Ocena brak

Historia międzynarodowego systemu walutowego

Autor /Wladek Dodano /03.06.2011

system waluty złotej – gold standard

system walutowy oparty na wymienialności banknotów na złoto po stałym kursie funkcjonował w latach 1819-1914;

  • złota jako środka wymiany i przechowywania wartości używano od starożytności

  • wymienialność banknotów na złoto na żądanie ustanowiono w Anglii w 1819 – parlament brytyjski zobowiązał Bank Anglii do wznowienia wymienialności banknotów na złoto

  • system waluty złotej przyjęły też inne kraje – Niemcy, Japonia, USA i inne

sztywny kurs waluty do złota połączony z obowiązkiem wymiany banknotów na złoto – wiązał się z bardzo restrykcyjnymi zasadami dotyczącymi zmian podaży pieniądza

ilość pieniądza mogła się zmienić tylko w wypadku zmian rezerw złota w posiadaniu władz monetarnych

lata międzywojenne

  • wraz z I wojną – większość krajów odeszła od systemu złotej waluty – rządy potrzebowały pieniędzy na działania wojenne, zwiększano podaż pieniądza przez drukowanie pustego pieniądza – nie powiększały się rezerwy złota w bankach centralnych

  • prowadziło to do hiperinflacji – największa w Niemczech,

pamiętając przedwojenną stabilność – niektóre kraje zdecydowały na powrót do złota

  • jednak zapasy złota były niewystarczające – na konferencji w Genui/1922 wprowadzono system sztabowo-złoty lub dewizowo-złoty

  • mniejsze kraje mogły utrzymywać rezerwy w walutach większych krajów, które powiązały swoje waluty ze złotem

  • powrót do złota dla większości był nieudany

GB przywróciła przedwojenny kurs wymiany funta na złoto – nie wzięto pod uwagę faktu, że poziom cen bardzo różnił się od przedwojennego – nowy kurs walutowy był niewłaściwy – efekt: długotrwała stagnacja gospodarcza GB

Kryzys ten miał ogromne znaczenie dla krajów, które utrzymywały swoje rezerwy w funtach

Po tym kryzysie wiele krajów próbowało powrócić do systemu waluty sztabowo-złotej, jednak wcześniej zmieniając parytet wymiany waluty na złoto. Inne kraje dewaluowały swoje waluty

Równolegle z tym wprowadzano bariery celne i inne utrudnienia – zachwiało to wymianą handlową i stabilnością rynków finansowych

Po II wojnie

Tworząc nowe zasady współpracy międzynarodowej starano się zreformować system walutowy

W 1944 przedstawiciele 44 krajów spotkali się na konferencji w Bretton Woods w amerykańskim stanie New Hampshire zwołanej przez prezydenta USA Franklina Roosvelta w celu rozwiązania problemów monetarnych, stabilizacji głównych walut światowych i stworzenia nowego systemu kredytowego dla sfinansowania odbudowy powojennej Europy

Wynikiem tego spotkania było zapoczątkowanie nowego systemu finansowego i monetarnego

  • Ustalanie stałego kursu walut, co przyczyniło się do ożywienia handlu międzynarodowego

  • $ został powiązany ze złotem w stosunku 35 $ za uncję i do końca 1960 był uznawany jako środek zastępujący złoto w transakcjach finansowych - system złotego standardu

Banki centralne zostały zobowiązane do utrzymywania rezerw w $ USA

  • Powołano Międzynarodowy Fundusz Walutowy i Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju

  • System z Bretton Woods początkowo spełniał zadanie. Stabilny system walutowy pomógł w odbudowie zniszczonych przez wojnę gospodarek, dał szybki wzrost handlu międzynarodowego

Problemy zaczęły się już w latach 60. Polegały m.in. na tym, że system wymagał od sygnatariuszy utrzymywania rezerw w $, które na żądanie mogły być zamieniane na złoto

  • W latach 60. pogłębiał się deficyt bilansu płatniczego USA, wzrastała nadwyżka w innych krajach, rezerwy złota w USA malały, banki centralne innych krajów miały coraz więcej $

Stały znaczący deficyt bilansu płatniczego USA mógł doprowadzić do spadku międzynarodowego zaufania do $, prowadząc do kryzysu światowego

  • W latach 60. i 70. nastąpił wzrost przepływów kapitałowych powodując napięcia na międzynarodowych rynkach finansowych

  • USA zaczęły ograniczać swobodę przepływów kapitałowych.

W 1971 USA zawiesiły wymienialność dolara na złoto

Pół roku później w Waszyngtonie podjęto próbę przywrócenia systemu z Bretton Woods. Przywrócono system sztywnych kursów walutowych związanych z $ ale bez wymienialności na złoto. $ został zdewaluowany i pozwolono na większe odchylenia. Ale nierozwiązano problemu koordynacji polityk makroekonomicznych. Ten system przetrwał pół roku

Od systemu oderwały się kolejno Wielka Brytania, Szwajcaria, Japonia i 6 krajów tworzących EWG.

Chciały one osiągnąć większą niezależność prowadzonej polityki monetarnej –zmniejszyć wpływ amerykańskiej polityki gospodarczej na funkcjonowanie gospodarki światowej

Rozpad systemu – oficjalnie w 1976 konferencja na Jamajce – zapoczątkowanie współczesnego systemu walutowego

  • O wyborze polityki kursowej decyduje rząd danego kraju – oczywiście państwa członkowskie MFW muszą stosować nieco jego restrykcji (niewielkich).

  • Wybór systemu walutowego zależy od uwarunkowań gospodarczych danego kraju.

Podobne prace

Do góry