Ocena brak

Hiperborejczycy

Autor /BorysS Dodano /08.05.2013

(Hyperborejczycy — gr. hyperbó-reios = północny), „pozapółnocni” („z tamtej strony Boreasza”, tj. północnego wiatru) — legendarny lud umieszczany przez Greków gdzieś na północy Europy. Geografia grecko-rzymska lokowała ich za G. Ryfejski-mi, których położenie nie jest znane.

Niektórzy utożsamiali je z Alpami, inni np. z Uralem. W tradycji antycznej Hiperborejczycy uchodzili za szczęśliwy, szlachetny, długowieczny i wolny od wszelkich cierpień lud, żyjący w dostatku, w krajach o łagodnym klimacie i urodzajnej ziemi. Pełni cnót, wolni od chorób, syci życia, po jego spełnieniu sami szukali śmierci, skacząc ze skał do morza. Wiązano ich z kultem Apollina, który miał przenosić się do nich z Delf właśnie za pomocą północnego wiatru.

Według tradycji zapisanej m.in. u Herodota (IV:33-35) Hiperborejczycy składali daiy ofiarne w świątyni Apollina na Delos, przesyłając je za pośrednictwem innych ludów zamieszkujących między ich północnymi siedzibami a Egeą. Informacja Herodota o przesyłaniu „ekswotów” hiper-borejskich, owiniętych „w słomę pszeniczną” (!) — symbol osiadłych rolników (?), „z ręki do ręki”, dowodzi istnienia w starożytności struktury powiązań między-grupowych, usankcjonowanych („uświęconych”) normami obyczajowo-religijnymi.

Równie interesująca jest w tym kontekście wzmianka autora „Dziejów” o wysłaniu przez Hiperborejczyków z darami ofiarnymi na Delos „dziewic” Hyperoche i Laodike (kapłanek?) ze świtą pięciu mężczyzn (Perferów), co mimo legendarności przekazu sugeruje jednak istnienie bezpośrednich kontaktów między tymi środowiskami.

Podobne prace

Do góry