Ocena brak

Hiob, syn marnotrawny, miłosierny Samarytanin - uniwersalna wymowa opowieści i przypowieści biblijnych

Autor /partyzant Dodano /15.04.2011

Przypowieści występują w Nowym Testamencie, są jedną z form w której Chrystus głosił swe nauki. 

Przypowieść (parabola, czyli zestawienie obok siebie) jest jednym z częściej spotykanych gatunków literackich w Biblii. Istotą przypowieści jest porównanie. Autor tworzy pewien obraz rzeczywistości której nie należy jednak rozumieć dosłownie, lecz wymaga ona przejścia od znaczenia dosłownego do alegorycznego lub symbolicznego, wymaga ujrzenia poza przedstawionym obrazem życia codziennego, warstwy ukrytej, np. moralnej. Spośród przypowieści wyróżnia się różne typy, jak alegoria, przypowieść ewangeliczną, czy też przykład

•Alegoria jest szczególnym rodzajem symbolu mającym zawsze tylko jedno znaczenie, np. O siewcy 

•Przypowieść przykład prezentuje wzorce pewnych postaw moralnych, które winno się naśladować, np. O miłosiernym samarytaninie, O faryzeuszu i celniku 

•Przypowieść ewangeliczna to najczęściej opowiadanie, jakaś historyjka wyjaśniająca prawdy religijno-moralne.  Przypowieść jest typowym gatunkiem literatury moralistycznej, który pojawia się w literaturze od prastarej baśni do współczesnej powieści. Przypowieść ujęta w takiej ponadczasowej perspektywie ma niewiele cech wyróżniających.

Jej istotą jest niesamodzielna i schematycznie ukształtowana fabuła. Postaci i zdarzenia przedstawione w przypowieści istnieją po to by objaśniać prawdy moralne. Podobnie zbudowane są baśnie, w których schematycznie kształtowana fabuła służy wykładni moralnej. Baśń jednak posiada elementy fantastyczne, zaś prawda moralna dotyczy jedynie świata naturalnego, egzystencji ludzkiej.

Przypowieści biblijne stały się bogatym źródłem literatury kształtującej wzory osobowe. Z przypowieści ewangelicznych przeszły na stałe do języka takie wyrażenia, jak "wdowi grosz", "panny głupi i panny mądre", itp. 

Podobne prace

Do góry