Ocena brak

Hormonalna terapia zastępcza

Autor /carbonara Dodano /28.11.2013

W hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) stosuje się estrogeny naturalne: 17p-estradiol, estriol, estrogeny skoniugowane i związki steroidowe o częściowym działaniu estrogennym (tibolon). Estriol wywiera korzystny wpływ na błonę śluzową układu moczowo-płciowego, dlatego jest stosowany w leczeniu zmian zanikowych, stanów zapalnych pochwy i cewki moczowej oraz nietrzymania moczu. Korzystnie wpływa na samopoczucie kobiety.

Estrogeny skoniugowane są uzyskiwane z moczu źrebnych klaczy. Są naturalnymi obcogatunkowymi estrogenami - 20-35% siarczanu ekwiliny i ekwileniny oraz 50-60% siarczanu estronu i nieznaczne ilości estradiolu. Prawdopodobnie dlatego, że w organizmie ludzkim nie występują specyficzne układy metabolizujące estrogeny końskie, estrogeny skoniugowane mają przedłużone działanie kliniczne.

Koniecznym warunkiem bezpieczeństwa hormonalnej terapii zastępczej jest stosowanie estrogenów w połączeniu z gestagenami u wszystkich pacjentek z wyjątkiem kobiet po operacji usunięcia macicy. Stosowane gestageny to najczęściej progesteron, pochodne 17-hydroksyprogesteronu i 19-noretysteronu. Gestageny można podawać drogą doustną, przezskómą (plastry), dopochwową i domaciczną. Działania uboczne progestagenów stosowanych w ramach hormonalnej terapii zastępczej związane są przede wszystkim z androgennymi właściwościami niektórych z nich.

Terapia doustna nie jest wskazana w przypadku występowania kamicy pęcherzyka żółciowego oraz w stanach zaburzonej czynności wątroby i w hi-pertriglicerydemii. Zaleca się również ostrożność w stosowaniu doustnej estrogenoterapii w przypadkach umiarkowanego nadciśnienia i leczonego wyrównanego nadciśnienia. Obok korzystnego rezultatu podawania estrogenów naturalnych, jakim jest zmniejszenie stężenia cholesterolu całkowitego, zmniejszenie stężenia cholesterolu LDL i zwiększenie stężenia cholesterolu HDL, niekorzystnym rezultatem takiej terapii jest zwiększenie stężenia triglicerydów. Stężenie triglicerydów większe niż 500 mg/dl stanowi przeciwwskazanie do doustnego podawania estrogenów, ze względu na ryzyko wystąpienia ostrego zapalenia trzustki. Leczenie doustne wywiera wpływ na układ krzepnięcia, nie jest więc zalecane w przypadku zapalenia żył w wywiadzie.

Pozajelitowe podawanie estradiolu umożliwia uniknięcie dużego stężenia substancji czynnej w krążeniu wrotnym wątroby. Możliwe drogi podania pozajelitowego to: plastry, implanty podskórne, wstrzyknięcia domięśniowe, kremy, żele, krople donosowe, preparaty podawane dopochwowo i domacicz-nie. Nie zaleca się stosowania preparatów przezskómych w przypadku mastopatii. Jedną z głównych wad starszych form plastrów było występowanie podrażnienia skóry w miejscu przylepienia.

 

Podobne prace

Do góry