Ocena brak

GHAZALA-BIR HAKEIM - bitwa 1942 r.

Autor /admiral Dodano /24.02.2011

Bitwa wojsk niemiecko-włoskich i alianckich, trwająca od 26 maj a do 17 czerwca 1942 r. na terenie Libii . Po porażce w czasie operacj i *„Crusader"(18 listopada 1941 10 stycznia 1942) wojska niemiec-ko-włoskie w Afryce Północnej wycofały się z niemal całej Cyre-1 najki, następnie jednak otrzymały duże posiłki; natomiast Brytyjczycy nie zdążyli umocnić zdobytych po­zycji i skoncentrować sił rozpro­szonych na długiej linii frontu. Gen. Erwin *Rommel utworzył zgru­powanie uderzeniowe, w którego skład weszło 35 tys. żołnierzy, 31 0 dział oraz 196 czołgów. Rankiem 21 stycznia 1942 r. wojska niemiec-ko-włoskie rozpoczęły natarcie, i wykorzystując początkową prze wagę, szybko posuwały się do przo­du. 29 stycznia niemiecka grupa pancerna, współdziałająca z wło­skim korpusem zmotoryzowanym, opanowała Benghazi.

Brytyjczycy stracili 1000 żołnierzy, 500 sa­mochodów i duże ilości uzbro­jenia. Dowódca sił brytyjskich na Bliskim Wschodzie gen. Claude *Auchinlcck nakazał odwrót na li­ni ę el Ghazala, na której jego woj­sk a (w tym polska Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich) po­wstrzymały przeciwnika. W następ­nych miesiącach Brytyjczycy przy­gotowal i się do obrony, budując umocnienia i pola minowe o szero­kości 50-80 km na linii el Ghazala -Bi r Hakeim; otrzymali też wydatną pomoc z Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych.

Na wiosnę do od­działów alianckich dotarło 800 czoł­gów, 840 dział oraz blisko 180 tys. ton amunicji i sprzętu wojskowego. W efekcie, przy wyrównanych si­łach ludzkich (obie strony po ok. 13 0 tys. żołnierzy), alianci mieli dwa razy więcej czołgów (1270 wo­bec 610 wojsk „osi"). Mimo tak wy­raźnej przewagi przeciwnika gen. Rommel zdecydował się na podjęcie ataku, by uprzedzić ewentualne działania aliantów. W nocy z 26 na 27 maja 1942 r. włoska dywizja pan­cerna uderzyła na pozycje pod Bir Hakeim bronione przez *Wolnych Francuzów, a dwie niemieckie dy­wizje pancerne obeszły ten rejon od południa i znalazły się na tyłach 8 armii brytyjskiej. Rommel zamie­rzał w ten sposób przeciąć linie za­opatrzenia wojsk brytyjskich, ale postawił swoje oddziały w trudnej sytuacji: jego czołgi stanęły bez za­pasów paliwa i amunicji.

Niemcy wyszli z opresji dzięki brakowi zde­cydowania dowódcy 8 armii brytyj­skiej gen. Neila Ritchiego, który podejmował kontrataki w różnych kierunkach, rozproszył siły pancer­ne, kierował je do walki bez wspar­cia piechoty i artylerii. W efekcie Rommel zdołał odtworzyć przerwa­ne linie zaopatrzeniowe, podjął ofensywę i 12 czerwca rozbił dwie z trzech brytyjskich brygad pan­cernych w rejonie punktu oporu „Knightsbridge". 14 czerwca gen. Ritchie wycofał część sił do el *Alamejn. 19 czerwca oddziały nie­mieckie przystąpiły do ataku na Tobruk, który zdobyły 21 czerwca.

Szczególnie cennym łupem Niem­ców były zapasy paliw liczące 1400 t, co pozwoliło napełnić zbior­niki czołgów i mszyć w pościg za wycofującymi się oddziałami bry­tyjskimi. 28 czerwca wojska „osi" opanowały Mersa Matruh, ale utknęły pod el Alamejn. Siły pan­cerne Rommla dysponowały tylko 44 niemieckimi i 13 włoskimi czoł­gami zdolnymi do akcji. Konieczne było podciągnięcie odwodów, zao­patrzenia, przerzucenie samolotów do nowych baz. Brytyjczycy wyko­rzystali ten czas do umocnienia swoich pozycji pod el Alamejn. Gen. Erwin Rommel, w uznaniu za­sług w przeprowadzaniu tej zwycię­skiej batalii, otrzymał 22 czerwca 1942 r. stopień feldmarszałka.

Podobne prace

Do góry