Ocena brak

Historia broni palnej

Autor /Drugi Dodano /31.01.2012

Pierwsze pistolety były mało celne, ich ładowanie czasochłonne, a przy tym mogły one niespodzie­wanie wystrzelić. Współczesna broń palna jest niezawodna, precyzyjna i szybkostrzelna.
Materiał wybuchowy, który nazywamy czarnym prochem, wynaleźli Chińczycy. Sposób jego produkcji opisano po raz pierwszy w roku 1045. Z początku proch był uży­wany do napędzania niewielkich rakiet, które mogły służyć zarówno jako broń, jak i ognie sztucz­ne. Europejczycy zaznajomili się ze sposobem produkcji prochu w XIII wieku. Dało to początek rozwojowi broni palnej. Jej pomysł pochodził prawdopodobnie od Chińczyków, którzy nie dyspo­nowali jednak odpowiednią technologią, aby wy­konywać wymagające precyzyjnej obróbki lufy.

Jedna z pierwszych ilustracji prymitywnej armaty znalazła się w dokumencie adresowanym do króla Anglii Edwarda II w roku 1326. Armata, zwana wtedy bombardą, przypominała flakon zamon­towany na stole - łożu. Odpalano ją za pomocą roz­żarzonego do czerwoności pręta przytykanego do prochu. Pociskiem była poczwórna strzała. W tym samym czasie istniały już jednak konstrukcje znacznie bardziej zaawansowane technicznie. Przykładem metalowa bombardą strzelająca żela­znymi kulami znana z pewnego dokumentu flo­renckiego, także datowanego na rok 1326.
Ręczna broń palna zaczęła się rozwijać w końcu XIV stulecia. Najstarsze egzemplarze miały lufy z żelaza lub brązu długie na około 30 cm, mocowane do długich żerdzi. Broń trzymano w ręku, a żerdź ściskano pod pachą, tak by zapewnić broni odpowiednią stabilność. W drugiej ręce trzymano rozżarzony lont, sporządzony z długiego kawałka tkaniny nasączonej azotanem potasu, którym zapa­lano proch przez niewielki otwór. Eksplozja prochu wyrzucała z lufy metalową kulę.

Podobne prace

Do góry