Ocena brak

GŁÓWNE POJĘCIA SOCJOLOGII MIASTA

Autor /Alwin Dodano /19.09.2011

PRZESTRZEŃ FIZYCZNA - to przestrzeń mierzona trzema wymiarami :długość, szerokość, wysokość.

PRZESTRZEŃ SPOŁECZNA - to przestrzeń fizyczna która została zmieniona przez ludzi i zagospodarowana zajęta, przekształcona. To przestrzeń interesuje socjologów.

- przyroda odgrywa rolę uspokajającą

- dostosowana lub niedostosowana do potrzeb ludzi ( gdy ludzie nie wiedzą jak przystosować te przestrzeń powstają np. gigantyczne wieżowce), PRZESTRZEŃ KULTUROWA.

RODZAJE PRZESTRZENI

MIEJSCE- wyznaczać mogą obiektywne współrzędne, i cechy szczególne np. biografia, urodzenie, czas lat dziecinnych. Jest ono ściśle ograniczone.

OBSZAR- charakteryzuje rozległość, jego granice mogą być oznaczone lub płynne. Może być niczyj lub może być czyjąś własnością wyraźnie podkreśloną specjalnymi znakami lub ogrodzeniem.  

TERYTORIUM- związane z władaniem grupowym, jest terenem, na którym jest sprawowana jurysdykcja jakiejś władzy.  

ŚRODOWISKO- słowo wieloznaczne i oznacza to, co nas otacza; np. środowisko naturalne, środowisko społeczne, poza kontekstem przestrzennym środowisko zawodowe, artystyczne, przestępcze.  

KRAJOBRAZ- fizjonomia środowiska; forma wynikająca z treści zawartych w ekosystemie, naturalnym i kulturowym danego miejsca. Statyczność wyraża się związkiem miejscowym. Rozszerzenie następuje przez ruch.  

KRAJ- nasycone emocjami, kiedy oznacza rodzinne strony lub nabiera bardziej opisowego charakteru, kiedy zbliża się do pojęcia ojczyzna.  

OJCZYZNA-

Ossowski;- ojczyzna prywatna - bezpośredni stosunek osobisty, przywiązanie do środowiska, w którym spędziło się życie, albo znaczną część życia, czy okres szczególnie podatny na tworzenie się trwałych więzi emocjonalnych, przede wszystkim okres dzieciństwa; - ojczyzna ideologiczna - przekonanie jednostki o jej uczestnictwie w pewnej zbiorowości i na przekonaniu, że jest to zbiorowość terytorialna związana z tym właśnie obszarem; ziemia mojego narodu.

MIASTO - to organizm miejski złożony z elementów przestrzenno - materialnych oraz ludzi z ich złożoną organizacją i kulturą.

Dlatego miasto badają historycy, geografia społeczna, ekologia, demografia, urbanistyka, ekonomia, socjologia, politologa.

DEFINICJA MIASTA - dawniej : to co obwarowane murem a poza nim wieś. Obecnie granice miasta przebiegają tam gdzie wytyczają je władze. Dziś miasta rozlewają się na strefy podmiejskie.

Cechy miasta - Obecnie o mieście mówimy gdy: - gęsta zabudowa - zabudowa wysokościowa

- koncentracja ludności - ludność nie rolnicza -ma historycznie ukształtowane centrum

DEF MALIKOWSKI - MIASTO - zwarta, wyodrębniająca się od otoczenia, zindywidualizowana, posiadająca ukształtowane centrum jednostka osadnicza zamieszkała przez ludność nierolniczą, która produkując dobra materialne, usługi i wartości oraz reprodukując swe zdolności do pracy i życia społecznego szczególnie intensywnie oddziałuje n swoje środowisko przestrzenne i sama jego oddziaływaniu podlega.

"Miasto" zastąpimy takimi określeniami jak: "obszary zurbanizowane", "obszary metropolitalne", "obszary centralne", "strefy podmiejskie". Adekwatnie odzwierciedlają formy osadnicze, które dotychczas określano jako "miejskie

Klasycy socjologii - Tonnies, Durkheim, Simmel, zajmowali się miastem w kontekście ich ogólnosocjologicznych zainteresowań. Traktowali je jako miejsce przejawiania się drugiego bieguna ewolucji społecznej, od wspólnoty do społeczeństwa, od solidarności mechanicznej do solidarności organicznej czy też od homogeniczności do heterogeniczności zbiorowości społecznych.

