Ocena brak

HULEWICZ JERZY

Autor /SkadWiesz Dodano /23.02.2012

HULEWICZ JERZY, ur. 4 VIII 1886 w Kościankach pod Wrześnią, zm. 1 VII 1941 w Warszawie, brat Witolda, dramato-pisarz, prozaik, malarz i grafik. Odegrał znaczną rolę w życiu kult. Poznania, m. in. jako współzałożyciel (1917) i red. pisma —» „Zdrój", które wydawał własnym nakładem, czł. grupy piast. Bunt, założyciel i kier. Spółki Wydawn. „Ostoja" (1916-22); publikował w niej m. in. utwory W. Berenta, J. Iwaszkiewicza, J. Kasprowicza, S. Przybyszewskiego, (z którym łączyła go bliska przyjaźń), W.S. Reymonta, J. Wittlina, E. Zegadłowicza, często we własnym opracowaniu graficznym. Swój majątek Kościanki przekształcił w ośrodek życia artystycznego. Po upadku „Zdroju" i stratach majątkowych opuścił Wielkopolskę, z czasem osiadł w Warszawie, gdzie 1937-39 był stałym współpracownikiem lit. „Kuriera Porannego". Jako teoretyk —» ekspresjonizmu, autor programowych publikacji w „Zdroju" i red. almanachu Brzask epoki. W walce o nową sztukę (1920), nawiązywał do wątków myśli chrzęść, (komentarze do Ewangelii św. Jana Ego eimi 1921), religii Wschodu, teorii teozoficznych i okultystycznych, a także do pol. mistycyzmu romant. (wydał Genezis z Ducha Słowackiego 1918); podobnie w archaicznie stylizowanych dramatach poet. (Kain 1920, Śluby ziemi 1920, Bolesław Śmiały 1921, Wiano 1921, Aruna 1922, wyst. 1924, Joachim Achim 1922), na które silny wpływ wywarła twórczość Wyspiańskiego. Ogłosił ponadto Dialogi estetyczne (1910), opowieść Samskara (1918), pisywał nowele (Dzieje Utana 1928) i utwory powieściowe (Góra Oxymoronu 1936, Szaruga, cz. 1-2 1937); pozostawił w rkpsie przekład Fausta Goethego.

PSB 10 (S. Helsztyński).

Jan Wojnowski

Podobne prace

Do góry