Ocena brak

Główne założenia Unii walutowej

Autor /Hubert55 Dodano /29.08.2011

Euro (€ ) jest walutą Europejskiej Unii Walutowej. Stała się ona pełnoprawnym środkiem płatniczym w chwili powstania Europ. Unii Walutowej a więc 01.01.1999r. zastępując przy tym ECU w stosunku 1:1.

Do 2002r. € funkcjonowało wyłącznie w obrocie bezgotówkowym, później przeszło do obrotu gotówkowego!

Wspólna waluta oznacza, że kraje strefy € zdecydowały się zrezygnować z części suwerenności narodowej i przekazać politykę pieniężną wspólnej instytucji jaką jest Europejski Bank Centralny.

Geneza i historia euro:

W dniu 1 stycznia 1999 r. na obszarze 11 spośród 15 krajów Unii Europejskiej zaczęła funkcjonować unia walutowa. Jest ona ostatnim etapem integracji gospodarczej w Europie, zapoczątkowanej w 1950 r. przez byłego francuskiego premiera Roberta Schumana, który zaproponował połączenie europejskich zasobów węgla i stali.Podwaliny pod procesy integracyjne położono w 1958 r., kiedy to na mocy Traktatu Rzymskiego powstała Europejska Wspólnota Gospodarcza (EWG). Liczyła ona początkowo 6 członków, by przez kolejne poszerzenia dojść do obecnej liczby 15. Mocą Traktatu z Maastricht z 1992 r. Europejska Wspólnota Gospodarcza została przekształcona we Wspólnotę Europejską, która razem z Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, zwaną Euratomem, składa się na Unię Europejską (UE). Już wtedy postanowiono, że od stycznia 1999 r. zacznie funkcjonować unia walutowa, tzn. że wchodzące w jej skład kraje będą posługiwać się jedną, wspólną walutą.

W skład unii walutowej - oficjalna nazwa brzmi Unia Gospodarcza i Walutowa (UGW; ang. Economic and Monetary Union, EMU) - weszły kraje, które były zainteresowane przyjęciem wspólnej waluty i spełniły 5 tzw. kryteriów zbieżności: inflacja nie wyższa niż o 1,5 pkt. proc. średniej stopy inflacji w trzech krajach Unii Europejskiej, gdzie inflacja była najniższa, długoterminowe stopy procentowe nie przekraczające więcej niż o 2 pkt. proc. średniej stóp procentowych w 3 krajach UE o najniższej inflacji, deficyt budżetowy nie wyższy niż 3% PKB, dług publiczny nie większy niż 60% PKB, stabilny kurs wymiany waluty w ciągu ostatnich 2 lat. Kryteria te spełniły: Austria, Belgia, Finlandia, Francja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Luksemburg, Niemcy, Portugalia oraz Włochy. Do UGW nie weszły 4 kraje członkowskie UE: Wielka Brytania i Dania - przeciwne temu, aby ich waluty narodowe zostały zastąpione przez euro - oraz Szwecja i Grecja, które wówczas nie spełniały kryteriów zbieżności. Ta ostatnia została dwunastym członkiem UGW w dniu 1 stycznia 2001 r.Etapy wprowadzania euro.

Począwszy od 1998 r. możemy wyróżnić trzy etapy w procesie wprowadzenia gotówkowej postaci euro: okres przygotowawczy (od 1 maja 1998 r. do 31 grudnia 1998 r.), w którym ustalono listę państw zakwalifikowanych do strefy euro, określono nieodwołalne kursy wymiany, utworzono także Europejski Bank Centralny; okres przejściowy (od 1 stycznia 1999 r. do 31 grudnia 2001 r.). W tym czasie wprowadzono euro w formie bezgotówkowej, ustalono także, że euro i waluty narodowe będą, w tym okresie, funkcjonować równolegle. Działalność rozpoczęły EBC i ESBC. okres końcowy (od 1 stycznia 2002 r. Do 30 czerwca 2002 r.), w którym nastąpi wycofanie z obiegu monet i banknotów narodowych oraz wprowadzenie w ich miejsce monet i banknotów euro.Począwszy od 1 marca 2002 r., stosowanie euro zamiast 12 walut narodowych krajów UGW jako miarę wartości, środka płatności czy tezauryzacji będzie obligatoryjne dla wszystkich.

