Ocena brak

HONORIUSZ III, Cencio Savelli

Autor /Nepomucen Dodano /19.10.2012

ur. ok. 1150 w Rzymie,
zm. 18 III 1227 tamże, papież od 18 VII 1216.

Pochodził z arystokratycznej rodziny rzym. i wychowywał
się w klasztorze later.; był kanonikiem regularnym w S. Maria
Maggiore, a od 1188 szambelanem pap.; nast. jako podskarbi
pap. dokonał 1192 spisu dochodów Stolicy Apost. (Liber
censuum Sanctae Romanae Ecclesiae), w którym wg
prow, i diec. wyszczególnił wszystkie daniny na rzecz papiestwa;
1193 został kard. diakonem, a 1198 kard. prezbiterem;
zajmował się także wychowaniem późniejszego ces. —» Fryderyka
II.

Po śmierci pap. —> Innocentego III został 1216 w
Perugii wybrany papieżem i przystąpił do realizacji uchwał
Soboru Later. IV (1215), rozpoczętych przez jego poprzednika.
Głównym jednak celem H. było odzyskanie Królestwa
—* Jerozolimskiego przy pomocy krucjaty zapowiedzianej na
tym Soborze; mimo jednak wyznaczonego podatku, wyprawy
króla węg. —» Andrzeja II, koronacji cesarza łac. Piotra de
Courtenay (1217) i ustępstw papieża wobec ces. Fryderyka II
do wyprawy nie doszło. H. wystąpił także przeciwko albigensom
(—> katarowie) i wezwał króla franc. —» Ludwika VII do
walki z nimi, polecając —» dominikanom (I) głoszenie nauk
przeciw fałszywym doktrynom; zatwierdził nowe zakony żebrzące:
dominikanów (1216), —» franciszkanów (1221) i —»
karmelitów (1226).

H. troszczył się też o rozwój życia kośc,
poprawę obyczajów oraz należytą administrację kośc. - wystał
m.in. jako legatów kard. Konrada, Romana i Jakuba
(kanonik od Św. Wiktora), w celu zwołania synodów we Francji,
Niemczech, Dalmacji i Szkocji, a kard. Grzegorza de
Créscentino (legat na Czechy, Danię i Polskę) - synodu w Szlezwiku (1222), przywracającego celibat wśród duchowieństwa
duń.; zorganizowanie Kościoła w Inflantach, Kurlandii
i Prusach powierzył legatowi Wilhelmowi z Modeny. Przez
cały pontyfikat H. toczył pertraktacje z ces. Fryderykiem II i
jego synem Henrykiem VII, dotyczące zwierzchnictwa nad
Sycylią.

Wskutek ciągle odsuwanego przez Fryderyka II terminu
wyruszenia na wyprawę krzyżową oraz jego zamachu
na wolność wyboru i obsadę bpów w państwie sycylijskim, a
także nadużyć w stosunku do dóbr kośc. doszło (bezpośrednio
po śmierci H.) do zerwania Państwa Kośc. z cesarzem.

Z dokumentów H. na uwagę zasługuje jego zbiór dekretałów
Compilatio quinta wyd. wraz z bullą Ňovae causarum z 2
V 1226, pomyślany jako pierwszy podręcznik prawa kośc;
dzieła H. ukazały się pt. Honorii III opera (I-V, P 1879-82),
Regesta Honorii (I-II, R 1888-95) oraz Acta Honorii III
(1216-1227) et Gregorii IX (1227-1241). E Registris Vatìcanis
aliisque fontibus collegit A. Tautu (CV 1950). H. został pochowany
w bazylice S. Maria Maggiore.

 

J. Clausen, Papst H. (1216-1227), eine Monographie, Bo 1895; M. Michaud, DDC III 233-253; G. Mollat. ECat IX 141-143; Seppelt III 390-411; P. Mikat, LThK V 476-477; E. Griffe, Catholicisme V 927-928; S. Williams, NCE VII 126-127; J.M. Powell, H. Sermo in Dedicatlone Ecclesiae Lateranensis and the Historical- Liturgical Traditions of the Lateran, AHPont 21(1983) 195-209; C. Rendina, / Papi. Storia e segreti, R 1983, 19874 , 450-455; F. Mantello, Medieval Diplomata in the Library of the Catholic University of America Washington, D.C., CHR 70(1984) 581-586; J.E. Sayers, Papal Government and England during the Pontificate of H. (1216-1227), C 1985; C. Bonev, L'Eglise orthodoxe dans les territoires carpato-danubiens et la politique pontificale pendant la première moitié du XllT' siècle, Etudes Balkaniques 22(1986) z. 4, 101-108; H. Dilcher, TRE XV 568-571; J. Kelly. The Oxford Dictionary of Popes, Ox 1986, 188-189.

Podobne prace

Do góry