Ocena brak

Grodzie w budownictwie wodnym

Autor /Darek Dodano /31.01.2012

Cement wytwarzano w czasach rzymskich z natu­ralnego materiału zwanego pozzolana, jako że występował W okolicach miasta Pozzuoli, koło Neapolu. Aby osuszyć miejsce, gdzie przyszło sta­wiać filar, Rzymianie budowali wodoszczelne ba­riery, zwane grodziami. W dno rzeki, wokół wybra­nego miejsca, wbijali gęsto drewniane pale, po czym wypompowywali wodę z grodzi. W ten spo­sób mogli budować na względnie suchym gruncie.
Grodzie są do dziś używane podczas niektórych prac budowlanych. Mogą one mieć formę prostej ściany, nie dopuszczającej wody do danego miej­sca, bądź kompletnego, dookolnego zamknięcia. Nowoczesne grodzie powstają, podobnie jak kie­dyś, przez wbijanie w dno ścian palowych, wyko­nanych z pionowych elementów stalowych, drew­nianych bądź z zagęszczonego betonu.
Alternatywnym rozwiązaniem jest wykorzysta­nie kesonu - dużego dzwonu (lub cylindra pozba­wionego dna), który jest zatapiany na dnie rzeki. Wierzch cylindra wystaje ponad powierzchnię wody. Keson jest uszczelniany, woda z niego od­pompowywana, po czym pompuje się do niego powietrze, utrzymując jego ciśnienie na podwyż­szonym poziomie, by zapobiec dostawaniu się do wnętrza wody, która mogłaby utrudniać prace budowlane. Zasadę działania kesonu można uzmy­słowić sobie, zanurzając w wodzie dnem do góry szklankę bądź słój. Do wnętrza naczynia dostanie się niewielka ilość wody, a i ją można stamtąd usu­nąć, pompując przez wężyk do wnętrza słoja powietrze z pompki rowerowej.
Kesony zostały użyte po raz pierwszy w latach 50. XIX wieku w Wielkiej Brytanii. Po ich zasto­sowaniu w 1854 roku na budowie Mostu Rochesterskiego nad rzeką Medway w hrabstwie Kent, były wielokrotnie używane przy budowie wielkich mostów, w tym Mostu Brooklyńskiego w Nowym Jorku oraz mostu kolejowego nad rzeką Forth w Szkocji.

Podobne prace

Do góry