Ocena brak

HORZYCA WILAM

Autor /SkadWiesz Dodano /23.02.2012

HORZYCA WILAM, ur. 28 II 1889 we Lwowie, zm. 2 III 1959 w Warszawie, inscenizator, teoretyk i krytyk teatru. Studiował filologię ang. i germ. w Wiedniu. Należał do grupy—> Skaman-der, był autorem programowego artykułu w 1 nrze pisma. Redagował mies. —> „Droga" (1928-37), przy nim serię Biblioteka Dram., obejmującą utwory współcz. dramaturgów świat, oraz „Scenę Lwowską" (1932-37), tyg. —> „Pion" (1937-39; z J. Czechowiczem i R. Kołonieckim). Dyrektor warsz. Teatru im. W. Bogusławskiego (1924-26; z L. Schillerem i A. Zelwerowiczem) oraz Teatrów Miejskich we Lwowie (1931-37). Podczas okupacji w Warszawie brał udział w tajnym nauczaniu, współred. konspiracyjnego pisma „Nurt" (1943-44). W 1945 z K. Adwentowiczem organizował działalność Teatru im. Wyspiańskiego w Katowicach, nast. dyrektor teatrów w Toruniu, Bydgoszczy, Poznaniu, Wrocławiu, Krakowie, 1957-59 Teatru Nar. w Warszawie. Propagował ideę „teatru monumentalnego", bliską poglądom L. Schillera, z którym stworzył inscenizacje Kniazia Patiomkina T. Micińskiego, Achilleis S. Wyspiańskiego i Róży S. Żeromskiego. Pisał wiersze, utwory dram. (m. in. poświęcony Mozartowi - Pożegnanie,Dialog" 1959 nr 7, wyst. 1968), tłumaczył, m. in. Śmierć Dantona G. Buchnera, Szkołę obmowy R.B. Sheridana. Opublikował studium Juliusz Słowacki. Dzieje ducha (1927) oraz zbiór esejów i szkiców Dzieje Konrada (1930) na temat funkcji poezji romant. i postro-mant. we współcz. życiu nar.-społ., poświęconych m. in. Mickiewiczowi, Norwidowi, Fredrze, Wyspiańskiemu, Lechoniowi.

O dramacie, oprac. L. Kuchtówna, K. Puzyna, wstęp J. Iwaszkiewicz, W. 1968. PSB 10 (S. Marczak-Oborski); „Pam. Teatr." 1965 z. 2 (pośw. H.).

Andrzej Z. Makowiecki

Podobne prace

Do góry