Ocena brak

Hortensja pnąca

Autor /Celestyn888888 Dodano /17.01.2012

Hortensja pnąca (Hydrangea petiolaris), jest coraz częstsza w szkółkach i w punktach sprzedaży, a tym samym w ogrodach. Pnącze to w stanie naturalnym występuje w lasach Japonii, na południowym Sachalinie i Kurylach (Rosja) oraz na Półwyspie Koreańskim. Hortensja pnąca rośnie silnie, wspinając się po podporach do wysokości 20-25 m, za pomocą licznych, mocnych korzonków przybyszowych wyrastających na łodygach, podobnie jak u bluszczu. Powierzchnia podpór powinna być nierówna (spękana) i chropowata. Na starszych pędach i gałęziach jasnobrązowa kora łuszczy się papierzasto. Pędy kwitnące nie mają korzonków i odstają od podpory. Na końcach pędów w czerwcu-lipcu rozwijają się duże, płaskie kwiatostany, średnicy 20-25 cm, złożone z drobnych kwiatów płodnych i brzeżnych płonnych (sterylnych), białych o średnicy około 3 cm, stanowiących jeden lub dwa okółki.

Hortensja pnąca jest wystarczająco wytrzymała na mróz, chociaż podczas surowych zim może w różnym stopniu podmarzać. W najzimniejszych regionach kraju, zwłaszcza młode okazy potrzebują zimowego zabezpieczenia. Wymaga gleby żyznej, próchnicznej i wilgotnej. Najlepiej rośnie w półcieniu, znosi także cień, jeśli nie jest zbyt głęboki. Stanowisko słoneczne jest mniej przydatne. W korzystnych warunkach rośnie silnie, dlatego potrzebuje mocnych podpór, a młode okazy przywiązywania do nich. Najładniej wygląda, gdy wspina się po prostych i wysokich pniach drzew, ale z popękaną korą. Może także okrywać ściany, mury, skały itp., o chropowatej powierzchni. Gdy podpory nie są zbyt wysokie, np. murki, wówczas można rośliny osłabić we wzroście stosując cięcie skracające.

Amatorsko można rozmnażać hortensję pnącą z odkładów zwykłych i poziomych. Po ukorzenieniu i odcięciu pędów sadzi się je do doniczek lub pojemników plastikowych, a gdy wytworzą obfitą bryłę korzeniową, przesadza na miejsce stałe. Zwykle u okazów starych wspinających się po pniach drzew, część najniższych gałęzi hortensji pnącej płoży się na glebie tworząc naturalne odkłady. Odcięte odkłady z rozwiniętymi korzeniami można posadzić od razu na miejsce stałe. Na początku powinny one być starannie pielęgnowane.

Można także sporządzać krótkie sadzonki, cięte z rosnących wierzchołków pędów, wymagają one jednostronnego nacinania u podstawy. Po naniesieniu na dolny koniec sadzonki preparatu stymulującego ukorzenianie, np. Ukorzeniacza A lub B i umieszczeniu w podłożu torfowo-piaskowym o temperaturze 18-22°C, ukorzeniają się dość szybko. Szczepienie zimowe w klin lub przez stosowanie na kawałkach korzeni własnych bądź na korzeniach hortensji wiechowatej (H.paniculata) jest także możliwe.

Podobne prace

Do góry