Ocena brak

Gibony siamangi

Autor /Epik Dodano /31.01.2012

Bujające się na gałęziach w lasach deszczowych Sumatry i Malezji siamangi są największymi, najsilniejszymi i najgłośniejszymi gibonami świata. Można je usły­szeć z odległości 3 kilometrów.
Siamang jest największym i najsilniejszym spośród dziewięciu gatunków gibonów. Jego długie, czarne futro jest miękkie i połysku­jące, brwi są rudobrązowe, a moszna samców jest okryta szczególnie długim włosem. W przeci­wieństwie do mniejszych gibonów siamang dobrze i szybko pływa. Zwierzę to posiada ułatwiające pływanie błony pomiędzy drugim i trzecim palcem stopy i może pokonywać przeszkody wodne płynąc stylem przypominającym żabkę.

Bujanie i obejmowanie
Gibony są jedynymi naczelnymi, które posługują się „stylem Tarzana", gdy przemieszczają się wśród koron drzew. Styl ten nazywa się fachowo brachiacją. Chociaż wszystkie małpy człekokształtne mają wyprostowaną postawę ciała i długie, ruchli­we ramiona, to jedynie gibony posiadają przednie kończyny, tak zbudowane, że umożliwiają im one szybkie przemieszczanie się z gałęzi na gałąź. Ich palce u rąk i nóg są silne, a kciuki są umieszczone przeciwstawnie do pozostałych, co pozwala na bez­pieczny i pewny chwyt. Siamang przemieszcza się jednak wśród koron drzew wolniej niż inne, mniej­sze gatunki gibonów.
Miejscem występowania siamanga są wilgotne i parne dżungle Sumatry i Malezji w południowo-wschodniej Azji. Spotkać go można w wiecznie zielonych górskich lasach położonych do wyso­kości 1500 m n.p.m., a także w lasach na nizinach. Przeważnie jest trudno zobaczyć siamanga, gdyż małpa ta żeruje wśród wyższych partii drzew, a tam listowie jest gęste i często spowite mgłą.

Pokarm i polowanie
Główną część masy pokarmowej siamanga stano­wią liście i miąższ owoców. W przeciwieństwie do innych owocożerców, gibony przed zerwaniem owocu sprawdzają, czy jest on dojrzały. Czynią to, ściskając go delikatnie palcami. Jeżeli owoc nie nadaje się do zjedzenia, zostawiają go na później. Siamang prawie połowę dnia spędza na zjadaniu młodych liści, w czym pomagają mu specjalne zęby policzkowe. Mają one ostre jak nożyce brzegi, co ułatwia rozcinanie pokarmu na kawałki. Gatunek ten posiada żołądek o prostej budowie, toteż w tra­wieniu roślinnego pokarmu bierze udział duże, workowate jelito ślepe, w którym ciężko strawne liście są rozkładane w procesie fermentacji. Sia­mang nie musi przemieszczać się w poszukiwaniu pokarmu tak często jak te gibony, które żywią się głównie owocami, toteż posiada mniejsze od nich terytoria. Tak jak inne gibony, siamang od czasu do czasu zjada małe kręgowce, których tkanki są dla niego zasadniczym źródłem białka.
Gibony w obrębie swego terytorium mają usta­lone drogi, którymi przemieszczają się wśród gałę­zi pomiędzy najlepszymi żerowiskami. Zapamię­tują także rozmieszczenia aktualnie owocujących drzew. Siamangi nie mają wielu wrogów natural­nych, nie rywalizują o pokarm z innymi naczelny­mi, a jedynie czasem z wiewiórkami i ptakami. Mimo to poszczególne grupy rodzinne czynnie bro­nią swych terytoriów żerowiskowych i przepędza­ją inne rodziny.
Przedstawiciele większości gatunków gibonów żerują pojedynczo i spotykają się z członkami rodziny tylko na drzewach, gdzie jest dużo owo­ców . U siamangów jest inaczej - cała rodzina pod­czas żerowania trzyma się razem i tylko rzadko poszczególni członkowie pozwalają sobie na odda­lenie się od grupy.

