Ocena brak

Główne metody badania myślenia

Autor /Micky Dodano /01.07.2011

Metody symulacyjne. Sprawdza się, czy komputer rozwiązuje różne zadania podobnie jak człowiek. Jeśli nie, modyfikuje się program tak długo, dopóki nie wykryje się zadowalającej odpowiedniości. Typowym przykładem są programy komputerowe grające w szachy. Charakterystyczne jest to, że znacznie łatwiej konstruować programy symulujące myślenie konwergencyjne, nieco trudniej - programy symulujące myślenie dywergencyjne, a najtrudniej programy symulujące myślenie nieukierunkowane. Na szczęście komputery nie myślą o niebieskich migdałach.

Metody eksperymentalne - rejestracja ruchów gałek ocznych, technika głośnego myślenia. Założenia teoretyczne metod eksperymentalnych obejmują następujące elementy:

Przyjmuje się w nich obwodową teorię myślenia. Ponieważ myślenie jest „cichym mówieniem” należy opracować techniki badania takiego mówienia. Można wykorzystywać też techniki badania innych form aktywności motorycznej związanej z myśleniem.

Przyjmuje się priorytet mowy nad myśleniem. Ponieważ myślimy słowami, można oczekiwać, że warunkiem pojawienia się myślenia jest uprzednie opanowanie mowy.

Przeciwko takiemu rozwiązaniu wysunięto następujące argumenty:badania nad językiem migowym szympansów. Klasyczne badania Kohlera pokazały, że szympansy potrafią rozwiązywać złożone problemy pomimo tego, że nie potrafią posługiwać się mową. W latach 60-tych małżeństwo Gardnerów oraz David Premack zaczęli uczyć szympansy posługiwania się językiem migowym lub komunikowania się za pomocą ideogramów. Okazało się, że opanowanie tej formy "mowy" nie zmieniło zdolności do rozwiązywania problemów przez szympansy. Nie posługiwały się one także mową przy komunikacji ze sobą. badania nad niemowlętami. Niemowlęta potrafią także rozwiązywać problemy mimo, że nie potrafią mówić. Do analogicznych wniosków prowadzi eksperyment Smitha, który kazał sobie wstrzyknąć kurarę, truciznę znoszącą napięcie mięsni szkieletowych a tym samym uniemożliwiającą mówienie i ciche mówienie (któremu towarzyszy aktywność mięśni artykulacyjnych), a mimo to zachował zdolność do rozwiązywania problemów i myślenia.

W technice głośnego myślenia stosuje się specyficzne instrukcje. Przykładowa lista instrukcji przedstawiona jest niżej:

Mów o wszystkim, co się dzieje w Twoim umyśle, nie unikaj przeczuć, przypuszczeń i dzikich pomysłów.

Staraj się nie przerywać mówienia. Mów, co ślina Tobie przyniesie na język, co najmniej raz na 5 sekund.

Mów głośno. Obserwuj, jak opada ton twego głosu, jak zaczynasz się angażować.

Mów stylem telegraficznym. Nie martw się o wypowiadanie pełnych zdań i elokwencję. Badania za pomocą technik głośnego myślenia krytykowane były z następujących powodów:

Samo mówienie może utrudniać dostęp do myśli, które pojawiłyby się skądinąd.

Struktura języka ogranicza rodzaj pomysłów, jakie mogą przyjść do głowy w czasie rozwiązywania problemów.

Obrazy, jakie pojawiają się w czasie myślenia, mogą być tylko nazywane, co nie zawsze oddaje ich charakter.

Podobne prace

Do góry