Ocena brak

Gęś zbożowa

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Bardzo podobna do gęgawy także wielkością: długość ciała ok. 80 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 165 cm, ciężar ok. 3,5 kg. Upierzenie ogólnie ciemniejsze, w tonie brązowawym, szczególnie na przodzie tułowia. Gęsi zimujące w Europie Środkowej mogą pochodzić z różnych części północnej Eurazji i w związku z tym mogą należeć do różnych podgatunkow. Z obszaru tundry pochodzą gęsi z krótkimi, wysokimi dziobami, ze strefy lasów z długimi, bardziej płaskimi; także kolor dzioba bywa różny: na czubku zwykle żółty do pomarańczowego, u nasady czarniawy. Stopy pomarańczowe.

Środowisko: Gęś zbożowa gnieździ się w tundrze i w strefie tajgi Eurazji. W sierpniu gęsi te zbierają się w zatokach północnoeuropejskich wybrzeży i odlatują w kierunku południo-wo-zachodnim na tereny zimowania na nizinach północnych Niemiec i w Holandii. W surowe zimy ciągną dalej wzdłuż wybrzeży Atlantyku i mogą dolecieć nawet do Maroka.

Część syberyjskich gęsi zbożowych leci nad doliną Dunaju aż do północnych rejonów Morza Śródziemnego oraz na niziny położone na zachód od Morza Czarnego. Gęsi zbożowe trzymają się tradycyjnych szlaków wędrówek i powracają rokrocznie do znanych im miejsc zimowania. W marcu znowu odlatują na północ. W okresie lęgowym żyją parami w lasotundrze lub w tundrze krzewin-kowej w pobliżu wody. W czasie przelotu i na zimowiskach wypoczywają na rozległych, spokojnych nizinach, a nocują pływając na wodzie spokojnych jezior. Podczs mrozów śpią na lodzie. W sumie w całej Europie zimuje ok. 10000 gęsi zbożowych - ich liczba waha się zależnie od roku. W Polsce regularnie zimują nad Odrą i Wartą. Gęsi zbożowe są w naszym kraju ptakami łownymi, na które wolno polować tylko w ustalonym ustawowo okresie.  

Lęgi: Gęsi zbożowe łączą się w pary na całe życie. W zimie wydaje się, że partnerzy w stadach wędrownych tracą się z oczu, ale na czas lęgów znowu wracają do siebie. Na terytorium lęgowym dochodzi do parzenia się po krótkich zalotach w formie zanurzania szyi. Parzenie się jest możliwe tylko w wodzie: gąsior siada na gęsi, która zanurza się w wodzie. Następnie prostują się i biją skrzydłami. Gęś wybiera miejsce na gniazdo wśród gałęzi lub między korzeniami drzewa i wyścieła je źdźbłami, a w czasie wysiadywania obficie własnym puchem.

Okres lęgowy na południowym krańcu areału lęgowego zaczyna się w połowie maja, a im bardziej na północ, tym coraz później, aż do połowy czerwca. Wysiaduje tylko samica, gąsior czuwa w pobliżu. Czas wysiadywania 27-29 dni, początek po złożeniu ostatniego jaja, tak że wszystkie gąsięta wykluwają się jednocześnie. Początkowo pokryte są oliwko-wobrązowym puchem pisklęcym, na głowie widoczne są czarne prążki. Oboje rodzice prowadzą je do wody, gdzie same odżywiają się świeżymi roślinami. Po 2 miesiącach zaczynają latać i wędrują razem z rodzicami nad morze. Niektóre rodziny trzymają się razem jeszcze przez zimę i drogę do zimowisk pokonują wspólnie.

Pożywienie: Wszystkie gęsi są roślinożerne. Brzegi ich dziobów mają specjalne ząbkowanie, którymi gęsi mogą skubać trawę. Mają tez bardzo duże jelita ślepe, w których żyją bakterie rozkładające celulozę na przyswajalne węglowodany - symbioza taka występuję u większości zwierząt roślinożernych. Na lęgowiskach gęsi jedzą każdą świeżą zieleninę, a także jagody i porosty.

Na zimowiskach podstawę ich pożywienia stanowią trawy i oziminy. Gęsi opuszczają swoje miejsca noclegowe jeszcze przed zachodem słońca i na pastwiskach skubią trawę aż do zachodu słońca, z przerwami na odpoczynek i pielęgnację piór. Na noc wracają do miejsc noclegowych. Gęsi także pod względem jedzenia mają swoje przyzwyczajenia: w niektórych miejscowościach najbardziej lubią zasiewy zbóż.

Podobne prace

Do góry