Ocena brak

Hongkong

Autor /alexis Dodano /25.03.2011

Wymagany Adobe Flash Player wesja 10.0.0 lub nowsza.

praca w formacie txt Hongkong

Transkrypt

Hongkong, Specjalny region administracyjny Hongkong Chińskiej Republiki Ludowej (ang. Hong
Kong, Hong Kong Special Administrative Region of the People's Republic of China, chiń. , kantoński
jyutping: hoeng1 gong2, mandaryński pinyin: Xiānggǎng) - specjalny region administracyjny
Chińskiej Republiki Ludowej, znajdujący się na wschodnich wybrzeżach Chin, nad Morzem
Południowochińskim.
Podział administracyjny
Wraz z przejęciem Hongkongu przez ChRL poszczególne miasta hongkońskie utraciły swój
dotychczasowy status – całe terytorium Hongkongu stało się jednym obszarem miejskim. Utrzymany
natomiast został podział na 18 dystryktów:



















Central and Western
Eastern
Islands
Kowloon City
Kwai Tsing (Kwai Chung i Tsing Yi)
Kwun Tong
North
Sai Kung
Sham Shui Po
Sha Tin
Southern
Tai Po
Tsuen Wan
Tuen Mun
Wan Chai District
Wong Tai Sin
Yau Tsim Mong (Yau Ma Tei, Tsim Sha Tsui i Mong Kok)
Yuen Long

Geografia
Hongkong zajmuje półwysep Kowloon oraz liczne przybrzeżne wyspy. Największe z wyspy to:
Hongkong, Lantau, Lamma i inne. Wyspa Hongkong jest położona na Morzu Południowochińskim,
przy ujściu Rzeki Perłowej (Zhu Jiang). Cieśniną oddzielającą wyspę od półwyspu jest Port Wiktorii,
jeden z najgłębszych portów świata. "Nowe terytoria" zajmują około 200 przybrzeżnych wysp i
wysepek. W krajobrazie Hongkongu dominują pagórki, często ze stromymi zboczami. Najwyższym
szczytem jest Tai Mo Shan osiągający 958 m n.p.m. Niziny zajmują północno-zachodnią część
półwyspu.
Hongkong leży 60 km na wschód od Makau (leży on na przeciwległym brzegu ujścia Rzeki Perłowej.
Po drugiej stronie chińskiej granicy leży Shenzhen. Na całej powierzchni 1 102 km kwadratowych,
tylko mniej niż 25% jest zajętych przez zabudowę. Resztę zajmują parki i rezerwaty przyrody.
Trzy czwarte całej powierzchni Hongkongu to tereny pozamiejskie. Wśród nich znajduje się 23 parki
(country parks) oraz 15 specjalnych terenów ochronnych o łącznej powierzchni 41582 hektary.

Klimat Hongkongu to zwrotnikowy, monsunowy. W zimę jest zimno i sucho, latem gorąco i wilgotno,
a jesienią ciepło, słonecznie i sucho. W Hongkongu sporadycznie występują tajfuny.
Koulun (chiń. Jiulong, ang. Kowloon) to największe miasto Hongkongu. Łącznie z Nowym Koulunem
(chin. Xinjiulong, ang. New Kowloon) liczy 2 063,3 tys. mieszkańców (2003). Jest to olbrzymi ośrodek
handlowo-finansowy o międzynarodowym znaczeniu, a także międzynarodowy port morski i lotniczy.
Miasto słynie z najwyższego na świecie wskaźnika gęstości zaludnienia - mieszka w nim średnio 200
tys. osób na 1 km².

