Ocena brak

Groszek bulwiasty

Autor /Gabriel7474 Dodano /13.01.2012

Wygląd: Trwała, zielna roślina pnąca, naga lub prawie naga, z pełzającymi podziemnymi rozłogami i zgrubiałymi bulwami korzeniowymi wielkości orzecha laskowego. Łodyga płożąca się lub pnąca, do około 1,2 m długości, czworokanciasta, ale nie oskrzydlona. Ogonki liściowe są kanciaste, liście z jedną parą pierzastych odcinków, wybiegające w tęgi, rozgałęziony wąs.

Odcinki liściowe eliptyczne lub podłużne, tępe albo z krótkim szpicem, słabo unerwione równolegle. Przylistki mniej więcej tak długie, jak ogonki liściowe, wąsko jednostronnie strzałkowate. Wielkie, karminowoczerwone, pachnące kwiaty wyrastają w 2-7-kwiatowych, luźnych gronach w pachwinach liści. Lancetowate przysadki są tak samo długie, jak szypułki kwiatowe. Kielich dzwonkowato zrośnięty, z 5 ząbkami niejednakowej wielkości. Żagielek kwiatów motylkowatych ma szerokość większą niż długość, wycięty, skrzydełka są krótsze, obejmujące silnie zgiętą łódeczkę. Z 10 pręcików 9 jest zrośniętych w rynienkę, szyjka z górnej strony puszysto owłosiona.

Siedlisko: Na polach zbożowych, przydrożach wałach nadrzecznych i kolejowych; gatunek ciepłolubny, rośnie dostępnie na ciężkich glebach na podłożu wapiennym.  

Rozmieszczenie: Cała Europa z wyjątkiem skrajnej północy i południa.

Okres kwitnienia: Od czerwca do sierpnia.

Zastosowanie: Bulwy korzeniowe są twarde ciemnobrunatne; zawierają skrobię i cukier. Spożywane na surowo mają cierpki smak, gotowane są przyrządzane na różne sposoby, jak kartofle albo prażone, jak kasztany. Można z nich uzyskiwać także dobry olej jadalny W lecznictwie stosuje się je przy czerwoncu i biegunkach.

Uwagi ogólne: Bulwy korzeniowe osiągają pełną wielkość w trzecim lub czwartym roku i po oddzieleniu wyrastają w nową roślinę.

Podobne prace

Do góry