Ocena brak

Historia Filmu - Warstwa dźwiękowa w filmie

Autor /lol Dodano /18.02.2011

Warstwa dźwiękowa w filmie

Słowo odgrywa we współczesnym filmie rolę równorzędnego, obok obrazu, środka przekazu i ekspresji. Rozbudowane dialogi w filmie współczesnym spotykamy często, nie zmniejszają one bowiem „filmowości" dzieła ekranowego. Nikt nie próbuje ograniczać w filmie słownych środków wyrazu na rzecz wizualnych. Jest bowiem rzeczą naturalną, że przedstawieni na ekranie ludzie rozmawiają ze sobą. W niektórych filmach słowo jest jednym z najważniejszych elementów utworu, jak np. w filmie Dwunastu gniewnych ludzi Sidneya Lumeta. Sprawą istotną w filmie współczesnym nie jest więc liczba słów, lecz sposób posługiwania się słowem, które jest równie ważną częścią składową utworu, jak obraz wizualny.

W filmach słowa mogą występować w trojakiej formie: dialogu, komentarza oraz napisów, aczkolwiek w filmie dźwiękowym jest to forma rzadko stosowana. Słowo w filmie — zwłaszcza w dialogu — musi być zgodne z indywidualnym charakterem osoby mówiącej, musi też być ^zbieżne z prezentowanym środowiskiem. Sposób mówienia, charakterystyczne odmiany głosu, brzmienie, intonacja, wady wymowy, błędy językowe czy typowe idiomy w równym stopniu budują postać, co jej wygląd i zachowanie. Dlatego właśnie dialog w filmie musi nosić cechy mowy potocznej. Gładkie, potoczyste, poprawne językowo dialogi wprowadzone do środowiska ludzi prymitywnych mogą wywołać efekt komiczny. Na przykład bohaterowie filmu Kęs reż. Kena Loacha nie tylko popełniają błędy językowe, lecz mówią dialektem z Sheffield, niezbyt zrozumiałym dla mieszkańców innych części Wielkiej Brytanii. Tekst poetycki lub literacki w filmie jest uzasadniony tylko wówczas, gdy tego wymaga rodzaj i gatunek utworu. Na przykład w filmie Elektra reż. Michaela Cacoyannisa, aktorzy wygłaszają tekst tragedii Sofoklesa, gdyż film ten jest jej adaptacją.

Ważna rola w filmie współczesnym przypada również muzyce. Często występują tzw. motywy przewodnie, które są związane z określonymi postaciami lub po prostu budują nastrój utworu.

W filmach współczesnych muzyka pojawia się często jako czynnik kontrastowy do przedstawianych na ekranie wydarzeń i sytuacji. Jest to wyjątkowo silny środek wyrazu, którym często posługują się twórcy. Na przykład w filmie Ingmara Bergmana Fanny i Aleksander scenie okrutnej śmierci pastora towarzyszy pogodna, delikatna muzyka. Kontrastowe tło muzyczne jeszcze bardziej uwypukla grozę lub tragizm przedstawionych na ekranie sytuacji.

Muzyka w filmie może płynąć spoza ekranu lub mieć swoje źródło w sytuacji pokazanej na ekranie, np. gdy bohater utworu włącza magnetofon, radio, gdy scena rozgrywa się w kawiarni, w której gra pianista. Na przykład w filmie Andrzeja Wajdy Popiół i diament podczas bankietu, odbywającego się w restauracji z okazji zakończenia wojny, piosenkarka śpiewa piosenkę Czerwone maki na Monte Cassino. Ważną rolę jako środek wyrazu artystycznego odgrywa również cisza.

Trzecią warstwę dźwiękową stanowią szmery, czyli tak zwane dźwięki naturalne. Niejednokrotnie zwiększają one realizm sceny, mogą też budować nastrój, np. zgrzyt otwieranych drzwi w filmie grozy. Szmery odpowiednio wybrane i zestawione mają duże znaczenie ekspresyjne,

0 działaniu podobnym do muzyki.

Podobne prace

Do góry