Ocena brak

Gęś białoczelna

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Doroste ptaki mają szerokie, nieregularne poprzeczne pręgi na piersi, co sprawia, że każdy ptak ma inny wzór. Dziób żóttawy lub cielisty, zależnie od podgatunku. Biaty pasek dookoła nasady dzioba; nie mają go mtode ptaki do polowy zimy. Poza tym mtode mają jednobarwny szarobrą-zowy spód ciata oraz czarniawy dziób i jego nasadę. Gęsi bialoczelne chętnie wydają głos, są także towarzyskie. W stadach słychać od rana do wieczora dwusylabowe zawołania, które brzmią jak „Iju-loc" i „ki-lik".  

Środowisko: Najczęstsza gęś Eurazji; gnieździ się na północ od granicy lasów, w tundrze aż do wybrzeży Oceanu Arktycznego. Na północy jej lęgowiska pokrywają się z terenami lęgowymi bernikli obrożnej, a na południu łączą się z areałem gęgawy, Zimują daleko na południe od swoich terenów lęgowych: nad Morzem Kaspijskim, Morzem Czarnym i w delcie Dunaju, przede wszystkim jednak nad Morzem Północnym. Pojawiają się tam w grudniu i pozostają do marca. Na holenderskich Wyspach Zachodniofryzyjskich zimuje ok. 45 tys. tych ptaków. Wiele nocuje na piaszczystych plażach i mieliznach (wattach) w Ijsselmeer. W bardzo mroźne zimy ptaki wędrują aż do zachodniej Francji. W Polsce spotyka się je głównie podczas przelotów wzdłuż wybrzeża, czasem zimują.

Lęgi: Ptaki łączą się w pary (na całe życie) zwykle w drugim roku swego życia, przez rok lub dwa trwają w narzeczeństwie. Gniazdo znajduje się w wyższych, suchszych miejscach przesyconej wodą tundry: samica wyścieła własnym puchem znaleziony dołek w ziemi. Składa jaja w drugiej połowie czerwca i lipca. Wysiaduje przez 28 dni. Gdy gęś siedzi na gnieździe, gąsior stoi na straży. Oboje rodzice wspólnie wodzą młode, które stają się samodzielne w końcu sierpnia.

Pożywienie: Jak innych gęsi.

Podobne prace

Do góry