Ocena brak

Henryk I (panowanie 919 - 935)

Autor /Cieszymysl Dodano /02.05.2012

 

  • Henryk I zmusił do podporządkowania się swojej władzy zbuntowanych książąt szwabskich i bawarskich, pobił wspierającego ich króla Burgundii.

  • W 925 r. Henryk, wykorzystując walki we Francji pomiędzy Karolem Prostym, a jego zwycięskim rywalem Robertem I (bratem Odona z Paryża), wtargnął do Lotaryngii i przyłączył ją prawie w całości, jako terytorialne księstwo niemieckie.

  • Jako król Henryk I pozostał przede wszystkim władcą Sasów. Do Saksonii przeniósł punkt ciężkości swojego państwa. Niechętny wobec hierarchii duchowej, nie odbył kościelnego aktu koronacji ani namaszczenia. Wraz z ekspansją na ziemie wschodnie nie szerzył chrześcijaństwa.

  • W 924 r. Henryk zawarł z Węgrami rozejm, w którym Sasi zobowiązali się płacić trybut w zamian za spokój na granicach. Pozwoliło to na poczynienie szeregu przygotowań do ekspansji na Słowiańszczyznę Zachodnią, która cofnęła się do poziomu rozwoju z początku IX w. Henryk I umocnił tymczasem wschodnie granice swojego państwa, budując szereg licznych, choć niewielkich grodów, których osadzał niewolnych ministeriałów, bądź jak w przypadku Merseburga- ludzi wyjętych spod prawa (rozbójników).

  • W 928 r. Henryk rozpoczął kampanię przeciwko Słowianom.

  • Uderzył na Brennę, główny ród wieleckich Stodoran, zmuszając ich do kapitulacji.

  • Narzucił daninę kilku ludom wieleckim, w tym Redarom.

  • Uderzył na serbskie plemię Głomaczów (Dalemińców), a zdobywszy ich główny gród wszystkich mężczyzn kazał wyciąć, a kobiety i dzieci sprzedać w niewolę.

  • Umocniona Miśnia stała się głównym centrum oparcia na ziemiach serbskich i przyszłym ośrodkiem kraju.

Henryk I zapoczątkował podczas swojej ekspansji na wschód masowy terror, który miał charakteryzować późniejsze wyprawy niemieckie przeciwko Słowianom.

  • W 929 r. Henryk uderzył na Czechy, gdzie zastraszony najazdem i szukający oparcia przeciw Węgrom książę Wacław zobowiązał się do płacenia trybutu.

  • W 929 r. wybuchło także powstanie wśród Wieletów, stłumione szybką interwencją i bitwą pod Łączynem. Później zorganizowano jeszcze kilka wypraw, jednak na tym się skończyło. Henryk nie zamierzał wcielać tych słabo rozwiniętych i luźno powiązanych ze sobą ziem w granice swego państwa.

  • Ukoronowaniem akcji wojskowych Henryka było pokonanie Węgrów. Gdy zaprzestano płacić im trybut, ponownie najechali Niemcy. W bitwie pod Unstrutą w 933 r. armia niemiecka rozgromiła Węgrów. Z punktu widzenia wagi militarne zwycięstwo nie było przełomowym zwrotem w kończącym się panowaniu Henryka, natomiast miało ważne znaczenie moralne, które umocniło władzę Ludolfingów na tronie niemieckim.

Podobne prace

Do góry