Ocena brak

Glazurowanie powierzchni ceramicznej

Autor /zenon80 Dodano /03.02.2014

Ważnym procesem w technologii wykonawczej metalowo-ceramicznych lub pełnoceramicznych protez stałych jest wytwarzanie na ich powierzchni glazury szkliwnopodobnej (zwanej też sztucznym szkliwem) w celu utworzenia błyszczącej powierzchni podobnej do występującej na zębach naturalnych. Glazurowanie zapewnia efekt estetyki i zwiększa wytrzymałość, dzięki redukcji skaz na powierzchni porcelany, które mogą inicjować pęknięcia. Glazura dzięki swej gładkości zapobiega gromadzeniu się płytki nazębnej, co jest nie bez znaczenia z punktu widzenia profilaktyki. Od procesu glazurowania zależy efekt estetyczny lustrzanej powierzchni i stopień połysku uzupełnienia porcelanowego. Ważny jest czas i temperatura (wypalanie w piecu w temp. 640-970°C), gdyż powierzchniowe warstwy porcelany winny stapiać się szybciej i wypełniać defekty szkliwne. Uzupełnienia ceramiczne nie powinny być glazurowane w próżni, ponieważ wchłonięte powietrze może być wyciągane na zewnątrz, co w efekcie spowoduje powstanie pęcherzykowatej warstwy zewnętrznej. Stosowany jest również proces tzw. autoglazurowania, podczas którego podnosi się temperaturę wymodelowanej surówki do jej temperatury stapiania i przez pewien czas utrzymuje się tę temperaturę chroniąc przed wystygnięciem. Następuje wtedy piroplastyczne płynięcie na powierzchni ceramiki i w efekcie powstaje szklista powierzchnia glazurowa.

Ceramika dentystyczna stanowi duże osiągnięcie współczesnej protetyki, lecz nie może być traktowana jako „idealny lek na wszystko”, toteż w praktyce nadal trwają poszukiwania innych rozwiązań i metod doskonalenia technologii wykonawczych - nie tylko ze względów ekonomicznych, ale i wskazań lekarskich. Dotychczasowe ograniczenia w stosowaniu porcelany stwarza nadmierna twardość tego materiału, uniemożliwiająca dostosowawczą ścieralność okluzyjną - jak to ma miejsce w przypadkach uzębienia naturalnego, gdzie istnieje zjawisko tzw. starcia fizjologicznego w zakresie szkliwa. Niekorzystnych skutków braku takiej ścieralności unikano przez napalanie porcelany na powierzchniach licowych, z pozostawieniem powierzchni żującej bez olicowania, lecz odlanych ze stopu metali szlachetnych, o współczynniku ścieralności zbliżonym do twardych tkanek zębów naturalnych. Jednak w praktyce nie zawsze jest to możliwe, gdyż nie tylko wzrasta koszt takiego rozwiązania, ale np. nie można stosować go w zębach przedtrzonowych, a niekiedy także trzonowych żuchwy, gdzie przy jej opuszczaniu (otwarciu ust) widoczne są właśnie powierzchnie żujące.

Z tych powodów w ostatnim okresie opracowane zostały nowe receptury ceramiki o różnej twardości - także takiej, która zapewnia okluzyjną ścieralność dostosowawczą wykonywanych koron i mostów protetycznych, jak też szerzej stosowane są do konstrukcji tych uzupełnień materiały złożone.

 

Do góry