Ocena brak

IDUMEA

Autor /Matylda Dodano /23.10.2012

(hebr. Edom, er. Idumaia, Idumea), gr. nazwa
kraju —» Edomitów, w e p o c gr.-rzym. obejmująca pd. Judeę,
między —» Hebronem a —» Beer Szebą (por. FlavAnt
2,1,1; 5,1,22; 12,8,6; 13,9,1; 14,11,4; FlavBJ 2,20,4; 4,8,1);
najważniejszymi miastami I. były Adora i Marisa.

Po zburzeniu Jerozolimy (586 prz.Chr.) I. została zajęta
przez Edomitów (Idumejczyków), którzy pomagali Babilończykom
zdobyć miasto, stąd częste złorzeczenia pod adresem
Edomu (I. - por. Ab 8-15; Ez 25,12-14; 35,5.10; Ps 137,7); w
okresie hellenistycznym I. była eparchią syr., którą zarządzał
Gorgiasz (2 Mch 12,32); w okresie machabejskim I. byta pod
rządami Seleucydów (1 Mch 10,15); w granicach I. i Judei
Juda Machabeusz walczył z Seleucydami (1 Mch 4,15.29), później
także z Idumejczykami (1 Mch 5,3.65; 2 Mch 10,15-23;
12,32-37);

chcąc uchronić się przed atakami L, a następnie
przed Antiocheni V (1 Mch 6,31), Juda zajął oraz umocnił
Bet Sur (1 Mch 4,28-61); 126 prz.Chr. I. została zdobyta przez — Jana Hirkana I, w okresie rzym. została włączona
do Judei; po upadku państwa żyd. (70 po Chr.) nazwa I.
zanikła. NT wspomina jedynie o mieszkańcach I. (Mk 3,8).
Z Idumejczyków wywodził się —» Herod Wielki.

 

F. Buhl, Geschichte der Edomlter, L 1893; Abel GP I 281-285, II 135, 152; N. Glueck, The Civilization of the Edomites, BA 10(1947) 77-84; A. van den Born, W. Baier, BL 768; J. Trinquet, Catholicisme III 1376-1381, V 1189; A. Robert, DBS IV 195-199; J. Simons, The Geographical and Topographical Texts of the OT. Lei 1959. 562; H. Strąkowski, PEB I 473-474; M. Gihon, Idumea and the Herodian Limes, IEJ 17(1967) 27-42; U. Rapaport, Les Iduméens en Egypte, Revue de philologie 43(1969) 73-82; E. Stern, The Material Culture of the Land of the Bible in the Persian Period 538-332 B.C., Warminster 1982; M. Defossez, DEB 602; U. Hubner, The Anchor Bible Dictionary, NY 1992, III 382-383.

Podobne prace

Do góry