Demografia
Hongkong ma jedną z najwyższych średnich gęstości zaludnienia na świecie (6200 osób na km
kwadratowy). Wskaźnik dzietności (liczba dzieci przypadających na statystyczną kobietę w wieku
rozrodczym) w Hongkongu wynosi 0,94. Jest ona znacznie niższa niż średnia liczba, jaka jest
potrzebna, aby liczba ludności utrzymała się na stałym poziomie (2,1 dziecka na kobietę). Wysokie
dodatnie saldo migracji powoduje, iż mimo ujemnego przyrostu naturalnego liczba ludności ciągle
wzrasta.
Mimo iż jest tu duże zaludnienie, Hongkong ma wiele wolnych przestrzeni, które zajmują parki, lasy i
zarośla. Większość mieszkańców mieszka w kilkunastopiętrowych blokach. Językiem kantońskim
Chińczycy posługują się na co dzień w swoich domach. Język angielski jest powszechnie rozumiany,
jednak ludzie posługują się nim głównie w pracy.
W Hongkongu panuje pełna wolność wyznaniowa. Większość ludności to wyznawcy tradycyjnego
chińskiego synkretyzmu religijnego, w którym współistnieją elementy buddyzmu, konfucjanizmu i
taoizmu, a 10% to chrześcijanie. Wspólnota chrześcijańska jest podzielona na katolików i
protestantów (po około 50% chrześcijan). Ponadto żyje tu 70 000 muzułmanów i od 2 000 do 3 000
żydów.
Około 95% mieszkańców Hongkongu to Chińczycy, a 1,5% Europejczycy. Najliczniejsze grupy
imigrantów pochodzą z Filipin (około 133 000 osób), Indonezji (95 460) i USA (31 330).
Edukacja
Anglicy podczas swojego panowania w Hongkongu wprowadzili brytyjski system nauczania. W
Hongkongu uczniowie uczęszczają do:






nieobowiązkowych żłobków (3 lata)
obowiązkowa szkoła podstawowa (6 lat)
obowiązkowa szkoła średnia (3 lata)
nieobowiązkowa szkoła średnia (2 plus 2 lata; po jej ukończeniu otrzymuje się certyfikaty
(HKCEE lub HKALE)
Po otrzymaniu HKALE (odpowiednik angielskiego A-levels) można ubiegać się o przyjęcie
do szkoły wyższej

W Hongkongu występują 3 typy szkół: publiczne, chrześcijańskie i prywatne.
Szkolnictwo wyższe



Uniwersytet Hongkongu (HKU)
Chiński Uniwersytet Hongkongu (CUHK)
















Uniwersytet Nauki i Technologii Hongkongu (HKUST)
Baptystyczny Uniwersytet Hongkongu (HKBU)
Uniwersytet Politechniczny Hongkongu (PolyU)
Miejski Uniwersytet Hongkongu (CityU)
Uniwersytet Otwarty Hongkongu (OpenU)
Uniwersytet Lingnan (Hongkong)
Akademia Sztuk Pięknych Hongkongu (HKAPA)
Instytut Pedagogiczny Hongkongu (HKIEd)
Kolledż Karier Caritas Bianchi
Szkoła Handlowa przy Banku Hang Seng
Kolledż Komunalny Po Leung Kuk HKU SPACE
Instytut Technologiczny Hongkongu
Kolledż Technologiczny Hongkongu
Szkoła Artystyczna przy Centrum Artystycznym Hongkongu

