Ocena brak

GOMULICKI JULIUSZ WIKTOR

Autor /ulaRoz Dodano /22.02.2012

GOMULICKI JULIUSZ WIKTOR, ur. 17 X 1909 w Warszawie, syn Wiktora, historyk literatury, edytor, eseista, bibliofil, varsavianista. W 1928-32 studiował prawo na UW, 1935-39 czł. redakcji Encyklopedii  "Ultima Thule", 1938-39 pismaAteneum". W czasie okupacji niem. studiował na tajnym UW (psychologia, socjologia), brał udział w podziemnym życiu kult. i wydawn., 1944 ogłosił z rkpsu konspiracyjne edycje nieznanych utworów ojca i S. Żeromskiego, a także wierszy C. Norwida (Gromy i pyłki). Czł. AK, uczestnik powstania warsz., po wyzwoleniu z niem. oflagu kierownik lit. teatru L. Schillera w Lingen (1945). Czynny w powojennym życiu lit.-nauk. i wydawn., m. in. jako czł. władz ZZLP (1946-48), red. nacz. ,.Nowych Książek" (1949-53), kurator nauk. pracowni Literatury Oświecenia IBL PAN we Wrocławiu (1958-59), opiekun pracowni edytorskiej Bibl. Ossolineum (1959-60), współzał. (1957) i działacz Tow. Przyjaciół Książki; 1957-59 prowadził na UW konwersatorium hist.lit., 1973 edytorskie. Otrzymał nagrodę lit. m. Warszawy (1960), nagrodę PAN im. A. Brucknera (1976), nagrodę edytorską Pen Clubu (1978), nagrodę lit. I st. prezesa Rady Min. (1979).

Zasłużony badacz życia i twórczości C. Norwida, którym zajmował się od swego debiutu lit. (1935), opublikował z rkpsu sto kilkadziesiąt jego nieznanych tekstów; opracował pierwsze całkowite wydanie kryt. Pism wszystkich (t. 1-11 1971-76), poprzedzone kryt. edycją Okruchów poetyckich i dramatycznych (1956), kompletną edycją Wierszy (1966, wraz z os. tomem dodatku kryt.) oraz komentowaną edycją Pism wybranych (t. 1-5 1968); swoje studia o Norwidzie umieszczał często w pomniejszych edycjach jego utworów: Dwie aureole (1949), Vade-mecum (1962, wyd. zmień. 1969), Trylogia włoska(1963, wyd. zmień. 1979), Do Pani na Korczewie (1963), Legendy (1964), Białe kwiaty (1965, wyd. zmień. 1977), Dwa poematy miłosne (1966), Miniatury dramatyczne (1968); ustalił biografię osobistą i lit. poety (zwł. Cyprian Norwid. Przewodnik po życiu i twórczości 1976), dał nową interpretację wybranych utworów (np. teza o związkach Vade-mecum z Kwiatami zła Ch. Baudelaire'a). Przyczynił się do pogłębienia wiedzy o literaturze pol. oświecenia jako autor rozpraw filol. i polemik nauk. weryfikujących autorstwo wielu tekstów (m. in. rec. antologii J. Kotta 1957), odkrywca zapomnianych pisarzy, sprawozdawca Rocznika Lit. (gruntowne przeglądy stanu badań oświeceniowych za 1956-67), edytor i komentator T.K. Węgierskiego (wydanie kryt. Organów 1956, Wierszy wybranych 1974), A. Naruszewicza (wybór liryków 1964) i S. Trembeckiego (wybory wierszy 1965 i 1978). Zajmuje się literaturą XIX w. (m. in. L. Norwid, krąg Cyganerii warsz., F. Faleński, T. Lenartowicz, W. Syrokomla, W. Rolicz-Lieder, również poeci obcy, gł. franc. i amer., oraz E.T.A. Hoffmann i S. Petófi); opracował m. in. antologie Księga wierszy polskich XIX wieku (t. 1-3 1954 z J. Tuwimem, wyd. popr. 1956) i Iskry z popiołów. Zapomniane opowiadania polskie XIX wieku(S. I-II 1959-60). Kilkaset szkiców poświęcił hist.-kult. tematyce warsz. (gł. w tyg. „Stolica" i Roczniku Warsz.), opracował utwory ojca (m. in. Opowiadania o Starej Warszawie 1960, Warszawa wczorajsza 1961), a także cenioną antologię Cztery wieki poezji o Warszawie (1969, wyd. popr. 1974). W Roczniku Lit. ogłasza kryt. przeglądy publikacji z dziedziny wiedzy o książce, bibliografii i biografistyki (od 1968) oraz pamiętnikarstwa (1973-77). 

Jan Wojnowski

Podobne prace

Do góry