Ocena brak

HYMN O ZACHODZIE SŁOŃCA NA MORZU

Autor /SkadWiesz Dodano /23.02.2012

HYMN O ZACHODZIE SŁOŃCA NA MORZU (tyt. z Pism pośmiertnych 1866, właśc. tyt. Hymn; inc. i refren: „Smutno mi, Boże!"), wiersz J. Słowackiego, powst. „na morzu pod Aleksandrią" 20 X1836, ogł. w „Tygodniku Lit." 1839, złożony z 8 sekstyn, zamykanych refrenem. Nawiązując do tradycji hymnu sytuacją rozmowy z Bogiem oraz obrazowymi motywami nieskończonych przestrzeni i czasu wszechświata, tradycyjnie służącymi retorycznej pochwale Boga, poeta akcentuje czynnik romant. podmiotu człowieka - wprowadza motywy tułactwa, samotności, przemijania i nicości wobec tego ogromu, romant. „religię smutku"; niweluje przyjęty w hymnie dystans między podmiotem — człowiekiem, a adresatem -Bogiem, zamieniając hymniczną retorykę na stylistykę intymnej, osobistej rozmowy-skargi o silnych akcentach elegijnych. Jeden z najpopularniejszych wierszy pol., tłumaczony na czes., franc., bułg., ros., szwedz., ang., węg., wł., fiń., hebr. i serb.-chorw., kilkakrotnie oprać, muzycznie, wywołał liczne echa w poezji, m. in. K. Ujejskiego, F. Wężyka, C. Norwida, W. Gomulickiego, M. Konopnickiej, K. Tetmajera, J. Kasprowicza, A. Słonimskiego i in.

Wyd. kryt. J. Kleiner w: Dzieła wszystkie, t. 5, wyd. 2 Wr. 1954.

W. KUBACKI Religia smutku, „Przegl. Hum." 1960 z. 4/5; CZ. ZGORZELSKI „Hymn" Słowackiego - „Smutno mi, Boże...", w: 0 lirykach Mickiewicza i Słowackiego, Lubi. 1961.

Ireneusz Opacki

Podobne prace

Do góry