Ocena brak

Historia Filmu

Autor /lol Dodano /18.02.2011

Film

Wynalazcami filmu byli dwaj Francuzi, bracia August i Ludwik Lumiere, fabrykanci z Lyonu. Datę pierwszej projekcji ich filmu, 28 grudnia 1895 roku, historycy przyjęli za umowną datę narodzin kina.

Współczesny film posługuje się dla przekazywania treści wszystkimi środkami informacji: obrazem wizualnym i dźwiękowym, mową ustną (rzadziej — napisami), gestykulacją i mimiką. Wszystkie wymienione środki wchodzą w zakres pojęcia „język filmu".

Język jest to każdy „określony i zorganizowany system znaków, służący do przekazywania informacji między ludźmi" (Mały słownik cybernetyczny, 1983). Do zakresu nazwy „język filmu" należy — zdaniem wybitnego polskiego filmologa Bolesława L. Lewickiego — „to wszystko, co stworzyło kino w sensie sztuki, informacji publicznej, rejestracji naukowej i form nauczania — i co jest kontynuowane przez programowe komunikaty oraz przekazy telewizyjne" (Kino i telewizja, s. 98). Film posługuje się więc własnym, historycznie ukształtowanym językiem. Jest on produktem długiego formowania się różnych środków utrwalania i przekazywania informacji. Język filmu jest w swej istocie obrazowo-słowny.

Film jest więc twórczą syntezą wszystkich środków informacji oraz środków wyrazu artystycznego, czego w żadnym wypadku nie należy utożsamiać z ich mechaniczną sumą.

Film jest wytworem techniki. Dlatego techniczna strona filmu — odtworzenie świata przez kamerę filmową oraz obróbka laboratoryjna taśmy — odgrywają we współczesnej estetyce filmu doniosłą rolę. Pośrednictwo maszyn i procesów laboratoryjnych między twórcą a tworzywem stanowi jeden z głównych wyznaczników specyfiki filmu, jako odrębnej dziedziny sztuki, która wywarła decydujący wpływ na powstanie i rozwój jego środków wyrazu.

Od połowy lat siedemdziesiątych naszego wieku, a więc od momentu wprowadzenia kaset wideo, równolegle do tradycyjnej techniki nakręcania filmu rozwija się rejestracja filmów wideofonicznych, gotowych do prezentacji na magnetowidzie wraz z zakończeniem rejestracji. Powstaje w ten sposób ogromna liczba filmów, które można oglądać przede wszystkim u siebie w domu, u kolegów, w świetlicy, w samolocie, na promie itp. Większość tych filmów ma jednak charakter czysto rozrywkowy i jest pozbawiona wartości artystycznej.

Filmy nakręcane dla kina bronią się przed filmami wideo większą wartością artystyczną lub specjalnymi efektami, których nie mogą wprowadzić zapisy wideofoniczne. Jest zresztą od lat gotowy wynalazek laserowego zapisu obrazu filmowego, holografia. Uzyskuje się dzięki niej obraz przestrzenny, który nie różni się niczym od obrazu, jaki człowiek spostrzega w naturze. Jest to jednak rejestracja obrazu filmowego tak kosztowna, że nie stać na nią nawet najbogatszych krajów, toteż ma ona wyłącznie charakter eksperymentalny. Filmy takie wymagają też odmiennej,od dotychczasowej,aparatury projekcyjnej oraz innych ekranów. W przyszłości — trudnej obecnie do przewidzenia — powstaną takie kina i pojawią się filmy holograficzne.

Z technicznego uwarunkowania współczesnego filmu kinowego jako środka informacji wynikają jego właściwości. Daje on bowiem nowe możliwości dostrzegania przez odbiorcę różnorodnych zjawisk, znacznie rozszerza możliwości poznawcze człowieka. Dzięki fotografii odkryto nowe, nie dostrzegane uprzednio walory ekspresji, tkwiące w fotografowanym przedmiocie, np. w fakturze oślizgłej ściany, w lśniącym kamieniu itp.

Już w dobie filmu niemego odkryto, że za pomocą maszyny — kamery oraz odpowiednich technik zdjęć można znacznie rozszerzyć zakres doznań człowieka, pokazać mu to, czego nie jest w stanie dostrzec w otaczającej go rzeczywistości, a mianowicie przedmioty w ruchu zwolnionym i przyspieszonym. Film umożliwił też kondensację czasu. Dzięki wynalazkowi podwodnej kamery można zobaczyć na ekranie dno oceanu, jego florę i faunę. Zdjęcia mikroskopowe umożliwiają oglądanie zachowania się drobnoustrojów w ich naturalnym środowisku, a zdjęcia makroskopowe pozwalają zarejestrować zjawiska zachodzące w kosmosie. Rozbudowa obiektywu kamery pozwala zmieniać ostrość obrazu, pokazywać zmiany perspektywiczne, zniekształcenia optyczne, obrazy typu teleskopowego i mikroskopowego oraz silnie zbliżone obrazy przenikające materię, obrazy poprzez ciemność i mgłę (ultrafiolet i podczerwień), obrazy przekształcone w kolorze dzięki działaniu filtrów.

Rozwój kamery zdjęciowej i projektora — oprócz ukazania obrazu normalnego ruchu — umożliwia zatrzymanie i cofanie ruchu, pozwala przedstawić efekt nagłego znikania i pojawiania się, ruch zwolniony i przyśpieszony.

Rozwój aparatury zdjęciowej daje możliwości panoramowania, wykonywania zdjęć w ruchu, zdjęć z góry (z lotu ptaka), zdjęć podwodnych i lotniczych, tworzenia obrazów ukośnych i odwróconych.

Rozwój techniki zdjęć kombinowanych umożliwił, oprócz dużej liczby stale stosowanych trików filmowych, stosowanie zdjęć nakładanych (w jednej ramie kilka różnych widoków, nakładane na obraz napisy i wykresy itp.), łączenie obrazów naturalnych z ruchomymi rysunkami i przedmiotami animowanymi (ożywionymi). Rozwój taśmy zdjęciowej spowodował, że można nakręcać zdjęcia czarno-białe, barwne, sztucznie barwione, można też pokazywać projekcję negatywową.

Rozwój rejestracji i emisji dźwięku umożliwił zapis i odtwarzanie nie tylko naturalnego brzmienia słów, szmerów i dźwięków, muzyki, lecz również dźwięków zniekształconych (tzw. zbitek dźwiękowych), zmieszanych różnych rodzajów dźwięku, dźwięków rosnących i malejących, zwolnionych i przyspieszonych, wreszcie dźwięków sztucznych.

Wszystkie te techniczne możliwości filmu wzbogacają również zakres środków wyrazu artystycznego sztuki filmowej.

Podobne prace

Do góry