Ocena brak

Historia Filmu - Warstwa wizualna (obrazowa) filmu

Autor /lol Dodano /18.02.2011

Warstwa wizualna (obrazowa) filmu składa się z fotogramów, te zaś z kolei składają się z pewnych znaków ikonicznych. Fotogram w ruchu staje się kadrem, fazą ruchu. Wówczas postaciom ludzkim przydane zostają gesty.

Zmiana wielkości planów jest jedną z form ruchu, jakim posługuje się film. Miarą wielkości planów jest ludzka postać. Plany dzielą się na odległe i bliskie. Wyróżniane są następujące wielkości planów (wielkość planów jest wyznaczona przez odległość .kamery od fotografowanego człowieka):

I. Plany bliskie:

  • detal, czyli szczegół — zdjęcie jakiegoś niewielkiego fragmentuczłowieka (np. oczy, usta, dłoń);

  • portret — postacie są fotografowane do piersi;

  • plan amerykański, czyli średni — osoby są fotografowane dokolan.

II. Plany odległe:

  • plan pełny — postacie są widoczne w pełnej wysokości, zajmująprawie całą wysokość klatki;

  • plan ogólny — postacie widać na tle całości dekoracji lub większego fragmentu krajobrazu;

  • plan daleki — szeroki widok jakiegoś krajobrazu, na jego tledrobna sylwetka człowieka.

 

Kamera podczas zdjęć może być nieruchoma lub poruszać się. Może się ona obracać, np. wokół swojej osi od strony lewej ku prawej lub od prawej do lewej. Mówimy wówczas, że kamera panoramuje, a otrzymane ujęcie nazywamy panoramą. Panoramy pokazują zwykle miejsce akcji, krajobraz, wprowadzają w nastrój, w którym toczy się akcja.

Kamera może się poruszać równolegle do ruchu fotografowanego przedmiotu lub człowieka, może się od niego oddalać lub do niego zbliżać. Ruch kamery może być równoległy do fotografowanego przedmiotu. Ruch taki nazywa się jazdą kamery. Jeśli aktor pozostaje w miejscu, a kamera zbliża się do niego, to taki ruch kamery nazywa się najazdem kamery.

Wymieniliśmy tzw. ruchome ustawienia kamery wobec fotografowanych ludzi i przedmiotów.

Do ustawień ruchomych zaliczane są: panorama pozioma, panorama pionowa, panorama skośna, panorama bardzo szybka (szwenk), najazd kamery, odjazd kamery, jazda równoległa (tzw. travelling).

Do ustawień nieruchomych zalicza się: ustawienie frontalne, subiektywnie podwójne, z góry, z dołu.

Zdjęcia mogą być robione z różnych ustawień kamery wobec fotografowanego człowieka: z góry, z dołu, ukośnie, na wprost itp. Zdjęcia z góry dają odbiorcy pogląd na całość krajobrazu, w którym toczy się akcja, informują o jego charakterystycznych cechach i właściwościach przestrzennych, ukazują np. widok stepu, oceanu, gór. Zdjęcia z dołu wyolbrzymiają postacie, wydłużają je, wprowadzają deformację. Najbardziej zbliżonym punktem ustawienia kamery do naszego codziennego spostrzegania są zdjęcia robione na wprost fotografowanych przedmiotów, np. człowieka idącego ulicą. Zdjęcia ukośne służą zwłaszcza przedstawieniu subiektywnego obrazu otoczenia lub koszmarnego snu itp.

Można też wyróżnić obiektywny i subiektywny sposób przedstawiania wydarzeń i ludzi na filmie. Punkt widzenia kamery jest więc obiektywny i subiektywny. Obiektywny sposób występuje przy narracji odautorskiej wydarzeń, natomiast subiektywny prezentuje punkt widzenia określonych postaci przedstawionych na filmie. Kamera może więc wychwytywać cechy satyryczne u fotografowanych osób. Można np. zmniejszyć ostrość obrazu, zamazać przedstawione na ekranie przedmioty i osoby, aby ukazać subiektywny obraz świata dostrzegany przez krótkowidza, który zgubił okulary, itp.

O rytmie narracji filmowej, o układzie opowiadania decyduje montaż filmu. Niektórzy teoretycy nazywają montażem całą kompozycję formalną dzieła filmowego, inni — uznają montaż za metodę twórczą pracy reżysera filmowego. Od strony estetycznej montaż zapewnia dziełu filmowemu ciągłość (akcji lub wywodu), płynność (kompozycji plastycznej), rytmiczność (układów czasowych).

Podobne prace

Do góry