera stymulujący wpływ na syntezę DNA i wzrastanie komórek przez receptory dla IGF-I. Działanie takie jest możliwe ze względu na znaczną homologię receptora insulinowego i receptora dla IGF-I. U dzieci z cukrzycą obserwuje się duże stężenia zarówno hormonu wzrostu, jak i IGF-I. Upośledzenie wzrastania jest uwarunkowane obecnością białek inhibitorowych, hamujących aktywność biologiczną IGF-I.

 

Podobne prace

Do góry