Ocena brak

GŁÓWNE ETAPY ROZWOJU SPOŁECZNOŚCI MIĘDZYNARODOWEJ, PRAWA I NAUKI

Autor /Mustafa Dodano /23.11.2011

Rozwój nauki prawa międzynarodowego:

  • starożytność – jedynie refleksje filozofów na temat stosunków międzynarodowych i wojny

  • średniowiecze – problemy prawa międzynarodowego i stosunków międzynarodowych omawiane były przez teologów, prawników, rektorów jako część rozważań teologicznych, etycznych i prawniczych (problem dopuszczalności wojny, kwestia wojny sprawiedliwej i niesprawiedliwej, sposób prowadzenia wojny i wykonywania umów)

  • powstanie nauki prawa międzynarodowego (XVI i XVII w.) – wykształciło się pojęcie suwerenności, a co za tym idzie nauka o prawie międzynarodowym, głównie o prawie wojny i o prawie poselskim; wykształciły się: nauka o prawie narodów i o społeczności międzynarodowej, zasada dobrej wiary, pojęcie pokojowego załatwiania sporów, definicja posła

  1. szkoła hiszpańska łączy jeszcze rozważania na temat prawa międzynarodowego z problemami teologicznymi

  2. Hugo Grocjusz – założyciel nauki prawa międzynarodowego; napisał pierwszy kompletny system prawa międzynarodowego; zwolennik prawa natury

  • naturaliści i pozytywiści (XVII i XVIII w.)

  • nauka prawa międzynarodowego w okresie kapitalizmu i imperializmu – okres rozkwit pozytywizmu, krytyki prawa naturalnego i wojny sprawiedliwej; prawo międzynarodowe zostaje ściśle oddzielone od teologii, moralności, filozofii i polityki i oczyszczone z zapożyczeń prawa cywilnego i rzymskiego; traktowano prawo międzynarodowe jako „europejskie” lub jako prawo „cywilizowanych narodów”

  • nauka prawa międzynarodowego w okresie współistnienia (państw socjalistycznych i kapitalistycznych) dzieli się na naukę burżuazyjną i socjalistyczną; poza tym kontynuacja kierunku pozytywistycznego: szkoła anglosaska (opieranie się na wyrokach sądów, wewnętrznych aktach normatywnych, opiniach urzędowych i doradców prawnych) i kontynentalna

  1. normatywizm (szkoła wiedeńska) – nauka burżuazyjna, która bada „czyste prawo” bez pozaprawnych elementów moralnych, politycznych..., prawo międzynarodowe posiada prymat nad prawem wewnętrznym, norma podstawowa – pacta sunt servanda

  2. solidaryści – nauka burżuazyjna, głosząca, że rzeczywistymi podmiotami prawa międzynarodowego są jednostki, a prawo nie jest wyrazem woli państw, lecz wynika z konieczności społecznej

  3. neonaturaliści – nauka burżuazyjna, według której podstawą i społeczną treścią prawa międzynarodowego jest „idea sprawiedliwości” – powrót koncepcji naturalistycznych

  4. nauka prawa międzynarodowego w ZSRR – nauka socjalistyczna oparta na metodzie marksistowskiej, leninowskiej demaskowała klasowy charakter burżuazyjnego prawa międzynarodowego i występowała w obronie postępowych zasad; zagadnienia obrony pokoju i pokojowego współistnienia, zasada suwerenności i równości państw, prawo narodów do samostanowienia i potępienie kolonializmu

  5. nauka prawa międzynarodowego w innych krajach socjalistycznych – nauka socjalistyczna również oparta na marksistowskich założeniach; na przykład w Polsce nauka prawa międzynarodowego może poszczycić się poważnymi osiągnięciami dopiero w okresie powojennym: postępowy punkt widzenia na problemy prawa międzynarodowego, zagadnienia pokojowego współistnienia, umów i organizacji międzynarodowych, prawo lotnicze i kosmiczne, prawo zwyczajowe i jego kodyfikacja itp.

Podobne prace

Do góry