Ocena brak

HUET STANISŁAW ks.

Autor /Gordiana Dodano /22.10.2012

ur. 8 VII 1904 we Lwowie, zm.
13 III 1961 w Warszawie, pastoralista, teolog moralista, działacz
społeczny.

Studiował teologię w Wiedniu, a nast. we Lwowie, gdzie
wstąpił do seminarium duch.; 1926 uzyskał doktorat filozofii
na Gregorianum; 1927 przyjął święcenia kapł., po czym kontynuował
studia teol. na Angelicum, uwieńczone 1929 doktoratem
(nostryfikował go na Uniw. Lwowskim); po powrocie
do kraju był prefektem szkół średnich w Stryju (od 1937 we
Lwowie) oraz kapelanem Polskiego Tow. Lekarskiego w
Morszynie pod Stryjem;

1938 habilitował się z teologii pastoralnej
na UJ; 1939-45 był kapelanem sióstr zak. we Lwowie
(po repatriacji do 1947 kapelanem szpitalnym w Zabrzu), a
od 1949 prof, kontraktowym na wydz. teologicznym UJ i jednocześnie
prodziekanem; od 1953 był wikariuszem gen. archidiecezji
krak.; w tymże roku został prof, nadzwyczajnym
UW, a 1954 - prof, teologii mor. szczegółowej na wydz. teologicznym
nowo erygowanej ATK w Warszawie (od 1957 kierownik
katedry teologii mor. szczegółowej).

H. angażował
się w działalność Komisji Duchownych i Świeckich Działaczy
Katolickich przy Froncie Jedności Narodu; jako czołowy
działacz Ruchu Księży „Caritas" oraz członek władz naczelnych
— Zrzeszenia Katolików Caritas wyróżniony został wieloma
odznaczeniami państw.; jego postawa i działalność
społ.-polit, budziła duże opory i sprzeciw władz kośc. (szczególnie
przyjęcie funkcji wikariusza gen. w Krakowie).

W mor. poglądach H. pozostał pod wpływem myśli Alfonsa
Marii de Liguori; jakkolwiek doceniał autorytet poglądów
teol. Tomasza z Akwinu, to trudno zaliczyć go do zwolenników
—» neotomizmu; u H. zauważa się ponadto wpływ prawa
kan., zwł. w problematyce sakramentalnej.

W ujmowaniu
problematyki mor. dominowała u H. kazuistyka; wzbogacał
ją jednak dowartościowaniem aspektu psychol. i osobowego
(ówcześnie obawiano się wprowadzenia pierwiastka empirycznego
do rozważań teologii mor.); H. pozostawał też pod
wpływem psychoanalityków, jak S. Freud, A. Adler i C G .
Jung. H. niewystarczająco opierał się jednak na danych —»
objawienia Bożego, a zwł. pomijał — Tradycję.

Do jego głównych
dzieł należą: Psychoanaliza a sakrament pokuty (Wł
1937), Cnota religijności (Wwa 1954), Sakrament pokuty w
świetle teologii i psychohigieny ( I - I I , Wwa 1955-59) i Eucharystia.
Traktat teologicznomoralny (Wwa 1956).

 

Wspomnienie pośmiertne o ś.p. księdzu prof, dr Stanisławie H., Caritas 17(1961) z. 4. 29-32; J. Nosowski, Sklad osobowy i działalność naukowa Wvdziaiu Teologicznego jATKJ w okresie od 1 Xl 1954 do 30 IX 1968 roku, Wwa 1969 (passim); F. Greniuk, Zarys dziejów polskiej teologii moralnej, RTK 22(1975) z. 3, 17-18; J. Pryszmont, Kierunek teologii moralnej, w: XX lat ATK, Wwa 1976, 107, 112-113; R. Jabłoński, Ksiądz Stanisław H. - teolog moralista, Lb 1977 (mpsBKUL); L. Grzebień, SPTK V 555-556 (bibliogr.); R. Piszczek. Księża Caritas. Wspomnienia, Wwa 1984, 48-64.

Podobne prace

Do góry