Mounier - określa miasto jako złożoną społeczność, utworzoną z mnogości grup wtórnych.

Weber - traktuje miasto jako "gminę miejską" mającą własne autonomiczne prawa (władza, sądownictwo), rynek i fortyfikację.

Twórcy szkoły ekologicznej traktowali je jako pole do badań różnych zjawisk i problemów społecznych, gdyż jak mawiał Park - "problem społeczny to zasadniczo problem miejski".

W KULTURALISTYCZNYCH definicjach akcent położony jest na te cechy miasta, które różnią je od wsi. Są to: duża liczebność zbiorowości, gęstość, heterogeniczność, zawody pozarolnicze zamieszkałej ludności.

-Turowski - grupa osiedleńcza o dużej koncentracji ludności na względnie ograniczonej geograficznej przestrzeni, z ludnością zajmującą się obrotem towarów lub świadczeniem

-Wirth - "stosunkowo wielkie, gęsto zaludnione i stałe skupisko heterogenicznych pod względem społecznym osobników".

-Sjoberg - "społeczność znacznego rozmiaru i poważnego zagęszczenia, której członkowie wykonują rozmaite zawody pozarolnicze".

usług, charakteryzująca się stopniem specjalizacji, skomplikowaną, społeczną i polityczną organizacją.

Wielkość, gęstość, heterogeniczność - główne cechy odróżniające zbiorowość społeczną miasta od wsi oraz (Turowski) ograniczona geograficznie przestrzeń, specjalizacja czynności zawodowych ludności i skomplikowany charakter społecznej organizacji,

Kiedy można mówić o pewnej jednostce osadniczej, że jest miastem?

Rozstrzygały o tym kryteria administracyjne, tj. posiadanie formalno-administracyjnego statusu miasta o określonych granicach przestrzennych i liczbie zamieszkałej w ich obrębie ludności. Rozwiązanie to ma charakter arbitralny, gdyż granice administracyjne miasta nie pokrywają się z jego granicami funkcjonalnymi. Współcześnie pojawiły się wielkie zespoły miejskie, jak aglomeracje, obszary metropolitarne, konurbacje, rozproszone obszary zurbanizowane. Ich powstanie i rozwój utrudnia definiowanie miasta.

W EKONOMICZNYCH -

-Rychliński - kładzie nacisk na konkretno-historyczny charakter definicji.

"Miasto doby obecnej to wielkie skupienie ludności, będące wynikiem gospodarki wielkoprzemysłowej ześrodkowujące niby w soczewce wszystkie skutki materialne, kulturalne i społeczne tej gospodarki na niewielkiej stosunkowo przestrzeni". Jest to typ definicji "ekonomicznych", łączących współczesne miasta z gospodarką i jej społecznymi skutkami. Inaczej - miasta są miejscami produkcji wielkoprzemysłowej oraz różnych jej skutków (dystrybucji, konsumpcji, reprodukcji siły roboczej, typów skutków społecznych i więzi społecznych).

-Pahl - obszar miasta jest biurokratycznie wyznaczony przez władze miejskie, jest to obszar, nad którym rozciąga się panowanie danego ośrodka władzy. Dotyczy to także zamieszkałej tam ludności, infrastruktury miejskiej, alokacji dóbr, korzystania z nich przez ludność itp.

W SYSTEMOWYCH-.

-Wallis - określił miasto jako system społeczny złożony z dwóch podsystemów:

1. urbanistyczny - całokształt elementów miasta stworzonych przez człowieka, jak i elementów naturalnych, które składają się na jego strukturę przestrzenną;

2. społeczny - zbiorowość użytkowników, których podstawową strukturę tworzą jego mieszkańcy. Wallis - cechy miasta jako obiektu przestrzennego, różniącego go od wsi oraz od zurbanizowanych obszarów podmiejskich: 1. wykształcone społecznie centrum; 2. prestiżowo-funkcjonalne zróżnicowanie architektury; 3. silne zróżnicowanie i duże możliwości rozwoju przestrzeni; 4. ponadlokalne funkcje pełnione w stosunku do określonego terytorium.

DEFINICJA MIASTA. SYMBOLE (Wallis) Cechy miasta:

- zróżnicowanie zawodowe (bądź społeczną heterogeniczność), zróżnicowanie zabudowy, - przewaga grup wtórnych nad pierwotnymi, - przewaga kontaktów rzeczowych nad kontaktami osobistymi, - odmienne w stosunku do wsi rysy demograficzne miejskich społeczności.