Podstawowymi kryteriami przynależności do Unii Walutowej są kryteria spójności zawarte w Traktacie z Maastricht : roczny wskaźnik wzrostu cen w państwie członkowskim nie może być wyższy niż 1,5 punktu procentowego od średniej stopy inflacji w trzech krajach UE o najlepszych pod tym względem wskaźnikach; wysokość deficytu budżetowego nie może przekroczyć 3% PKB; wysokość długu publicznego nie może przekroczyć 60% PKB; wysokość średniej nominalnej, długookresowej stopy procentowej nie może przekroczyć 2 punktów procentowych średniej nominalnej długookresowej stopy procentowej w trzech krajach UE o najniższym rocznym wskaźniku inflacji; państwo członkowskie w ramach mechanizmu kursowego Europejskiego Systemu Walutowego (ERM II)* przez co najmniej dwa lata musi zachować normalny przedział wahań kursów walut. W tym okresie waluta tego państwa nie może być dewaluowana w stosunku do walut innych krajów UE.

Korzyści wprowadzenia jednolitej waluty €:

  • wyeliminowane ryzyka kursu walutowego związanego z wahaniami kursów walut, co może przyczynić się do wzrostu poziomu inwestycji w strefie € i w konsekwencji do przyspieszenia tempa wzrostu gospodarczego

  • eliminacje kosztów wymiany walut

  • łatwość w porównywaniu celu i wzrost przejrzystości cen

  • możliwe w pewnym zakresie, wyrównanie poziomu cen wielu artykułów

Koszty wprowadzenia €:

  • utrata kursu walutowego jako narzędzia polityki gospodarczej w przypadku trudności w bilansie handlowym kraju niemożliwa jest dewaluacja krajowej waluty w celu podniesienia konkurencyjności eksportu i ograniczenia nadmiernego importu.

W takim przypadku poprawa atrakcyjności eksportu produkcji krajowej musi się dokonać np. poprzez poprawę jakości wyrobów oraz ich unowocześnieniu.

  • państwa strefy € muszą przestrzegać dyscypliny finansów publicznych i nie mogą dowolnie zwiększać deficytu budżetowego.

  • Wymagane jest dostosowanie poziomu stóp procentowych do wspólnych wymogów, co w pewnych przypadkach prowadzić może do wzrostu bezrobocia.

to grecka litera „epsilon”- stała się ona oficjalną walutą 12 krajów.

Awers jest wspólny, natomiast rewersy zawierają symbole narodowe państw członkowskich.

Ogłoszono konkurs na banknoty. Zwyciężył projekt Roberta Kaliny – narodowego grafika Banku Austrii.

7 banknotów przedstawia architekturę:

  1. 5 € to Antyk

  2. 10 € to styl romański

  3. 20 € to gotyk

  4. 50 € to renesans

  5. 100 € to barok i rokoko

  6. 200 € to architektura XIX w

  7. 500 € to architektura XX wiek

Podstawowe pojęcia związane z Unią Walutową:

  • Deficyt – brak środków (niedobór będący wynikiem nadwyżki rozchodów nad dochodami) np. deficyt budżetowy

  • Inflacja – wzrost ogólnego poziomu cen dóbr w pewnym okresie. Wzrost (lub spadek) cen pojedynczych dóbr jest dla gospodarki rynkowej zjawiskiem normalnym. Występuje wówczas, gdy rośnie ogólny poziom cen, a nie ceny pojedynczych dóbr. Inflacją nie jest sezonowy wzrost cen niektórych dóbr, lecz wzrost cen utrzymujący się przez dłuższy czas.

  • Dług publiczny – suma deficytów budżetowych okresów poprzednich

  • Dewaluacja – obniżenie ceny (kursu) własnej jednostki pieniężnej w stosunku do walut zagranicznych Powoduje ona potanienie eksportu danego kraju dla odbiorców zagranicznych, gdyż ceny krajowe pozostaną niezmienione. W wyniku tego następuje wzrost eksportu i spadek importu, gdyż na skutek zmian relacji cen wzrasta popyt zagraniczny na towary danego kraju i jednocześnie zmniejsza się popyt na towary zagraniczne.

Podobne prace

Do góry