Ocena brak

Immunitet deputowanego

Autor /Barnim Dodano /13.12.2011

Immunitet stanowi jedną z najstarszych instytucji parlamentarnych. Rozumiany jako wykluczenie bądź ograniczenie odpowiedzialności deputowanego za naruszenia prawa, pełni dwie podstawowe funkcje:

  1. ochrony niezależności członków parlamentu i zagwarantowania im swobody wykonywania mandatu,

  2. ochrony niezależności i autonomii parlamentu jako takiego.

Prawo konstytucyjne wyróżnia 2 postaci immunitetu:

a) immunitet materialny – wyłączenie karalności określonych czynów, co oznacza wyłączenie piastuna immunitetu spod działania materialnego prawa karnego – Konstytucja z 1997 r. nadaje mu charakter częściowy, bo obejmuje tylko działalność wchodzącą w zakres sprawowania mandatu poselskiego, pod warunkiem jednak, że nie dochodzi przy tym do naruszenia praw osób trzecich (art. 105 ust. 1). Immunitet materialny ma charakter bezwzględny – nie ma żadnej procedury, w której możliwe byłoby jego uchylenie. Immunitet ten ma także charakter trwały – działa także po wygaśnięciu mandatu, ale tylko w odniesieniu do działalności, która miała miejsce w okresie sprawowania mandatu;

b) immunitet formalny – ograniczenie dopuszczalności ścigania za czyny, będące – według materialnego prawa karnego – przestępstwem lub innym czynem karalnym, co oznacza wyłączenie piastuna immunitetu ze zwykłego toku procedury karnej. Ma on charakter zupełny (art. 105 ust. 2 K i art. 7 ust. 1 uwm). Nie dotyczy on jednak odpowiedzialności cywilnej, pracowniczej, zawodowej itp. Obejmuje wszystkie czyny poddane odpowiedzialności karnej, niezależnie od tego, czy zostały one popełnione przed uzyskaniem mandatu czy już w trakcie jego posiadania. Obecne przepisy konstytucyjne przewidują dwie formy uchylenia immunitetu: wyrażenie zgody przez zainteresowanego posła (art. 105 ust. 4), bądź uchylenie na mocy uchwały Sejmu lub odpowiednio Senatu (art. 7c ust. 6). Immunitet formalny ma charakter nietrwały i wygasa wraz z wygaśnięciem mandatu.

Podobne prace

Do góry