Ocena brak

Imperializm - I KRYZYS MAROKAŃSKI (1905 - 1906)

Autor /Leszek1010 Dodano /19.10.2011

¨ Niemcy szybko zorientowały się, że układ brytyjsko - francuski z 1904r. czynił Maroko strefę wpływów kapitału francuskiego. Dlatego postanowiły przeciwdziałać. Kiedy na przełomie 1904-05 Paryż zażądał od sułtana marokańskiego Mulaj Abed al.-Aziza zgody na wprowadzenie oddziałów francuskich na teren sułtanatu oraz szeregu koncesji gospodarczych, ten odmówił licząc na poparcie Niemiec. Za namową kanclerza Rzeszy Bularoga 31 marca 1905r. cesarz niemiecki Wilhelm II, podczas przejażdżki po morzu śródziemnym, wpłynął na pokładzie swego jachtu do marokańskiego portu Tanger, gdzie oświadczył, że przybył pozdrowić sułtana jako niezależnego władcę. Wygłosił agresywne przemówienie, że będzie bronił interesów niemieckich w Maroku i będzie konsultował się w tej sprawie z sułtanem. Oświadczenie to wywołało oburzenie Francji, która nie mogła liczyć na pomoc Rosji, z którą miała traktat wojskowy, gdyż ta była osłabiona rewolucją i Anglii bo układ z 1904r. takiej pomocy nie przewidywał. Sytuacja taka była pomyślna dla Niemiec. Zaproponowały zwołanie międzynarodowej konferencji w sprawie Maroka (która potwierdziła by niepodległość Maroka).

¨ W dniach od 16I do 7IV 1906r. w hiszpańskim mieście Algecornaise odbyła się konferencja 11 państw europejskich, USA i Maroka. Wszyscy uczestnicy konferencji poparli interesy Francji z wyjątkiem Austro-Węgier, które poparły Niemcy. Konferencja potwierdziła niepodległość Maroka, istnienie państwa marokańskiego, ale przyznawało w nim Francji daleko idące koncesje, m.in. wpływ na tamtejszą policję i uznawała specjalne interesy Francji i Hiszpanii w tym kraju.

¨ Konferencja Algecorne jeszcze bardziej pogłębiła sprzeczności między blokami.

Podobne prace

Do góry