Ocena brak

Imię Jezus

Autor /Elig Dodano /28.05.2013

Imię Jezus (IHCOYC) już bardzo wcześnie (około 200 r.) było skracane do dwóch liter. Pisano te litery obok siebie (IH) splecione ze sobą tak, że przedłużona kreska poprzeczna ety (II) obejmowała umieszczoną przed nią albo w nią wpisaną jotę (I); w ten sposób powstawał tajemny znak krzyża.

Wszystkie trzy przykłady poświadczone są przez inskrypcje odkryte w katakumbach z III w. Także na gemmach umieszczano skrót III. Wydaje się jednak, że nie był on zanadto rozpowszechniony. Od IV w. dodawano do IH jeszcze C (S — grecka sigma). Także skrót 1C (IHCOYC) był szeroko stosowany w sztuce bizantyjskiej, szczególnie w malowidłach przedstawiających Chrystusa. Wskutek latynizacji IHC powstało bardzo rozpowszechnione IHS, które pojawia się już na monetach Justyniana II (VII—VIII w.).

Tę formę zapisu starano się uzasadnić, powołując się na dawną wymowę słowa Jezus — Ihesus. W późniejszych czasach nadawano tym trzem literom błędną interpretację, czytając je: In hoc signo (domyślnie: vinces), albo: Jesus hominum Salvator, i dodawano do nich często krzyż i trzy gwoździe, które początkowo miały zapewne oznaczać literę V (vinces). Rozpowszechnienie znaku imienia Jezus, IHS, i okazywaną mu cześć zawdzięczamy wysiłkom św. Bernardyna ze Sieny (zm. 1444 r.). Towarzystwo Jezusowe wybrało je na swój znak szczególny i wyjaśniało jako skrót wyrażenia: Jesu humilis societas.

Podobne prace

Do góry