Ocena brak

HULEWICZ WITOLD, pseud. Olwid

Autor /SkadWiesz Dodano /23.02.2012

HULEWICZ WITOLD, pseud. Olwid, ur. 26 XI 1895 w Kościankach pod Wrześnią, zm. 12 VI 1941 w Palmirach pod Warszawą, brat Jerzego, poeta i prozaik, tłumacz. Od 1917 współwydawca pisma > „Zdrój", prowadził też w Poznaniu wraz z bratem Spółkę Wydawn. „Ostoja". Po jej rozwiązaniu przeniósł się 1922 do Warszawy, gdzie z K. Paszkowskim założył Instytut Wydawn. „Aurion" (publikował tu m. in. własne prace przekładowe). W 1925-34 prowadził działalność kult. w Wilnie, m. in. jako dyr. miejscowej rozgłośni Pol. Radia, zał. i prezes oddziału ZZLP i Rady Wil. Żrzeszeń Artyst., kierownik lit. teatru Reduta (1925-26). W 1934-39 kierował działem lit. Polskiego Radia w Warszawie. W czasie okupacji niem. był jednym z pierwszych organizatorów prasy podziemnej (m. in. redagował najpoczytniejsze podówczas pismoPolska żyje", wyd. 1939-41). Aresztowany 1940 i uwięziony na Pawiaku, po długotrwałym śledztwie rozstrzelany w egzekucji zbiorowej. Uprawiał lirykę o charakterze ekspresjonist. (tomy Płomień w garści 1921, Lament królewski 1929), zbiór Miasto pod chmurami (1931) poświęcił Wilnu, w cyklu Sonety instrumentalne (1928) dał wyraz zainteresowaniom muz., podobnie jak w źródłowej biografii Beethovena Przybłęda Boży( 1927, wyd. 2 1939, wyd. 3 z przedm. J. Parandowskiego 1959). Zajmował się twórczością radiową (Teatr wyobraźni 1935) i teorią przekładu (Polski Faust 1926). Zaprzyjaźniony z R.M. Rilkem, przełożył m. in. jego Księgę obrazów (1927), Księgę godzin (1935) i Elegie duinejskie (1930, z S. Napierskim); tłumaczył też Goethego, H. Kleista, M. Broda, T. Manna, R. Tagorego i P. Valery'ego. Nagroda lit. m. Wilna (1937),

PSB 10 (S. Helsztyński); SPKP (red.). 

Jan Wojnowski

Podobne prace

Do góry