Ocena brak

Hegemonia Ludwika XIV

Autor /NaumxD Dodano /25.04.2013

Za pontyfikatu Klemensa XI skończyły się we Francji długie rządy (1643-1715) króla-słonce (Le Roi-Soleil), Ludwika XIV, który zapewnił jej hegemonię w Europie, a według swej zasady: jeden król, jednawiara, jedno prawo, narzucał swą wolę Kościołowi i papiestwu.

Wyraźnie dostrzegalne konflikty króla z papiestwem zaczęły się od sprawy kardynała Retza (Jean Paulde Gondi, zm. 1679). Chociaż należał do frondy przeciw Mazzariniemu, został (1652) kardynałem nażyczenie Ludwika XIV, lecz po kilku miesiącach znalazł się w więzieniu. Po ucieczce przybył do Rzymu,gdzie uzyskał od Innocentego X schronienie, co ściągnęło na papieża gniew króla francuskiego.

W Rzymie dochodziło do konfliktów z posłami francuskimi. Pierwszy powstał z powodu przypadkowejwalki korsykańskiej straży papieskiej z żołnierzami jego ochrony. Poseł opuścił wówczas Rzym, a królwydalił nuncjusza z Francji i zajął papieski Awinion. Ostrzejszy konflikt wybuchł, gdy Innocenty XIzniósł (1677) swobody dzielnic w celu zaprowadzenia ładu i bezpieczeństwa w mieście, zapowiadającekskomunikę na każdego, kto sprzeciwi się zarządzeniu. Inne państwa to uznały, tylko nie Francja, którawidziała w papieskim zarządzeniu zniesienie nietykalności poselstw. Nowy poseł francuski, markizLavardin (Henri de Beaumanoir) wjechał (1687) do Rzymu z orszakiem stu zbrojnych, ignorując papieskąwolę, a także ekskomunikę ogłoszoną za to na niego. Innocenty XI rzucił interdykt na kościół francuskiśw. Ludwika, w którym ekskomunikowany przyjął komunię.

Ludwik XIV przystąpił wówczas doataku na papieża. W parlamencie paryskim odczytano mowę przeciw niemu i zapowiedziano zwołaniesoboru, co musiały podpisać wydziały teologiczne. Biskupom i zakonnikom nie było wolno prowadzićkorespondencji z papieżem. Rozpowszechniano sfałszowane dokumenty, by pozyskać opinię publiczną.Król zajął ponownie Awinion i hrabstwo Venaissin. Innocenty XI nie ustąpił, dopiero za następnego papieża Ludwik XIV załagodził spór dla racji politycznych.

Ogłoszone wcześniej artykuły gallikańskie, spór o regalia i sprawa koadiutora kolońskiego dodały konfliktowiz markizem Lavardin ostrości i zawziętości.

Na koadiutora dla elektora, arcybiskupa kolońskiego, król francuski wyznaczył kardynała Wilhelmavon Furstenberg, a cesarz księcia Klemensa von Bayern, który miał 17 lat i potrzebował dyspensy papieskiej.Innocenty XI uznał drugiego kandydata, wiedząc że chodzi o ważną dla cesarstwa godność elektora.Ludwik XIV kazał nuncjuszowi opuścić Paryż.

Spór o regalia zaczął się od swoistego interpretowania przez króla konkordatu (z 1516), który dawał muprzywilej obsadzania beneficjów kościelnych w pewnej liczbie biskupstw i pobierania opłat. Ludwik XIVuznał, że to postanowienie obejmuje wszystkie biskupstwa we Francji, rozciągnął więc je (1673) na dalszesześćdziesiąt. Dwaj biskupi, zwolennicy jansenizmu, Nicolas Pavillon z Alet i Etienne Caulet z Pamiersnie przyjęli królewskiej decyzji i odwołali się do papieża. Innocenty XI stanął w ich obronie i nieuznał nowej interpretacji regaliów. Król nakazał zajęcie dochodów obu biskupów i postanowił wykazaćpapieżowi, że ma kler po swej stronie. Zwoływał więc jego zgromadzenia. Na jednym z nich przyjętowolność Kościoła gallikańskiego.

Podobne prace

Do góry