Ocena brak

Henryk VII. Powrót cesarstwa do Italii

Autor /Hygin696 Dodano /03.05.2012

 

  • Na propozycję abp trewirskiego wybór padł na Henryka IV hrabiego Luksemburga, który po koronacji przybrał imię Henryka VII. Był on potomkiem starego rodu hrabiów Limburga, którzy odziedziczywszy hrabstwo Luksemburg panowali nad jednym z najobszerniejszych terytoriów w Niderlandach.

  • Wybór odbył się znowu pod auspicjami papiestwa, pozostającego pod kuratelą Filipa Pięknego. Filip Piękny zainteresowany był zdobyciem Niderlandów, likwidując próbę przejęcia ich przez Albrechta I (władca Austrii; król niemiecki) po wygaśnięciu tamtejszej dynastii w 1299 r. Dokonał tego popierając starania o sukcesję hrabiów Hainaut. Filip Piękny zadbał, by przekupni elektorzy obrali dogodnego dla Francji króla. Nie zgodzono się oczywiście na Karola hrabiego Valois, ambitnego brata Filipa Pięknego. Natomiast Henryk IV hrabia Luksemburga był Francuzem z języka i kultury, związanym z Francją, wasalem Filipa Pięknego z niektórych posiadłości.

  • Śladem poprzedników Henryk VII wykorzystał koronę do umocnienia pozycji własnego rodu. Wykorzystał po temu opozycję czeskich magnatów i Kościoła przeciw Henrykowi hrabiemu Tyrolu (władca Karyntii, nadanej przez Albrechta I po pokonaniu w 1376- 78 r. Przemysła Ottokara II). Henryk Karyncki hrabia Tyrolu umocnił się w Czechach po śmierci Rudolfa III. Henryk VII poparł powstanie przeciw niemu i opróżnione lenno czeskie nadał swojemu synowi, Janowi Luksemburskiemu. W 1310 r. ożenił go z Elżbietą, młodszą córką Wacława II.

  • W 1310 r. Henryk VII, dając się ponieść cesarskiej idei i włoskiemu mirażowi, za zgodą Klemensa V wyruszył do Rzymu na cesarską koronację. Henryk VII podczas wyprawy zaczął przyjmować tradycje uniwersalistyczne Hohenstaufów, podsuwane mu przez napotykanych po drodze do Rzymu gibelinów, a wśród nich Dantego Alighieri.

  • Sukcesy Henryka VII we Włoszech zaniepokoiły Klemensa V. Zezwolił on na koronację w Rzymie w 1312 r. Porozumiał się natomiast z jego groźnym rywalem, Robertem Neapolitańskim, którego mianował Wikariuszem Papieskim w Państwie Kościelnym.

Henryk VII, przyjąwszy z tytułem cesarskim wszystkie tradycje Hohenstaufów, sprzeciwił się Robertowi Neapolitańskiemu. Do starcia doszło o Rzym. W 1313 r., w przededniu bitwy z Robertem Neapolitańskim, Henryk VII nagle zmarł.

Podobne prace

Do góry