Życie rodzinne
Siamangi są monogamiczne i ponieważ samica rodzi tylko co dwa, trzy lata, zwykle w grupie, oprócz pary rodziców, są jedynie dwaj lub trzej po­tomkowie. Młodym gibonem, do czasu ukończenia przez niego roku życia, zajmuje się ojciec, który uczy go swobodnego przemieszczania się wśród gałęzi. W szóstym roku życia siamang jest już w pełni dojrzały, jednak do rozrodu zwykle przy­stępuje mniej więcej rok później.
W wieku około ośmiu lat młody samiec jest przepędzany ze stada przez starego samca domi­nanta. Samotne młode samce nawołują, aby zwa­bić samice z innych grup rodzinnych, a później zakładają własne terytoria, często położone blisko terytorium rodziców.
Rodziny gibonów zbierają się razem, aby do­konywać pielęgnacji futra i odpoczywać około po­łudnia i w nocy. Pielęgnacja futra jest ważną czyn­nością socjalną, która pozwala na utrzymywanie przyjacielskich więzów pomiędzy osobnikami dorosłymi i młodocianymi.
Głosy
Gibony witają każdy ranek donośnym i krzykli­wym nawoływaniem. Ich występ zaczyna się zwy­kle w formie wyszukanego duetu wykonywanego przez dorosłego samca i samicę, do którego na­stępnie dołączają śpiewy wszystkich pozostałych członków rodziny. Samiec wydaje bardzo głębo­kie, głosy, które są przerywane przez wysokotonowe szczeknięcia lub radosne pokrzykiwania samic i młodszych gibonów. Wspólne śpiewy trwają około 15 minut.
Siamang ma balonowaty worek krtaniowy, który nadyma i który służy mu jako rezonator. Zwiększa to możliwość rozchodzenia się głosu i dzięki temu można usłyszeć siamanga z odległości równej godzinnemu marszowi. Gatunki gibonów można określić na podstawie ich głosu. Odnosi się to szczególnie do samic. Śpiewy gibonów służą gru­pie jako znak dla innych rodzin, aby trzymały się z daleka od ich terytorium. Głos siamanga jest tak głośny, że grupa nie tylko jest zdolna do utrzyma­nia dużego terytorium, ale także może utworzyć strefę buforową dookoła niego.
Podczas gdy inne gibony często muszą walczyć z intruzami, siamang jest tak głośny, że do walk na granicach terytorium dochodzi rzadko.

Związki z człowiekiem
Gibony zajmują szczególne miejsce w wierzeniach leśnych plemion. Brak ogona, a także wyprostowa­na postawa oraz „inteligentna" mimika nadają te­mu zwierzęciu „ludzki" wygląd. W rezultacie nie polowano na niego i był uważany za dobrego ducha lasu. Największe niebezpieczeństwo ze strony czło­wieka to wycinanie lasów w celach pozyskania drewna handlowego i związane z tym kurczenie się naturalnych środowisk.

Ochrona
W roku 1975 oszacowano, że w południowo-wschodniej Azji żyje około 4 milionów gibonów. Jednakże niszczenie lasów naturalnych w tym rejo­nie świata było w ostatnich 20 latach tak nasilone, że do roku 1990 liczebność populacji zmniejszyła się o przynajmniej 84%. Obecnie całkowita liczeb­ność populacji wynosi prawdopodobnie mniej niż 600000 osobników. Siamangów jest obecnie dość dużo, jednak inne gatunki gibonów są zagrożone i prawdopodobnie wyginą. Jednym ze sposobów . ich ocalenia jest wyłapywanie małp na obszarach przeznaczonych do wycinki i przesiedlanie ich tam, gdzie lasy nie będą wycinane.

Gibon siamang (Hylobates syndactylus) jest małpą należącą do rodziny Hylobatidae.
Wysokość: 90 cm
Zasięg ramion: do 180 cm
Masa: do 10,5 kg

Podobne prace

Do góry