-Ledrut - posłużył się on pojęciem zbiorowości terytorialnej. Jej kryteriami były wielkość, gęstość zaludnienia, stopień złożoności społecznej. Wyróżnił 6 typów:

1. wioskę (tradycyjną)

2. jednostkę sąsiedzką

3. miasteczko

4. dzielnicę

5. miasto

6. metropolię

Kryterium przestrzenno-urbanistyczne, typologia przestrzeni miejskich (zurbanizowanych):

1. przestrzeń zurbanizowana ciągła ze zmniejszającą się stopniowo gęstością od centrum do peryferii,

-Socjologowie związani z comnmnity studies przez miasto rozumieli określoną zbiorowość terytorialną odpowiednio zorganizowaną i posiadającą pewien stopień odrębności.

Mercer - funkcjonalnie powiązany zespół ludzi, którzy żyją w określonej geograficznie miejscowości, w pewnym określonym czasie i są zorganizowani w społecznej strukturze, a także wykazują pewną świadomość swojej unikalności oraz odrębności jako grupy.

Ziółkowski - grupa ludzka o określonej liczebności i strukturze, reprezentująca określony etap społecznej organizacji, przejawiająca określone formy społecznej interakcji, pełniąca określone formy w ramach społecznego podziału pracy i kształtująca zajętą przez siebie przestrzeń w sposób pozwalający na wykonywanie tych funkcji i na najpełniejsze zaspokojenie swych zbiorowych potrzeb.

Castells - miasto nie istnieje jako odrębny byt, jest to "ogólna konotacja jednostki miejskiej".

Jednostki miejskie to według niego głównie jednostki kolektywnej konsumpcji, reprodukcji

siły roboczej, w których podstawowe elementy struktury społecznej wyrażone są przestrzennie.

Socjologia miasta nie ma swojego specyficznego przedmiotu, może istnieć nie socjologia miasta, ale socjologia politycznej kwestii miejskiej. Socjologia miasta miałaby swój przedmiot wówczas, gdyby jednostka społeczna pokrywała się z jednostką przestrzenną.

Gans - definicja miasta powinna ukazywać związek cech życia społecznego ze środowiskowymi cechami miasta jako zbiorowości terytorialnej, bowiem styl życia jest funkcją położenia społecznego, statusu oraz cyklu życia jednostki, a nie ekologicznych właściwości systemu osiedleńczego, dlatego nie można zdefiniować socjologicznie miasta.

Davis - miast są miejscami, w których mogą się przejawiać wszystkie aspekty życia, miasto z naukowego punktu widzenia nie jest jakąś konkretną, realnie istniejącą jednostką. Są to miejsca obserwowane ze szczególnego punktu widzenia. To, co jest związane z tym punktem widzenia, wynika z owego punktu jako takiego, a nie z tego, co w wymienionych miejscach jest fizycznie obecne bądź nieobecne.

Frysztacki - pojęcie miasta staje się pewną idealizacyjną konstrukcją myślową, narzędziem poznania i interpretowania zjawisk poprzez ich rzutowanie na tło życia miejskiego i jego cech szczegółowych. Jednocześnie ów kontekst występuje jako zjawisko, jest splotem czynników, które go konkretyzują.

7 czynników "konkretyzujących miasto":

1. ramy przestrzenne,

2. właściwości zbioru miejskiego,

3. działalność gospodarcza i wynikające stąd podziały społeczno-zawodowe,

4. instytucjonalne przejawy życia miejskiego,

5. siatka styczności społecznych wynikająca ze wspólnego zamieszkania,

6. subiektywna więź pomiędzy jednostkami kształtująca jedność i całość społeczną,

7. miejska wspólnota kulturowa.

Miasto jest wewnętrznie ustrukturalizowaną całością. Pewne z jego zjawisk składowych nie mogą być dostatecznie wyjaśnione ani z mikrospołecznego, ani z makro społecznego punktu widzenia, są strukturami pośrednimi. Aspekty te zawierają się we właściwościach i wpływie przestrzeni miasta na życie jego mieszkańców oraz we wzorach i przejawach wspólnego życia w konkretnych lokalnych warunkach. Są to, zatem zjawiska, które nazwiemy strukturami społeczno-przestrzennymi oraz lokalnymi społecznościami miejskimi.

