Ocena brak

Geodezja - rzutowanie

Autor /Kafar Dodano /31.01.2012

Przy wykonywaniu planu pewnego obszaru nale­ży zaznaczyć na nim odpowiednie punkty charakterystyczne. Na przykład, geodeta ma zaznaczyć położenie drzewa (T) na planie prostokątnego wy­cinka gruntu. Każdemu z rogów obszaru przypi­sane niech będą litery A, B, C i D. Najpierw nale­ży wyznaczyć odległości pomiędzy tymi punktami.
Położenie drzewa można opisać w odniesieniu do dowolnej pary rogów, na przykład A i B. Można tego dokonać na cztery sposoby: (1) mierząc odle­głości AT i BT, (2) znajdując najbliższy drzewu punkt (O) na linii łączącej A i B, a następnie mie­rząc odległości OA, OB i OT, (3) mierząc odległość AT (lub BT), a następnie kąt pomiędzy liniami AT (lub BT) i AB, (4) mierząc oba kąty pomiędzy linia­mi AT i AB oraz BT i AB. Takie pomiary po­zwalają zaznaczyć na rysowanym planie pozycję danego punktu - w tym wypadku drzewa.
W pierwszych dwóch przypadkach mierzone są odległości. Takiego pomiaru, zwanego łańcucho­wym, można dokonywać taśmą mierniczą. Trzecia z opisanych metod polega na równoczesnym pomiarze długości i kąta przy użyciu przyrządu zwanego teodolitem. W czwartej z metod dokonuje się pomiarów kątów za pomocą teodolitu.
Gdy chcemy wykonać nieco bardziej skompliko­wany plan gruntu, na którym znajduje się budynek i kilka drzew należy najpierw wybrać stale punk­ty, zwane punktami kontrolnymi. Powinny one znajdować się blisko narożników obmierzanego obszaru i każdy z nich powinien być widoczny ze wszystkich pozostałych. Odległości pomiędzy punktami kontrolnymi, łącznie z co najmniej jedną przekątną, mierzy się taśmą mierniczą. Pomiary te pozwalają geodecie wykonać rysunek mierzonego obszaru w odpowiedniej skali. Wprowadza się przy tym pewne poprawki, by skompensować zwisanie taśmy, które powoduje że odczytane odległości są zawsze nieco większe niż w rzeczywistości.
Odcinki łączące punkty kontrolne tworzą szkie­let - bazę, wewnątrz której należy nakreślić pozo­stałe elementy planu. Zwykle położenia tych ele­mentów wyznaczane są na podstawie pomiaru łańcuchowego, jednak gdy na planie ma zmieścić się więcej szczegółów, generalnie wybiera się tech­nikę rzutowania na przekątną (2).
Niekiedy obecność budynku czyni pomiar odle­głości między dwoma punktami za pomocą taśmy niemożliwym. W celu wyznaczenia położenia róż­nych obiektów może być wtedy konieczne posłu­żenie się pomiarami kątowymi dokonywanymi za pomocą teodolitu. Jak wspomniano miernictwo (geodezja niższa) rozpatruje powierzchnię Ziemi jako płaszczyznę, gdy teren jest nierówny, zada­nie staje się nieco trudniejsze. Jednym z rozwią­zań jest podnoszenie końca taśmy znajdującego się niżej na taką wysokość, by cała taśma znajdowała się w poziomie. Z uniesionego końca taśmy zwisa ciężarek, zwany pionem, który umożliwia usta­wienie końca taśmy dokładnie nad wybranym punktem. Jednocześnie za pomocą niwelatora sprawdza się, czy oba końce taśmy znajdują się na jednakowej wysokości.

Podobne prace

Do góry