Ocena brak

HUMBERT z SILVA CANDIDA OSB kard.

Autor /Blandyn Dodano /23.10.2012

ur ok.
1000 w Lotaryngii, zm. 5 V 1061 w Rzymie, kanonista, legat
i dyplomata papieski.

Do zakonu wstąpił ok. 1015 w Moyenmoutier; przyjaźnił
się z Brunonem z Toul, który nast. jako pap. Leon IX powołał
go 1049 do Rzymu, mianował abpem Sycylii i kard. bpem
Silva Candida. H. był także doradcą pap. Wiktora II, Stefana
IX i Mikołaja II; zwalczał ówczesne błędne poglądy teol.
(m.in. na synodzie w Rzymie 1 0 5 0 przyczynił się do potępienia
nauki o Eucharystii — Berengariusza z Tours); 1 0 5 1 na
czele legacji pap. wysłany został do Konstantynopola do
przychylnie nastawionego do unii z Rzymem ces. Konstantyna
IX Monomacha i do patriarchy —» Michała Cerulariusza;
nieudaną misję zakończono 1054, składając na ołtarzu w Hagia
Sofia bullę pap. Leona IX z ekskomuniką na patriarchę i
jego zwolenników (—» schizma wschodnia); za pap. Stefana
IX był kanclerzem i bibliotekarzem Kościoła rzym.; powołując
się na —» donację Konstantyna, bronił —> prymatu papieża
i dążył do uniezależnienia władzy pap. od cesarskiej.

Zdaniem niektórych historyków (np. A. Michela) H. miał
wpływ także na politykę pap. Mikołaja II, a zwł. na sformułowanie
dekretu o wyborze papieża w drodze elekcji przez
kolegium kard., ogłoszonego 1059 na synodzie later.; skrajne
poglądy H., negujące ważność sakramentów udzielanych
przez duchownych dopuszczających się herezji lub symonii,
spowodowały jego konflikt z —> Piotrem Damiani.

Głównym dziełem H., napisanym 1054-58, jest Libri tres
adversus simontacos (PL 143,1004-1212; wyd. krytyczne H.
Halfmann Cardinal H., sein Leben und seine Werke mit Berücksichtigung
seines Traktates „Libri tres adversus slmoniacos",
Gö 1882); przypisuje się mu również Vita Leonis IX
papae (ASanc Apr II 647-664) i Epistola Widonls (DA
3 7 ( 1 9 8 1 ) 576-604) oraz Zbiór prawa kanonicznego obejmujący
74 tytuły, który ze względu na poglądy dotyczące reformy
Kościoła (—» gregoriańska reforma) wskazuje na autorstwo H.

 

A. Fliehe, Le cardinal H. de Moyenmoutier. Etude sur les origines de la réforme grégorienne. RevH 119(1915) 41-76; tenże, La réforme grégorienne, Lv 1924, I 265-308; A. Michel, H. und Kerullarios I-II. Pa 1924-30; Fliche-Martin VIII 15-19; R. Naz, DDC V 1229-1232; G. Mollat. ECat XII 738-740; Y. Congar. Catholicisme V 1090-1093; BBKL II 1164-1165 (bibliogr.); R. Schieffer, Die Entstehung des päpstlichen Investilurverbots für den deutschen König, St 1981; U.R. Blumenthal, TRE XV 682-685.

Podobne prace

Do góry