Ocena brak

Hildebrand i papieże wielkiej reformy

Autor /Hygin696 Dodano /02.05.2012

 

  • Cesarz mianował papieżem w 1049 r. Bruna z Toul, panującym pod imieniem Leona IX.

Leon IX zapoczątkował radykalny, antycesarski kierunek reformy, już od pierwszych dni swojego pontyfikatu:

  • zażądał ponownego wyboru przez aklamację kleru i ludu rzymskiego

  • w kancelarii porzucił zwyczaj datowania dokumentów wg panowania cesarzy

  • na doradcę powołał Hildebranda, który przebywał u boku zdetronizowanego Grzegorza VI na wygnaniu w Niemczech,a po jego śmierci wstąpił dla klasztoru Cluny.

  • Hildebrand zaczął odgrywać coraz ważniejszą rolę u boku kolejnych papieży od czasów Grzegorza VI. Za Mikołaja II, pierwszego po długiej przerwie papieża włoskiego, został archidiakonem kościoła rzymskiego, zajmując II po papieżu miejsce. Głęboka gorliwość we wprowadzaniu reformy łączyła się z uporem i brutalnością wobec jej przeciwników. Czas sprzyjał jego działaniu.

  • Tymczasem w Niemczech zabrakło Henryka III, a rządy zwalczających się możnowładców bijących się o opiekę nad małoletnim Henrykiem IV osłabiły kraj. Sprzyjało to próbom wyzwolenia się papiestwa spod dyktatu cesarstwa.

  • Jednym z głównych haseł reformy była walka z symonią, która od czasów Leona IX (1049) pojmowana była jako wszelkie rozdawnictwo godności kościelnych przez świeckich, co znalazło swoje odzwierciedlenie u autora prawnych zasad reformy, kardynała Humberta z Moyenmoutier. Akcentowano też ze zgrozą, że rozdawnictwo godności kościelnych po śmierci Henryka III znalazło się w rękach kobiety, wdowy po cesarzu i regentki za małoletniego Henryka IV- cesarzowej Agnieszki.

  • Walkę przeciwko ingerencji władzy świeckiej w sprawy kościelne łączono z walką o odnowę moralną kleru, gdzie akcentowano silnie sprzeciw przeciwko małżeństwom wśród kleru, tzw. nikolaityzmowi.

Walka z nikolaityzmem toczyła się na rożnych polach:

  • W sferze wyższej kultury znalazła odzwierciedlenie w licznych pismach polemicznych, paszkwilach i pamfletach. Niekiedy przeciwnicy reformy rejestrowali skrupulatnie nadużycia wśród samych zwolenników reorganizacji kościoła.

  • Do rzeczywistości niższych warstw społecznych przeniknęła za sprawą mnichów kongregacji kluniackiej, którzy docierali do szerokich mas chłopów i plebsu miejskiego (szczególnie w północnych Włoszech), agitując za bojkotowaniem żonatych księży i przedstawicieli kościoła, którzy otrzymali swoje godności z rąk świeckich.

  • W ten sposób walka o reformę duchowieństwa i kościoła sprzęgła się w miastach włoskich z wystąpieniami na tle społecznym tzw, patarii (łachmaniarzy, tandeciarzy) przeciwko abp i rządzącej oligarchii. Do szczególnej eskalacji konfliktu doszło w miastach lombardzkich, Mediolanie, Cremonie i in. Dochodziło do krwawych walk, w konsekwencji których wypędzano kler przeciwny reformom. Wykorzystywano także w podjudzaniu patarii nastroje antyniemieckie, co miało doniosłe konsekwencje w przyszłości.

  • Brakowało jednak papiestwu siły militarnej, na której mogłoby się oprzeć w razie otwartego konfliktu z cesarstwem.

  • Leon IX chciał umocnić Państwo Kościelne, rozszerzając je na południe.

Podobne prace

Do góry