Ocena brak

HETERONOMIZM

Autor /Zefiryna Dodano /17.10.2012

Wg I. -> Kanta, pogląd nie uwzględniający
w sposób właściwy —» autonomii woli, która winna
być dla siebie prawodawcą; h. błędnie tłumaczy moralno-prawodawcze
akty woli, odwołując się do zewnętrznych względem
niej właściwości jej przedmiotów (—» heteronomia 2);
uwidacznia się zarówno wtedy, gdy moralnie wiążącą moc aktów
woli upatruje się (heteronomicznie w węższym sensie) w
woli innego podmiotu (np. Boga), jak i wtedy, gdy się je
(eudajmonistycznie) uzasadnia własnymi skłonnościami (np.
pragnieniem szczęścia); w obu przypadkach akty te pozbawia
się właściwego im charakteru formalnego i kategorycznego
(—» imperatyw kategoryczny).

Kantowskiej krytyce h. zarzuca się jednostronność wynikającą
z —» formalizmu jego etyki, w szczególności nieuwzględnienie
właściwej wszelkim aktom ludzkim intencjonalności
—» intencja), a w związku z tym konieczności obiektywnego
treściowego) ugruntowania wartości czynów, bez którego ich
mor. kwalifikacja traci charakter racjonalny.

 

I. Kant, Grundlegung zur Metaphysik der Sitten. Riga 1785, L 1920~ (Uzasadnienie metafizyki moralności, Lw 1906, Wwa 19844); tenże, Kritik der praktischen Vernunft. Riga 1788, L 1929* (Krytyka praktycznego rozumu, Wwa 1911, 1972); Ph. Kneib, Die „Heteronomie" der christlichen Moral. Eine apologetisch-moraltheologische Studie. W 1903.

Podobne prace

Do góry