Ocena brak

Historia na przełomie XIX i XX wieku - Europa po 1871 roku

Autor /Leszek1010 Dodano /18.10.2011

Po 1871 roku na stan międzynarodowych stosunków rzutowały: klęska wojenna Francji i zjednoczenie Niemiec. Pojawiły się także inne determinanty sytuacji politycznej w Europie. Coraz wyraźniejsza była rywalizacja austriacko - rosyjska na Bałkanach. Takim rozwojem wydarzeń w południowo - wschodniej Europie była zaniepokojona Wielka Brytania. Państwo to, szczególnie od czasów wojny krymskiej, sprzeciwiało się rozczłonkowaniu imperium tureckiego i tym samym niechętnie patrzyło na rysujący się konflikt na Bałkanach, występujący na dwóch płaszczyznach: dążeń narodowych i rywalizacji o wpływy. Fundamentem polityki brytyjskiej w Europie była zasada równowagi europejskiej i * wspaniałego odosobnienia *, czyli nie angażowania się w sprawy * starego kontynentu *. Od połowy XIX wieku polityka zewnętrzna Wielkiej Brytanii miała przede wszystkim wymiar imperialny. Z tego względu Brytyjczycy usiłowali rozciągnąć swe wpływy na Turcję, która stawała się także przedmiotem zainteresowania Niemiec. Na Bałkanach Anglia popierała Austrię.

Państwo francuskie straciło po 1871 roku swą dotychczasową mocarstwową pozycję w Europie. Osłabione wojną, rewolucją i borykające się ze spłatą olbrzymiej kontrybucji na rzecz Niemiec, znalazło się w stanie izolacji na arenie międzynarodowej. Konsekwentnie antyfrancuska polityka kanclerza II Rzeszy. O. Bismarcka, ów stan rzeczy podtrzymywała. Korzystny przełom w stosunkach międzynarodowych Francji dokonał się dopiero w 1890 roku, gdy w Niemczech od władzy został odsunięty * żelazny kanclerz *. Wcześniej, nim nastąpiły te zmiany, cesarstwo niemieckie zaczęło skutecznie pretendować do roli pierwszej potęgi lądowej Europy. Państwo to było zbyt wielkie, by nie poczuły się zagrożone państwa z nim sąsiadujące.. Uprawiana zaś przez Bismarcka w latach 1871 - 1890 polityka była dla Niemiec czasem stabilizacji, rozwoju przemysłowego oraz rozkwitu handlu. Niemcy zaczęły konkurować o kolonie i rynki zbytu, niepokojąc tym Wielką Brytanię i inne kraje.

W dziedzinie polityki zagranicznej Bismarck za głównego wroga uważał Francję, która nie wyrzekła się Alzacji i Lotaryngii, przyłączonych po wojnie 1871 roku do Niemiec. Sukcesem politycznym kanclerza był zjazd w 1872 roku w Berlinie cesarzy: Rosji, Austro - Węgier i Niemiec. W trakcie zjazdu próbowano nakreślić wspólne ramy polityczno - wojskowego działania. Efektem tych ustaleń było podpisanie w 1873 roku tajnych konwencji: rosyjsko - niemieckiej i austriacko - rosyjskiej. Strony zobowiązywały się do porozumiewania się na wypadek zagrożenia pokoju w Europie. Trwałość tych konwencji opierała się na kruchych podstawach. Coraz wyraźniej bowiem ramy stosunków rosyjsko - austriackich wyznaczał narastający konflikt na Bałkanach. Zarówno Austro - Węgry, jak i Rosja nie zamierzały zrezygnować ze spornego terytorium, dążąc do rozczłonkowania Turcji.

Podobne prace

Do góry