Ekonomia
Podstawowy dokument konstytucyjny Hongkongu - "Basic Law" gwarantuje, iż kapitalistyczny
system gospodarczy i styl życia regionu pozostanie nie zmieniony przez kolejnych 50 lat. Hongkong
posiada duży stopień autonomii, zarządza swoja polityka ekonomiczna i finansowa, emituje własną
walutę, utrzymuje niski i prosty system podatkowy. Posiada własną władzę wykonawcza,
ustawodawcza i sądownicza oraz swój system prawny. Zatrudnia swoich urzędników państwowych,
policje oraz pozostaje wolnym portem z niezależnym terytorium celnym. Dzięki doskonałemu,
strategicznemu położeniu, otwartej polityce ekonomicznej, doskonalej infrastrukturze oraz
wykwalifikowanej sile roboczej Hongkong stanowi światowe centrum biznesu.
Posiada on czwarte światowe zasoby dewizowe i jest czwartym na świecie źródłem
bezpośrednich inwestycji zagranicznych. Korzystając z konkurencyjnej bazy produkcyjnej na terenie
Chin (głownie na terenie prowincji Guangdong) Hongkong jest w dalszym ciągu wiodącym
eksporterem ubrań, imitacji biżuterii, artykułów podróżnych i toreb, parasolek, sztucznych kwiatów,
zabawek i zegarów. Bardzo ważnym elementem handlu zagranicznego regionu jest re-eksport
towarów, który stanowi 85% całego eksportu. Największym partnerem handlowym Hongkongu sa
Chiny, a następnie USA, Japonia, Niemcy, Tajwan, Singapur i Wielka Brytania. Według Hong Kong
Census and Statistics Department całkowite obroty handlowe HK SAR z Polska w 2000 roku
wyniosły 218 mln. USD. Głównymi produktami importowanymi z Polski są: stal budowlana, wyroby
z aluminium, miedz, mięso i drób mrożony, chemikalia, sprzęt telekomunikacyjny, kable elektryczne,
urządzenia pomiarowe, części do maszyn, drewno, papier, słodycze, szkło ozdobne i instrumenty
medyczne, medykamenty.
Potęga gospodarcza Hongkongu została zbudowana na wieloletnim rozwijaniu wymiany towarowej
ChRL ze światem. Od lat pełni rolę jednego ze światowych centrów handlowo-finansowych.
Miasto jest siedzibą wielu wielonarodowych organizacji, banków, firm itp.
PKB na osobę w Hongkongu wynosi 37 400 $ i jest 8 PKB na osobę na świecie i 1 w Azji (2006).
Przyrost gospodarczy między 1989 a 1997 rokiem utrzymywał się na poziomie 5% rocznie. Azjatycki
kryzys finansowy w 1998 poważnie zaszkodził gospodarce Hongkongu. Jednak już w 2000 przyrost
gospodarczy wzrósł do 10%.
Niebagatelną rolę w gospodarce Hongkongu odgrywają rzesze turystów, przyjeżdżających z całego
świata, głównie do wolnocłowych sklepów na zakupy. Ostatnio coraz więcej turystów przybywa także
z kontynentalnych Chin.

Hongkong, przy zaludnieniu 6,84 mln ma jedną z najwyższych na świecie wartości eksportu i importu
na mieszkańca. W 2004 liczba ludzi zdolnych do pracy wynosiła 3,26 mln. Zatrudnienie w
poszczególnych gałęziach gospodarki było następujące: produkcja 5,2%, budownictwo 8,2%, handel,
turystyka 31,5%, transport, magazynowanie, łączność 11,3%, finanse, ubezpieczenia, nieruchomości
itp. 15,6%, inne usługi 28,2%. W Hongkongu nie ma określonej minimalnej płacy. Zarobki często
uwarunkowane są sprzedażą i popytem na dany produkt.
Energia elektryczna wytwarzana jest wyłącznie w elektrowniach cieplnych opartych na
importowanych paliwach naftowych. Ponadto znaczny jest import energii elektrycznej z Chin.
Wysoko rozwinięty przemysł przetwórczy. Główne gałęzie to:











odzieżowy,
włókienniczy (głównie bawełniany i dziewiarski),
elektroniczny (odbiorniki radiowe – 1. miejsce w produkcji światowej, ponadto telewizory,
magnetofony, kalkulatory, elementy do komputerów),
chemiczny (głównie tworzywa sztuczne),
zabawkarski.
precyzyjny i optyczny (zegarki, aparaty fotograficzne, aparatura naukowa),
metalowy (m.in. kontenery),
spożywczy,
poligraficzny,
stoczniowy (remont i złomowanie statków).

