Ocena brak

Imiona Jezusa Chrystusa - Pan

Autor /Zenek777 Dodano /22.04.2011

W greckim tłumaczeniu ksiąg Starego Testamentu, niewypowiedziane imię Boże, objawione Mojżeszowi, YHWH, jest oddane przez termin Kyrios (Pan). Termin Pan stał się więc imieniem powszechnym na określenie bóstwa Boga Izraela. Nowy Testament używa takiego właśnie znaczenia w odniesieniu do Boga Ojca ale także, co jest nowością, do Jezusa, który uznany jest za Boga (1Kor 2,8) (KKP nr 446).

Sam Jezus stosuje do siebie ten tytuł, w sposób niejasny, gdy dyskutuje z faryzeuszami na temat sensu Psalmu 110 (Mt 22,41-46), i otwarcie gdy rozmawia z apostołami (J 13,13). W czasie całego życia Jezusa jego czyny, słowa i znaki panowania nad prawami natury, nad chorobami, demonami, śmiercią i grzechem ukazywały Jego Boską suwerenność (KKP nr 447).

Bardzo często widzimy w Ewangeliach różnych ludzi, którzy zwracają się do Jezusa, nazywając Go "Panem". Ten tytuł świadczy o wielkim szacunku i zaufaniu, tych którzy zbliżają się do Jezusa oczekując pomocy i uzdrowienia (Mt 8,2; 14,30; 15,22). Tytuł ten wypowiedziany pod wpływem Ducha św. niekiedy był wyrazem poznania Bożej tajemnicy (misterium) w Jezusie (Łk 1,43; 2,11). W spotkaniu z Chrystusem Zmartwychwstałym staje się on przejawem adoracji: "Pan mój i Bóg mój!" (J 20,28). Nabiera on więc specyficznie chrześcijańskiego zabarwienia pełnego miłości i uczucia: "To jest Pan!" (J 21,7) (KKP 448).

Przyznając od początku Jezusowi boski tytuł Pana, pierwsze wyznania wiary w Kościele potwierdzają przekonanie, że wszelka władza, sława, honor i chwała należne Bogu Ojcu należą się na równi Jezusowi (Rz 9,5; Ap 5,13) ponieważ posiada On tę samą "postać Bożą" (Flp 2,6) i że Ojciec okazał tę boską suwerenność Jezusa wskrzeszając Go z martwych i wywyższając Go w chwale (Rz 10,9; 1Kor 12,3; Flp 2,9-11) (KKP nr 449).

Od początku też dla chrześcijan stwierdzenie panowania Jezusa nad światem i historią (Ap 11,15) oznaczało, że nie powinni oni poddawać swojej wolności, w sposób absolutny, pod żadną władzę ziemską. Należy się ona bowiem tylko Bogu Ojcu i panu Jezusowi Chrystusowi: Cezar nie jest "Panem" (Mk 12,17; Dz 5,29). "Kościół bowiem wierzy, że klucz, centrum i cel wszelkiej historii ludzkiej znajduje się w ręku swego Pana i Mistrza" (GS 10) (KKP 450).

Modlitwa chrześcijańska jest naznaczona tytułem "Pan", czy to jako wezwanie do modlitwy "Pan z wami", czy to jej zakończenie "przez Jezusa Chrystusa naszego Pana". W jązyku polskim spotykamy określenie „Pan Jezus” i „Pan Bóg”. W Adwencie spotykamy pełen nadziei okrzyk "Maran atha" (Pan przychodzi) i "Marana tha" Przyjdź Panie Jezu. Amen! (Ap 22,20). (KKP 451)

Podobne prace

Do góry