Ocena brak

Handel zagraniczny Polski w latach 1970-1989.

Autor /Kate Dodano /09.04.2011

 

Do przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych organizacja handlu zagranicznego i wszelkich form powiązań ekonomicznych z innymi krajami była zdeterminowana przez ogólne rozwiązania ustrojowe charakterystyczne dla systemu socjalistycznego. Wymiana gospodarcza z zagranicą została znacjonalizowana. Władze centralne samodzielnie kształtowały zewnętrzne powiązania gospodarcze zgodnie z własnymi, zazwyczaj wyłącznie ideologicznymi, powodami. Jako szczebel wykonawczy funkcjonowały centrale i bank handlu zagranicznego, oddzielone organizacyjnie od aparatu produkcyjno-usługowego wewnątrz kraju.

Z czasem jednak istniejący układ stał się niewygodny ze względu na wzrastające obroty zagraniczne i pojawiające się trudności w odgórnym sterowaniu strukturą importu i eksportu; znaczenia zaczęły nabierać czynniki ekonomiczne, w miejsce ustępującym im bodźcom politycznym. W związku z tym coraz więcej uprawnień do podejmowania decyzji otrzymywał szczebel wykonawczy, który jednocześnie coraz bardziej konsolidował się z podmiotami gospodarczymi działającymi wcześniej wyłącznie wewnątrz kraju. W zarządzaniu zewnętrznymi powiązaniami gospodarczymi Polski wskaźniki dyrektywne (nakazy i zakazy) zostały zastąpione przez wskaźniki wartościowe. Wprowadzono też materialne bodźce sprzyjające rozwojowi handlu zagranicznego, takie jak możliwość utrzymywania przez resorty i centrale handlu zagranicznego tzw. funduszy dewizowych, czy tworzenie funduszy bezpośrednio premiujących pracowników. Zwrócono też uwagę na potrzebę zwiększenia skuteczności takich metod zarządzania obrotami zagranicznymi jak kurs walutowy, cła, podatki, subsydia, etc.

Podobne prace

Do góry