Ocena brak

GRZEGORZ II Św.

Autor /Rena Dodano /11.10.2012

ur. 669 w Rzymie, zm. 11 II 731
tamże, papież od 19 V 715, rzymianin.

Wychowywany na Lateranie, za pap. Sergiusza I został
subdiakonem, skarbnikiem i bibliotekarzem; jako diakon (od
709) towarzyszył pap. Konstantynowi I w podróży do Konstantynopola
w sprawie uznania postanowień synodów —* trulańskich
(680 i 692), na których m.in. potępiono —» monoteletyzm;
zostawszy papieżem, wyróżnił się dbałością o czystość
nauki Kościoła; 722 G. konsekrował —» Bonifacego na
bpa, powierzając mu jurysdykcję nad nowo założonymi kościołami
na terytorium Niemiec na wschód od Renu.

Popierając
zakony, G. odbudował 717-718 zniszczony (589) przez
Longobardów klasztor benedyktyński na Monte Cassino oraz
założył klasztory przy bazylikach św. Pawła za Murami i S.
Maria Maggiore; był odnowicielem rzym. liturgii, a na synodzie
rzym. 721 zagroził ekskomuniką osobom usiłującym zawrzeć małżeństwo z krewnymi, a także wróżbitom i czarnoksiężnikom;
wobec szerzenia się od 723 — obrazoburstwa i
wydania 726 przez ces. Leona III Izauryjskiego edyktu
(wznowionego 730) o niszczeniu obrazów, G. przekonywał
cesarza (w 2 listach) o konieczności odwołania nakazu; wezwanie
swe motywował G. tym, że cesarz jako władca świecki
nie powinien ingerować w sprawy wiary; G. utrzymał jednak
lud rzym. w posłuszeństwie cesarzowi, udaremniając plany
przeciwstawienia nowego cesarza italskiego cesarzowi bizantyjskiemu.

Po opanowaniu Italii król Longobardów Liutprand
nie dopuścił do detronizacji G. przez egzarchę raweńskiego;
podczas rozruchów przeciw ces. Leonowi III (z powodu
obrazoburstwa) G. nakłoni! króla do pokoju (Liutprand
swoją zbroję złożył na grobie św. Piotra) i nie zgadzał się na
zerwanie więzi między Italią a —» Bizancjum; zachowało się
19 listów G. pisanych m.in. do ces. Leona III Izauryjskiego i
Bonifacego (PL 89,495-534). Wspomnienie liturg. 13 II.

 

J. Dahmen, Das Pontifikát G., D 1888; A. Schäfer, Die Bedeutung der Papste G. und Gregor III für die Gründung des Kirchenstaates, Mr 1913, 14-33; H. Nottarp. Die Bistumserrichtung In Deutschland im achten Jahrhundert. St 1920; E. Caspar. Papst G. und der Bilderstreit. ZKG 52(1933) 29-89; O. Bertolini, Roma di fronte a Bisanzio e ai Longobardi, Bol 1941, 435-452; G. Ferrari, Early Roman Monasteries, R 1957, 379-407; J. Gouillard, Les lettres de G. à Léon III devant la critique du XIVe siècle, w: Mélanges Georgos Ostrogorsky, Belgrad 1963, I 103-110; Aux origines de ilconoclasme. Le témoignage de G., w: Travaux et Mémoires du Centre de recherches d'histoire et de civilisation byzantine, P 1968, III 243-307; W, Kelly, Pope G. on Divorce and Remarriage. A Canonical-Historical Investigation of the Letter „Desiderabilem mihi", Analecta Gregoriana 203, R 1976; H. Grotz, Beobachtungen zu den zwei Briefen Papst G. an Kaiser Leo III. AHPont 18(1980) 9-40; J.T. Hallenbeck, Pavia and Rome. The Lombard Monarchy and the Papacy in the VlHlh Century, Ph 1982; J.M. Sansterre, Les moines grecs et orientaux à Rome aux époques byzantine et carolingienne. Bru 1983, Il 172-364; H. Grotz, Weitere Beobachtungen zu den zwei Briefen Papst G. an Kaiser Leo III, AHPont 24(1986) 365-376; H. Michels, Zur Echtheit der Briefe Papst G. an Kaiser Leon III, ZKG 99(1988) 276-391.

Podobne prace

Do góry