Słownikowe określenie miasta, będące uogólnieniem wiedzy potocznej, podkreśla takie cechy:

- duży obszar - gęsto zabudowany - z dużą liczbą ludności podlegającej odrębnej administracji - wyróżniający się nierolniczymi funkcjami

Definicje miasta można podzielić według cech formalno-logicznych na:

1. genetyczne - typowe dla podejścia historycznego, określają istotne cechy miasta przez wskazanie na jego genezę i czynniki sprawcze

2. strukturalne - ukazują główne elementy miasta, zwłaszcza we wzajemnym związku ze sobą, czyli z czego się składa, jak jest zbudowane miasto, czym się różni od innych jednostek osadniczych

3. funkcjonalne - wskazują na różne role (funkcje) miasta, np. generatora postępu, "kreatora" określonego stylu życia

Współcześnie najwięcej jest definicji "mieszanych", zwłaszcza strukturalno-funkcjonalnych.

Argumenty socjologów, którzy głosili, że nie da się definiować miasta, można zauważyć następujące uzasadnienia:

1. jest ono tak zmiennym tworem, że nie da się uchwycić jego istoty,

2. miasto współcześnie nie istnieje, było kiedyś, ale dziś już znikło zarówno w sensie przestrzennego wyodrębnienia, jak i miejskości, stylu życia,

3. miasto można było wyodrębnić tylko wówczas, gdyby cechy przestrzenne i społeczne pokrywały się, ale ponieważ tak nie jest, nie da się zdefiniować miasta, ani socjologii miasta,

4. z tymi poglądami łączy się stanowisko, że miasto jest to tylko miejsce (pole) przejawiania się bardzo różnych zjawisk społecznych zachodzących w innych wymiarach i skalach (makro, mikro), ale zagęszczonych właśnie w mieście,

5. (Davis) sprowadza się do tezy, że miasto to tylko pewna abstrakcja, punkt widzenia, sposób, perspektywa rozpatrywania zjawisk społecznych uwzględniająca w badaniu dowolnych zjawisk społecznych owy miejski punkt widzenia, który podlega analizie wpływu układu zmiennych "miejskich" na dowolne wybrane do badań zjawiska.

Turowski - wymienił 5 głównych stanowisk teoretycznych:

1) ekologiczne

2) humanistyczne

3) strukturalno-funkcjonalne

4) interakcyjne

5) marksistowskie

Cechy wspólne wszystkich definicji ? Znaczna zwartość zabudowy, wyodrębnienie od pozostałych obszarów zurbanizowanych. Jedno zazwyczaj historycznie ukształtowane centrum, pewien zakres autonomii, mnogość instytucji, związków, zrzeszeń, organizacji, dominacja funkcji usługowych; szczególne natężenie zjawisk społecznych, przy czym niektóre z nich, jak np. uczestnictwo w wyższej kulturze, tworzenie nowych wartości i wzorów, zbiorowa konsumpcja, dominują wyraźnie w dużych miastach; jest ono środowiskiem intensywnie przez ludzi wytwarzanym, przekształcanym, zagospodarowywanym, a więc miejscem szczególnie intensywnych oddziaływań ludzi na środowisko przestrzenne oraz tego przekształcanego środowiska na ludzi.

INNE SPOSOBY POJMOWANIA MIASTA:

 STANOWISKO ZANIECKIEGO Wg niego nie ma socjologii miasta, można jedynie mówić o socjologicznym badaniu zbiorowości miejskiej. Obiektywne cechy przestrzeni miejskiej nie są cechami, które wyodrębniają miasta ponieważ przechodzą one przez kw. "filtr" indywidualnego i grupowego doświadczenia ludzi. Mówił on, że: "podmioty ludzkie nigdy nie doświadczają powszechnej obiektywnej, bezjakościowej, niesumiennej, nieograniczonej i nieograniczenie podzielnej przestrzeni" ale " jakościowo różnorodne, ograniczone, niepodzielne, zmienne a przy tym dodatnio lub ujemnie oceniane".

O SPECYFICE I ODRĘBNOŚCI

Może decydować subiektywne poczucie więzi wewnętrznej wśród członków zbiorowości miejskiej oraz poczucie odrębności od innych zbiorowości społecznych.

STANOWISKO RYCHLIŃSKIEGO

Wg niego przedmiotem socjologii miasta miało być badanie różnych form życia zbiorowego , a zwłaszcza różnych aspektów więzi społecznych w mieście.

