Ocena brak

HEJNAŁ

Autor /Gotard Dodano /21.03.2012

Pobudka trąbiona na wieży kościelnej o wschodzie słońca, obyczaj notowany (w Krakowie) w końcu XIV w., wywodzący się prawdop. z zawołań nocnej i porannej straży miejskiej; lit., muz. pieśń poranna; z węg. hąjnal 'zorza; świt'.

Hejnał mariacki, z wieży Mariackiej w Krakowie, trąbiony o świcie, a późn. (do dziś) co godzina. Z urwaną melodią hejnału łączy się legenda o strażniku na wieży Mariackiej, który dostrzegł Tatarów pod murami miasta, zatrąbił na trwogę, ale strzała z tatarskiego łuku uśmierciła go i przerwała frazę melodii (por. K. Pruszyńskiego Trębacz z Samarkandy).

Hejnał świta, już z pokoju

Złota, w promiennym zawoju

Od Neptuna śliczna zorza

Z głębokiego wstaje morza.

Pieśń dwórśka (hejnał świecki) z XVII w., przypisywana J. A. Morsztynowi.

Kiedy ranne wstąją zorze,

Tobie ziemia, Tobie morze,

Tobie śpiewa żywioł wszelki,

Bądź pochwalon, Boże wielki!

F. Karpiński, Pieśń poranna, 1-4 (hejnał religijny).

Podobne prace

Do góry