Ponadto znajdują się tu zakłady naprawcze samolotów oraz wytwórnie filmowe.
Rolnictwo ma znaczenie podrzędne. Użytki rolne zajmują około 8% powierzchni ogólnej, w tym
grunty orne i sady około 7%. Dominuje intensywna uprawa warzyw (do 3 zbiorów rocznie), ryżu (2
zbiory), drzew owocowych i kwiatów. Hodowla głównie drobiu i trzody chlewnej. Rozwinięte jest
rybołówstwo.
Od bardzo dawna Hongkong pełni role "okna na świat" Chińskiej Republiki Ludowej i jest jej
strategiczna brama dla kontaktów handlowych, nowoczesnej technologii i inwestycji. Około polowa
chińskiego eksportu jest obsługiwana przez Hongkong. Aż 95% całego reeksportu regionu miało
swoje źródło lub przeznaczenie na terenie ChRL. Według danych Chińskiego Urzędu Celnego,
Hongkong jest trzecim największym partnerem handlowym Chin. Hongkong jest ważnym centrum
finansowo-bankowym w regionie. Pod koniec 2001 roku, działało tu 239 banków oraz 107 biur
reprezentatywnych.
Biorąc przykład z Bank of China, Industrial and Commecial Bank of China przeniósł swoje
operacje wymiany walut do Hongkongu w 2000 roku. Hongkong jest jednym z głównych centrów
jeśli chodzi o udzielanie kredytów konsorcjalnych (sidicated loans) w Azji.
Giełda papierów wartościowych w Hongkongu jest wysoce umiędzynarodowiona ze znaczna
liczba brokerów międzynarodowych. Pod koniec 2001 roku, na giełdzie notowanych było 893
przedsiębiorstw w tym 124 przedsiębiorstwa na Growth Enterprise Market (GEM), z całkowitą
kapitalizacją 480 mld USD. Pod koniec kwietnia 2001 roku, bursa z Hongkongu znajdowała się na 9
miejscu na świecie oraz na 2 miejscu w Azji pod względem wielkości kapitału rynkowego. Aktualnie
na jej parkiecie notowane są 59 firm z Chin kontynentalnych.
Przepisy celne
Hongkong jest obszarem wolnocłowym, import lub eksport towarów wymaga minimalnych
procedur celnych. Ocleniu podlegają wyłącznie następujące towary: tytoń, alkohol, olej
węglowodorowy i alkohol metylowy bez względu czy są one importowane, czy pochodzenia
miejscowego. Cło jest z góry płacone przez sprzedawcę i jest zawarte w cenie tych towarów.

Historia
W 1841 podpisano w Nankinie traktat kończący pierwszą wojnę opiumową. Jednym z jego
postanowień było przejęcie Hongkongu, znajdującego się dotąd w rękach chińskich, przez Wielką
Brytanię. W późniejszym czasie Hongkong powiększył swój obszar o tzw. "Nowe Terytoria". W 1898
podpisano umowę 99-letniej "dzierżawy" tych terytoriów przez Wielką Brytanię. Nieoficjalną stolicą
Hongkongu zostało miasto Victoria. Hongkong rozwinął się znacznie w XX wieku, stając się
swoistym pomostem gospodarczym i kulturalnym między światem zachodnim a komunistycznymi
Chinami.

Na mocy umowy chińsko-brytyjskiej zawartej w 1984 ustalono warunki, na których Hongkong
powrócił do Chin po upływie okresu dzierżawy w 1997. Chiny zobowiązały się pozostawić władzom