Krytykował nurt chicagowski - mówił tak "socjologia miasta nie jest ani socjologią pracy, ani socjologią ludności , ani socjologią kultury w mieście. Będzie socjologią społeczności, grup, a w ogóle pierwiastków więzi społecznej" Ale socjolog, który podejmował się badań musiał być oburzony z warunkami gospodarczymi życia w mieście - produkcji, wymiany, podziału itd.

STANOWISKO OSSOWSKIEGO

Zajmował się on miastem w kontekście. Ale czy to na pewno miasto?, a może jednostka osadnicza - pytają niektórzy - ba ile ludności ma być, jaka gęstość itd.

DEF. MALIKOWSKI - URBANIZACJA - zespół procesów koncentracji przestrzennej ludności i centralizacji czynności oraz towarzyszące im procesy intensywnego przekształcania przestrzeni, w wyniku, których powstają lub (i) rozwijają się przestrzenne jednostki (systemy) rozszerzonej reprodukcji życia społecznego.

Urbanizacja jest pewnym czynnikiem rozwoju społecznego i jednocześnie jego funkcją składową. Zła organizacja przestrzeni hamuje rozwój społeczny - nazywa się ją "ułomną",

"zdeformowaną",

"Prawidłową", "harmonijną", "pozytywną" urbanizacją byłaby taka organizacja przestrzeni, która nie niszcząc środowiska naturalnego sprzyja w maksymalnym stopniu zaspokajaniu różnych potrzeb ludzkich: biologicznych, ekonomicznych, społecznych, psychicznych kulturalnych.

URBANIZACJA, zespół przemian społeczno-ekonomicznych, kulturowych i przestrzennych prowadzących do rozwoju miast, wzrostu ich liczby, powiększania się odsetka ludności miejskiej w ogólnej liczbie ludności państwa, rozszerzania się obszarów miejskich. Urbanizacja przebiega w płaszczyźnie: demograficznej (przemieszczenie się ludności wiejskiej do miast, co prowadzi do wzrostu liczby i odsetka ludności miejskiej), przestrzennej (powiększanie się powierzchni miast, powstawanie nowych miast i tworzenie się rozległych obszarów zurbanizowanych), ekonomicznej (wzrost liczby ludności pracującej w zawodach pozarolniczych, przemyśle i usługach) i społecznej (przenikanie miejskich wzorów życia, miejskiego stylu życia również na obszary wiejskie). Zjawisko urbanizacji, związane z procesem industrializacji, pojawiło się pod koniec XVIII w., najpierw w Anglii, potem w krajach Europy Zachodniej, USA i Japonii, a na początku XX w. w Europie Środkowej i Wschodniej

SUBURBANIZACJA- łącząca się z jej dekoncentracją (zwłaszcza przemieszczaniem ludności z centrów dużych miast do strefy podmiejskiej), domki jednorodzinne poza miastem.

dezurbanizacja - polega na tworzeniu się wielu powiązanych ze sobą ośrodków skupienia i nierównomiernego rozlewania się" miasta na okoliczne obszary zewnętrzne, ludność przenosi się do regionów o lepszych walorach klimatycznych i krajobrazowych

URBANIZM - miejski sposób życia.

Ruralizacja - przenoszenie elementów kultury i obyczajowości wiejskiej do miasta, upodabnianie osiedli miejskich do wiejskich, wnoszenie przez przybyszów ze wsi do zbiorowości miejskiej systemów wartości, postaw i zachowań "wiejskich".

reurbanizacja - polega na restauracji i rewaloryzacji starej zabudowy miejskiej,

semiurbanizacja - powstawanie pośrednich "wiejsko-miejskich" form zabudowy.

hiperurbanizacja - oznaczenie "przerośniętej nadmiernie" urbanizacji.

ARCHETYP PRZESTRZENNY - nieuświadomione głęboko zakorzenione przekonanie jak powinno prawidłowo wyglądać przestrzeń. To wzory, pierwowzory, modele pierwotne, które są trwałymi i powszechnymi elementami kultury, przyjmowanymi częściowo, bez refleksyjnie na poziomie podświadomości. Do archetypów należą:

1. prawy lepszy, lewy gorszy 2. góra , dół 3. granica (oddzielenie swojego od nieswojego0 4. przód, tył 5. koło - miasta osiedla budowane w formie koła, zawierały się w tym dwa archetypy: centrum i jednakowa odległość do wszystkich granic. 6. Szachownica

Ludzie budują swoja przestrzeń wg. swoich archetypów.

