Ocena brak

Historyczne ukształtowanie nowotestamentowej tradycji

Autor /Mietek Dodano /25.04.2011

  1. Zewnętrznymi impulsami faktycznego rozdzielenia chrztu i włożenia rąk był głównie chrzest w nagłych wypadkach i chrzest schizmatyków. Jeśli już ochrzczeni przychodzili do biskupa wkładał na nich ręce na znak pełnego i całkowitego przyjęcia do Kościoła. Oba ryty zostały wcześnie rozdzielone, także czasowo przy chrzcie w nagłych wypadkach i chrzcie dzieci. Od III w. oznacza się na zachodzie (tylko tam) najwcześniejszy wiek bierzmowania na 7 lat.

  2. Dalszym zasadniczym powodem usamodzielnienia się bierzmowania było zróżnicowanie się kościelnego urzędu hierarchicznego. Kapłani przejmowali więcej funkcji biskupa, też udzielali chrztu. Ale biskupowi jako reprezentantowi Kościoła partykularnego zostało zastrzeżone włożenie rąk. Wyrażało ono coraz częściej wszczepienie w Kościół powszechny.

  3. Rozwój samodzielnego sakramentu bierzmowania można skreślić następująco: Nie teologia poprzedza praktyczne sprawowanie, lecz odwrotnie. Faktyczny rozwój jest rozważany i wyjaśniany później, a towarzysząca i następująca po nim teoria znów ze swej strony wywiera na niego wpływ.

  4. Towarzysząca i następująca teologiczna refleksja próbowała wyakcentować różnice przez stopniowanie obu sakramentów: chrzest zapoczątkowuje łaskę i posiadanie Ducha, bierzmowanie oznacza wzrost, powiększenie, pełnię tego, co zapoczątkowane zostało wraz z chrztem.

Podobne prace

Do góry