Ocena brak

Hebe

Autor /Celestyn888888 Dodano /17.01.2012

Do rodzaju hebe (Hebe), należącego do rodziny trędownikowatych (Scrophulariaceae), zaliczanych jest około 100 gatunków zawsze zielonych roślin. Są to krzewinki, niskie krzewy, a czasem małe drzewa. Najwięcej gatunków występuje w Nowej Zelandii, Tasmanii i południowo-wschodniej Australii. Rosną też na Nowej Gwinei, w Chile i na Falklandach.  Niektóre hebe tworzą wyprostowane pędy, inne płożą się po ziemi. Mogą mieć zwarty lub lużny pokrój. Pędy są gęsto pokryte sztywnymi liśćmi zróżnicowanej grubości.

U hebe widłakowej (H.lycopodiodes) i czterorządowej (H.tetragona) nie przekraczają kilku milimetrów długości i są łuskowato ułożone w czterech rzędach, nadając roślinom oryginalny wygląd. Są też gatunki o długich liściach - nawet 15 cm, jak na przykład hebe wierzbolistna (H.salicifolia).

Barwa liści też może być różnorodna. U hebe bukszpanowej (H.buxifolia) są one zielone i błyszczące, u różowiejącej (H.carnosula) - niebieskawo zielone i matowe, a u ochrowatej (H.ochracea) - złotawe. Latem i jesienią w kątach liści wyrastają drobne kwiaty: białe, lila, różowe, purpurowe lub niebieskawe, tworzące kłosowate kwiatostany, zwykle długości 10-15 cm.  

Najlepiej w doniczce  

W Polsce hebe to przede wszystkim atrakcyjna roślina doniczkowa, służąca do ozdoby balkonów, tarasów, werand, a także mieszkań. Jednak trzeba liczyć się z tym, że wartość dekoracyjną zachowuje tylko kilka lat.   Jako rośliny doniczkowe sprowadzane są do Polski:

hebe Buchanana (H.buchananii) - niska roślina o delikatnych pędach z bardzo drobnymi liśćmi, hebe cyprysowata (H.cupressoides) - wysokości 20-25 cm, podobna nieco do cyprysa, oraz jej odmiana Boughton Dome - bardzo niski kopulasty krzew (do 15 cm wysokości) oraz wspomniane już gatunki: hebe bukszpanowata - wysokości do 30 cm, o pędach wzniesionych i niewielkich białych kwiatostanach (około 2 cm długości), hebe ochrowata do 30 cm wysokości, wyglądem przypominająca wrzos, i hebe widłakowata - o łodygach wyprostowanych, dorastających do 30 cm długości.  

Ostatnio na rynku pojawiły się odmiany mieszańcowe wywodzące się od hebe Andersona (H.andersonii). Należą do nich kwitnące w różnych odcieniach liliowej barwy odmiany Grethe, Early Blue i Ritt, a także odmiana Variegata o żółtawo obrzeżonych liściach (jest ona drobniejsza od pozostałych, a w chłodne lata kwitnie dopiero w sierpniu). Ciemnobłękitne kwiatostany tworzy odmiana Irene, czerwone - Louise, a krótkie i białe - White Summer (w wilgotne lata odmiana ta jest niestety często porażana przez mączniaka rzekomego).  

Do ogrodu lub na taras wynosimy rośliny w drugiej połowie maja i ustawiamy w słonecznym miejscu. Ponieważ mają duże zapotrzebowanie na wodę, wymagają częstego podlewania (miękką, odstałą wodą). Aby dobrze rosły i obficie kwitły, należy też co tydzień zasilać je nawozem wieloskładnikowym z mikroelementami.

Równie skuteczne jest jednorazowe zasilanie nawozami o spowolnionym działaniu, na przykład Plantacote lub Osmocote, w dawce 2-2,5 g na 1 litr podłoża. Warto też usuwać przekwitłe kwiatostany, bo dzięki temu w następnym roku pojawi się ich więcej. Hebe w zasadzie nie wymaga cięcia, co najwyżej można przycinać pędy deformujące kształt rośliny oraz uszkodzone bądź uschnięte. Przed przymrozkami rośliny powinny znaleźć się w jasnym, dość chłodnym pomieszczeniu (zimą młode krzewinki dobrze się czują w temperaturze lO°C, a starszym wystarcza 5°C). Potrzebują wówczas znacznie mniej wody. Wiosną rozrośnięte okazy należy przesadzić do większych doniczek, pamiętając zawsze o warstwie drenażu na dnie. Najlepszym podłożem dla hebe jest kwaśny (pH 4,5-5,5) substrat torfowy, zmieszany z małą ilością gliny.  

Czy sadzić w ogrodzie  

Ponieważ jest bardzo dekoracyjna, wiele osób sadzi ją w ogródkach skalnych. Ładnie też komponuje się na rabatach z wrzoścami i wrzosami, które wymagają podobnego odczynu gleby. Niestety, w Polsce próby jej uprawy w gruncie kończą się zwykle niepowodzeniem. Hebe nie jest mrozoodporna i w naszym klimacie nawet podczas łagodnych zim ginie. W miejscach o korzystnym mikroklimacie i odpowiednio okrywane, mogą u nas przetrwać kilka zim. Z pewnością jednak nie będą rosły przez długie lata.

Można zaryzykować uprawę takich gatunków jak: hebe dachówkowata (H.imbrcaria), hebe cyprysowata, hebe ochrowata, hebe rozpostarta (H.decumbens), hebe subalpejska (H.subalpinia), hebe tłustolistna (H.pinguifolia), hebe widłakowata i odmiana sina hebe pimelowatej (H.pimeleoides var.glauco-coerulea). Gatunki te rzadko bywają w sprzedaży (często do uprawy w gruncie sprzedawcy polecają hebe Andersona).

Ten kto chce jednak spróbować uprawy hebe w gruncie, powinien posadzić ją wiosną (w marcu-kwietniu), wtedy najlepiej się przyjmuje. Trzeba wybrać dla niej stanowisko w pełni nasłonecznione i osłonięte od zimnych wiatrów. Gleba powinna być żyzna, przepuszczalna i mieć kwaśny odczyn. Jeśli jest zwięzła, warto dodać do niej piasku i nieodkwaszonego torfu. Powierzchnię wokół roślin dobrze jest pokryć rozdrobnioną korą sosnową (powinno się ją co jakiś czas uzupełniać). Na zimę całe krzewy starannie zabezpieczamy liśćmi lub gałązkami iglaków. Wiosną rośliny zasilamy wieloskładnikowym nawozem płynnym o stężeniu 0,2%.  

Rozmnażanie.

Ogrodnicy rozmnażają hebe w szklarni z sadzonek wierzchołkowych długości 5 cm, sporządzanych od listopada do stycznia. Umieszczone w torfie w temperaturze 14-l6°C ukorzeniają się zwykle po czterech tygodniach. W mieszkaniu trudno jest uzyskać nowe rośliny.

Na co choruje  

Hebe mogą być porażane przez grzyb z rodzaju Septoria, wywołujący chorobę zwaną plamistością liści, która w końcowym etapie powoduje ich opadanie. Choroba rozwija się najczęściej wówczas, gdy nocami rośliny pozostają mokre. Jeśli na liściach pojawią się brunatne plamy, należy jak najszybciej zastosować preparat Saprol w stężeniu O,l%. Pewne szkody mogą także wyrządzić mszyce, wciornastki i skoczki. Zwalczać je można odpowiednimi środkami owadobójczymi, np. preparatami Decis lub Actellic. Zabiegi należy wykonywać na wolnym powietrzu.

Podobne prace

Do góry