Hongkongu do 2047 roku dużą autonomię we wszystkich sprawach, z wyjątkiem polityki
zagranicznej. 1 lipca 1997 ChRL ponownie objęła w posiadanie Hongkong.
206 r.p.n.e -220. Dynastia Hań. Hong Kong staje się częścią Imperium Chin.
W 14 – 16 w. Hongkong staje się głównym producentem soli, centrum handlu perlą.
Od początku XVII w, w porcie Hongkong pojawiają się pierwsi handlowcy z Europy. Były to
Portugalczycy, Francuzi, Anglik i Hiszpanie. Początki handlu międzynarodowego. Główne towary
są :herbata, PORCELANA, JEDWAB)
1685 rok między Chinami i Wielka Brytanią ustanawiają się oficjalne stosunki handlowe, ale bardzo
ograniczone .
1839 – 1842
Na początku XIX w. panujący w Chinach Mandżurowie (dynastia Qing), kierując się własnymi
zyskami, ograniczyli handel z zagranicą do kilku monopolistycznych organizacji kupieckich,
znajdujących się pod ich nadzorem. Protestowali przeciwko temu kupcy europejscy, zwłaszcza
angielscy i francuscy, którzy działali w ramach ekspansywnych Kompanii Wschodnioindyjskich.
Proponowali oni przede wszystkim otwarcie wielkiego chińskiego rynku zbytu dla swych towarów.
Kupując w dużych ilościach herbatę, jedwab, ryż i wytwory rzemiosła, musieli płacić za te towary
srebrem, z braku zgody na wwóz do Chin własnych towarów. Dla zrównoważenia więc bilansu
płatniczego, kupcy angielscy zaczęli do Chin dostarczać w dużych ilościach opium z upraw w Indiach
Brytyjskich. Palenie opium bardzo się w Chinach rozpowszechniło, mimo szkodliwego jego działania
na zdrowie palących, a handel nim przybrał formę kontrabandy.
Gdy na polecenie cesarza władze Kantonu dokonały blokady faktorii angielskich i zniszczono 20 000
skrzyń z zarekwirowanym opium, zmieszawszy je z wapnem, solą i wodą i w tej postaci spuściwszy
do morza; niszczenie narkotyku trwało 22 dni. Rząd W. Brytanii uznał to za pretekst do wszczęcia
karnej wojny (1839-42) przeciwko Chinom. Eskadra okrętów brytyjskich zaatakowała Kanton, a
oddziały desantowe piechoty zajęły ten port, później także szereg innych miast przybrzeżnych, łącznie
z Szanghajem. Rząd Qingów musiał skapitulować, gdyż Brytyjczycy dysponowali znacznie
nowocześniejszym uzbrojeniem, któremu Chińczycy nie potrafili się przeciwstawić. Wojna została
przegrana przez Chiny i zakończyła się traktatem kończącym I wojnę opiumową, podpisany 29 VIII
1842 przez Chiny i Anglię na pokładzie cumującego w porcie Nankin ang. statku "Cornwallis";
zmuszał Chiny do otwarcia pięciu portów dla europejskich statków. w wyniku którego pozwoliły się
nie tylko dalej narkotyzować, lecz w dodatku częściowo skolonizować. Państwo Środka zostało
zmuszone do otwarcia się na świat, a jednym z pięciu kontrolowanych przez Brytyjczyków miast
został Szanghaj i pozostawał nim do końca XIX wieku. Były prowincjonalny port z łatwością odnalazł
się w nowej roli światowej metropolii. Jak grzyby po deszczu wyrosły palarnie opium, szulernie i
domy publiczne.