WYTWARZANIE PRZESTRZENI - to przekształcenie przestrzeni fizycznej na ludzkie potrzeby np. budowa dróg

W rożnych szerokościach geograficznych jest różny sposób wykorzystania surowców. Każdy kraj ma swój surowiec i takiego jakiego ma najwięcej używa do budowy np. kamienie drewno. Produkcja tworzyw sztucznych jest uniezależnieniem się od przyrody. (odwrót od żelbetonu na rzecz cegły)

-organiczne - w sposób ewolucyjny, dostosowany do archetypów

-organizacyjne - odgórne, przez planistów.

Jałowiecki nazywa to SPOŁECZNYM WYTWARZANIEM PRZESTRZENI = przekształcanie przestrzeni. W mieście ta przestrzeń jest najbardziej sztuczna bo przerobiona przez ludzi. System polityczny bardzo wpływa na zagospodarowanie przestrzeni.

Struktura przestrzenna jest zależna od struktury społecznej, ideologii, poglądów.

- Obecnie używa się określenia przestrzeń zurbanizowana albo przestrzeń miejska.

PRZESTRZEŃ

NAUKI ŚCISŁE ----------------------- NAUKI HUMANISTYCZNE

- obiektywność istnienia ----------- jest produktem życia społecznego

- trójwymiarowość

- to fizyczna rama w której toczy się życie

W przestrzeni istnieją pewne formy przestrzenne:

- las - jest pewna formą natury, ozdrawia, ma rolę uspokajającą

PROCESY SPOŁECZNEGO WYTWARZANIA PRZESTRZENI

1. istnienie form przestrzennych 2. istnienie autorów wytwarzanych przestrzeni 3. istnienie determinand

każda epoka ma inne determinandy, inne produkty wytwarzania przestrzeni. Powstają ogromne regiony miejskie , wchodzimy w fazę metropolizacji - lata 60 - te

Ludzie epoki preindustrialnej traktowali siebie jako część przyrody, w związku a czym

przestrzeń była dla nich środowiskiem postrzeganym w sposób naturalny od wewnątrz i dlatego nie mogła być przedmiotem manipulacji. Definiowanie zgodne z drugą hipotezą.

Wraz z postępami uprzemysłowienia i wkroczenia w "wiek pary i elektryczności" zaczęto traktować przestrzeń jako środek do osiągania celów gospodarczych. Manipulatorski stosunek człowieka do przestrzeni wynika z przekonania, że wraz z rozwojem techniki w coraz większym stopniu udaje mu się panować nad przyrodą. Instrumentalne traktowanie przestrzeni wywołało szereg skutków zagrażających istnieniu człowieka na Ziemi. Definiowanie zgodne z trzecią hipotezą.

Przestrzeń jest podstawą reprodukcji społecznych stosunków produkcji, inaczej - określona definicja przestrzeni jest elementem stosunków produkcji, które określają sposób jej wytwarzania.

Wytwarzanie przestrzeni i jej użytkowanie są zdeterminowane społecznie poprzez nierówną dystrybucje ról i pozycji w systemie społecznym - trojaki układ relacji:

- relacje między realizatorami a przestrzenią, którzy wytwarzając ją, biorą pod uwagę możliwości techniczne, wymagania zleceniodawców, domniemane zachowania i oczekiwania użytkowników;

- relacje między użytkownikami a przestrzenią, która jest instrumentalną płaszczyzną ich działań oraz polem znaczeń symbolicznych wyznaczających warunki użytkowania i przyswajania,

- relacje między realizatorami a użytkownikami, a więc procesy informacji, komunikacji, partycypacji i konfliktów.

Przestrzenie dzielą się na swoje i obce. W odczuciach odbijają się głębsze zróżnicowania i konflikty społeczne. Stopień przyswojenia przestrzeni zależy od możliwości nieskrępowanych zachowań, od wolności działania, od swobody jej modyfikowania.

SEMIOTYKA PRZESTRZENI - jest to dziedzina. Ludzie i rzeczy stanowią materialny substrat przestrzeni, ludzie dostarczają stałe informacje. Rzeczy są źródłem ważnych informacji np. znaki drogowe, książki itd. - konstytuują one warunki społeczne.

Przestrzeń jest wyborem społecznym.

Przestrzeń jest aktywnym składnikiem rzeczywistości społecznej.

Podobne prace

Do góry