Ocena brak

Hormonalna terapia zastępcza a układ kostny

Autor /carbonara Dodano /28.11.2013

Hormonalna terapia zastępcza jest postępowaniem z wyboru w zapobieganiu i leczeniu osteoporozy pomenopauzalnej. Estrogeny powodują hamowanie różnicowania osteoklastów, zmniejszanie ich aktywności i zwiększanie aktywności osteoblastów. W obrębie osteoblastów pobudzają syntezę TGFP, co stymuluje apoptozę osteoklastów. Wpływ estrogenów na tkankę kostną jest związany ze zwiększeniem aktywności syntetazy tlenku azotu (NO) w obrębie kości. Estrogeny powodują również zwiększenie wchłaniania wapnia w jelicie. Minimalne dawki skuteczne w leczeniu osteoporozy wynoszą: 17P-estradiol podawany doustnie - 1 mg/dobę; 17 (3-estradiol podawany przezskórnie - 50 pg/dobę, estrogeny skoniugowane - 0,625 mg/dobę. Terapia estrogenowa zmniejsza o 40% ryzyko względne złamań szyjki kości udowej, miednicy i kończyn. Korzystne działanie estrogenów jest tym większe, im dłużej były one stosowane. Spośród gestagenów w zapobieganiu i leczeniu osteoporozy pomenopauzalnej preferowane są pochodne testosteronowe, których podawanie powoduje aktywację osteoblastów i zwiększenie stężenia IGF-I1 w obrębie kości. Stosowanie w leczeniu osteoporozy selektywnych modulatorów receptora estrogenowego (SERM) jest związane z ich działaniem polegającym na inhibicji rekrutacji osteoklastów oraz hamowania resorpcji kości wskutek ich wiązania się z receptorem estrogenowym.

Stosowanie hormonalnej terapii zastępczej w leczeniu osteoporozy powinno być połączone z odpowiednią podażą wapnia i witaminy Dj.

Ważne miejsce w leczeniu osteoporozy pomenopauzalnej zajmują bis-fosfoniany (alendronian, etidronian, ryzedronian). Ich działanie polega na wydłużeniu fazy kościotworzenia i skróceniu fazy resorpcji kości, co zwiększa skuteczność procesu mineralizacji. Bisfosfoniany mogą być stosowane w połączeniu z hormonalną terapią zastępczą, jak również u kobiet w wieku starczym.

Stosowanie kalcytoniny w leczeniu osteoporozy pomenopauzalnej budzi obecnie wiele wątpliwości. Wynikają one z badań doświadczalnych, które wykazały, że dłuższe podawanie kalcytoniny powoduje zmniejszenie aktywności osteoblastów oraz, że chore z osteoporozą mają takie samo lub większe stężenie kalcytoniny niż kobiety zdrowe.

 

Do góry