II wojna opiumowa – zbrojna interwencja kolonialna Wielkiej Brytanii i Francji w Chinach
rządzonych przez cesarską dynastię Qing. Trwała cztery lata w dwóch etapach, określanych też jako
dwie odrębne wojny: 1856-1858 i 1859-1860.
24 października w Pekinie zawarto pokój, ratyfikując poprzedni traktat z Tianjin. W zawartym
traktacie pokojowym, porty chińskie zostały otwarte dla handlu z Wielką Brytanią i Francją, w tym
także handlu opium. Kupcy tych państw, oraz Rosji i USA, uzyskali przywileje w handlu z Chinami.
Dodatkowo Rosja, która nie brała udziału w II wojnie opiumowej, uzyskała sporne terytoria położone
na lewym brzegu Amuru. Ponadto, Wielka Brytania uzyskała południową część półwyspu Kowloon, a
Chiny zobowiązały się do zapłacenia wysokiej kontrybucji. Tianjin został otwarty dla handlu, w
Pekinie do tej pory zamkniętym dla cudzoziemców, otwarto ambasady zwycięskich państw.
Misjonarze chrześcijańscy uzyskali też prawo do szerzenia religii i posiadania własności.

1898 umowa 99-letniej "dzierżawy” . Wielka Brytania arendowała Kowloon i nowe terytoria razem z
należącymi ej terytoriami i 235 nowych wysp za 1 dolar. W rezultacie powierzchnia tereny najeżające
do W.B zwiększyły się 10 razy.
W 20-30 latach 20 wieku w wyniku głodu i skutków rewolucji do Hongkongu uciekało dużo
uchodźców z innych obszarów Chin. Miasto wzrosło do 900 tys mieszkańców.
1941-1945 r. Okupacja przez japończyków. Okupacja trwała 3 lata i 8 miesi.ęcy, za tem okres liczba
ludności zmniejszyła się do 500 tys.
W latach 50-60 Hongkong od zwykłego portu staje się centrum tekstylnym.
W latach 70-80 dzięki nowym reformom przeprowadzonym w Chinach przez Den Siapinem,
Hongkong zaczyna szybko rozwiać się. Przepływy kapitału zagranicznego i rozwój różnych gałęzi
przemysłu buduje nowa gospodarkę Hongkongu.
1984 r Chińska Republika Ludowa wiele razy podkreślała, że pragnie przywrócić swoją władzę nad
całym obszarem Hongkongu, a nie jedynie nad Nowymi Terytoriami. Dlatego też zastrzegła, że
przedmiotem rozmów z rządem brytyjskim nie może być kwestia suwerenności Hongkongu, a jedynie
sposób jego przekazania. Negocjacje rozpoczęły się w 1982 roku i trwały dwa lata. W ich rezultacie
19 grudnia 1984 roku premierzy Chin Zhao Ziyang i Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher podpisali
Wspólną Deklarację oraz inne dokumenty dotyczące przyszłości Hongkongu. Deklaracja ta w dużej
mierze gwarantowała zachowanie status quo w metropolii po przejęciu jej przez Chiny i stabilizowała
sytuacje Hongkongu w nowych warunkach międzynarodowych.
1997 r 1 lipca 1997 roku, po 154 latach Hongkong przestał być terytorium brytyjskim, a stał się
Specjalnym Regionem Administracyjnym Chin - w myśl doktryny Deng Xiaopinga "jeden kraj, dwa
ustroje". 1 lipca 1997 roku zarówno w historii Chińskiej Republiki Ludowej jak i Wielkiej Brytanii
jest datą symboliczną. Dla pierwszej oznacza kres upokorzenia ze strony mocarstw europejskich, a dla
drugiej utratę ostatniego reliktu wielkiego imperium kolonialnego. Granice kolonii ustanawiały trzy
kolejne umowy nierównoprawne: traktat nankiński z 28 sierpnia 1843 roku, na mocy którego Chiny
odstępowały Wielkiej Brytanii Hongkong "po wsze czasy"; traktat pekiński z 24 października 1860
roku, na mocy którego Wielka Brytania nabyła część Półwyspu Kowloon; oraz tak zwana konwencja
pekińska z 9 czerwca 1898 roku, kiedy to wydzierżawiono na okres 99 lat cały Półwysep Kowloon i
Nowe Terytoria. Ostatni z tych dokumentów stał się podstawą do rozpoczęcia rozmów chińskobrytyjskich w sprawie przyszłości metropolii. 1 lipca 1997 roku upływał czas dzierżawy integralnej

części kolonii stanowiącej 89% całego obszaru. Na mocy deklaracji 1984 roku ustanowiono
Specjalny Region Administracyjny na okres 50 lat jednocześnie zaznaczając, że "przez 50 lat nie
będzie tam praktykowany system socjalistyczny i nie będą obowiązywać socjalistyczne zasady, a
zarazem nie ulegnie zmianie dotychczasowy ustrój kapitalistyczny i związany z nim sposób życia"
Jedna z najprężniej rozwijających się gospodarek świata, bez rewolucji, bez rozlewu krwi, ale z
nieskrywanymi obawami została przekazana Chińskiej Republice Ludowej. W Hongkongu obawiano
się komunistycznych rządów i planowej gospodarki, a w Pekinie strach wywoływała demokracja i
kapitalizm. Strach ten wzrastał wraz z przybliżaniem się dnia, w którym ostatni gubernator brytyjski
(Chris Patten) miał opuścić "Pachnący Port". Większość analityków w roku 1997 wróżyła
Hongkongowi kres finansowej prosperity i polityczne podporządkowanie Chinom. Jednak mimo wielu
przeciwności, którym po 1 lipca 1997 roku metropolia musiała stawić czoło, do tego nie doszło. Jak
obecnie funkcjonuje piąta co do wielkości potęga finansowa świata? Jakie zmiany polityczne i
gospodarcze dokonały się po 7 latach od czasu zmiany statusu Hongkongu?
Pomimo azjatyckiego kryzysu ekonomicznego w latach 1997-1999 oraz recesji w drugiej połowie
2001 roku, Hongkong w dalszym ciągu pozostaje wiodącym ekonomicznym i wytwórczym centrum
także w dziedzinie handlu zagranicznego. Jest to możliwe dzięki prostej strukturze podatkowej, w tym
niskim podatkom, wykwalifikowanej sile roboczej, doskonalej infrastrukturze, wolnemu przepływowi
kapitału i informacji, stabilnej walucie oraz polityce wolnego handlu i gospodarki.

Podobne prace

Do góry