Ocena brak

HONORIUSZ II, Lamberto

Autor /Nepomucen Dodano /19.10.2012

ur. w Fagnano k. Imoli, zm.
13 II 1130 w Rzymie, papież od 21 XII 1124.

Wszechstronnie wykształcony, kośc. działalność rozpoczął
za pap. Urbana II; mianowany 1117 przez pap. Paschalisa
II kard. i bpem Ostii, 1122 reprezentował pap. Kaliksta II
podczas negocjacji z ces. —* Henrykiem V, przyczyniając się
do zawarcia konkordatu w Wormacji; gdy po śmierci Kaliksta
II nastąpił rozłam w sprawie wyboru papieża między
stronnictwem Pierleonich a —* Frangipanich, ponowne konklawe
jednogłośnie wybrało H. na ten urząd.

H. skoncentrował się na zapewnieniu Kościołowi praw
ustalonych w konkordacie —» wormackim, stąd po śmierci
Henryka V (1125) poparł elekcję ces. Lotara III, wybranego
przez stronnictwo kośc, a księcia Konrada III (wysuniętego
1127 przez Hohenstaufów) i abpa Anzelma z Mediolanu, który
go koronował, obłożył 1128 ekskomuniką. W celu zachowania
pokoju na pd. Włoch H. 1128 zrezygnował na rzecz
Rogera II Sycylijskiego z Księstwa Apuliańskiego, które Stolicy
Apost. zapisał przed śmiercią bezdzietny książę Wilhelm.

H. nawiązał także kontakty z królem ang. —* Henrykiem I, a
do Danii wysłał swoich delegatów; troszczył się skutecznie o
podniesienie dyscypliny wśród duchowieństwa, stąd też na synody
do Anglii (1125 i 1129 Londyn, 1128 Westminster), Hiszpanii
(1129 Plasencia) i Francji (1127 Nantes, 1128 Arras i
Rouen, 1129 Saint-Germain), które wznowiły dawne prawodawstwo
przeciw —» symonii, —> inwestyturze i konkubinatowi,
wysłał swoich legatów Jana z Cremy i Mateusza, bpa Albane
Z inicjatywy H. —» Otton z Bambergi podjął drugą
wyprawę mis. na pol. Pomorze.

W wewn. działalności kośc,
kontynuując linię swego poprzednika, H. domagał się przestrzegania
rezydencji bpów w swej diecezji. Wiele uwagi poświęcił
także zakonom, zwł. tym, które uznały jurysdykcję
bpów oraz włączyły się do duszpasterstwa; zatwierdził (zał.
przez abpa Magdeburga Norberta) —» norbertanów, a 1128
regułę —> templariuszy oraz popierał rozwój —> cystersów (I);
mimo słabego zdrowia H. poprzez listy i specjalne indulty
pap., których zachowało się ok. 300 (PL 166,1217-1320),
utrzymywał kontakt z bpami eur.; pochowany został początkowo
w prowizorycznym grobie w klasztorze św. Grzegorza
I Wielkiego, a po ustaniu wewn. walk w Rzymie zwłoki jego
(z inicjatywy pap. Innocentego II) przeniesiono na Lateran.

 

Fliche-Martin IX 43-53; A. Petrani, Podwójne wybory papieża w roku 1130, RH 1(1949) 30-32; G. Mollat, ECat IX 141; Seppelt III 165-171; H.W. Klewitz, Reformpapsttum und Kardinalkolleg, Da 1957 , 209-259; H. Schmidinger, LThK V 476; F.J. Schmale, Studien zum Schisma des Jahres 1130, Kö 1961 (passim); A. Dumas, Catholicisme V 926-927; J.M. Muldoon, NCE VII 125-126; R. Somerville, Pope H., Conrad of Hohenstaufen, and Lothar III, AHPont 10(1972) 341-346; F. Porta, Rapporti di Onorio II con le correnti monastiche e con le comunità dì chierici viventi in comune. Mi 1973; BBKL II 1030-1031; F. Lombardi, La bolla di papa Onorio II a Pietro vescovo dì Montefeltro fanno 1125), Studi Montefeltrani 4(1976) 57-100; C. Rendina, / papi. Storia e segreti, R 1983, 410-412; J.N.D. Kelly, The Oxford Dictionary of Popes, Ox 1986, 165-166; Bischof Otto I von Bamberg. Reformer-Apostel der Pommern-Heiliger, Barn 1989.

Podobne prace

Do góry