Ocena brak

GAULLE CHARLES de (1890-1970) - polityk

Autor /admiral Dodano /24.02.2011

Absolwent szkoły oficerskiej Saint--Cyr, w czasie I wojny światowej wykazał się niebywałą odwagą i od­niósł dwie rany. W lutym 1916 r. pod Verdun dostał się do niewoli; przebywał w 5 obozach jenieckich i z każdego próbował ucieczki, aż trafił do karnego obozu-twierdzy Ingolstadt. Latem 1919 r. przybył do Polski w składzie misji wojskowej i w czasie wojny polsko-bolszewi­ckiej w 1920 r. był oficerem zwiadu 6 armii. W maju 1922 r. został przyjęty do Wyższej Szkoły Wojen­nej (Ecole Superieure de Guerre) w Paryżu.

Dwa lata później napisał swą pierwszą książkę La Discorde chez Uennemi {Niezgoda u nie­przyjaciela), w której przeanali­zował przyczyny klęski Niemiec w I wojnie światowej. W kolejnej książce wydanej w 1934 r.: Vers l 'armie de metier (W stroną armii zawodowej), wyłożył swoje po­glądy na temat funkcjonowania i kształtu armii francuskiej, twier­dząc, że powinna to być mała zawo­dowa armia dysponująca silną bro­nią pancerną. Przeciwstawiał się dominującej wówczas koncepcji obrony na linii *Maginota (pisał: „opieranie naszej osłony wyłącznie na umocnieniach bronionych przez nowicjuszy byłoby absurdem").

Po­glądy te nie znalazły zrozumienia u najwyższych władz politycznych i wojskowych Francji, a książka została ostro skrytykowana przez marsz. Philippe'a *Petaina, ge­neralnego inspektora armii gen. Maxime'a *Weyganda, szefa Szta­bu Generalnego gen. Maurice'a *Gamelina i ministra obrony Edouarda *Daladiera, uznających, że bezpieczeństwo kraju zależy od fortyfikacji, a czołgi i samoloty nie mogą wywrzeć istotnego wpływu na przebieg działań wojennych. W dniu wybuchu II wojny światowej był dowódcą jednostek pancernych 5 ar­mii.

W styczniu 1940 r. rozesłał do 80 przedstawicieli rządu i partii po­litycznych memorandum „Narodzi­ny siły mechanicznej", w którym przedstawił wnioski z analizy prze­biegu działań wojennych w Polsce. Pisał w nim: „[...] wojna ta wcze­śniej czy później stać będzie pod znakiem mchu, zaskoczeń, głębo­kich wyłamań, pościgów, których rozmiary i tempo przewyższą wielo­krotnie wszystkie najbardziej pioru­nujące wydarzenia z przeszłości". Uwagi te jednak nie spotkały się z większym zainteresowaniem. 11 maja 1940 r. de Gaulle objął do­wodzenie formującą się 4 dywizją pancerną (jedną z czterech, jakimi dysponowała armia francuska) i kil­ka dni później został mianowany (tymczasowo) generałem brygady.

Jego dywizja wsławiła się atakiem na czołówkę XIX korpusu gen. Heinza *Guderiana, ale, pozbawio­na łączności radiowej i osłony lot­nictwa, musiała się wycofać spod Montcomet. 5 czerwca, powołany przez premie­ra Paula *Reynauda do rządu jako podsekretarz stanu ds. obrony, nie­wiele mógł zdziałać wobec po­wszechnego nastroju klęski, a nawet planów kapitulacji, do których przy­chylała się część najwyższych do­wódców. Bezskutecznie proponował ewakuowanie rządu i 900 tys. żoł­nierzy do Afryki Północnej oraz prowadzenie dalszej wojny z Niem­cami, przy utrzymaniu posiadłości zamorskich.

9 czerwca, podczas wi­zyty w Londynie, po raz pierwszy spotkał się z premierem Winstonem Churchillem, z którym w następnych dniach (11-12 czerwca i 13 czerwca) rozmawiał jeszcze dwukrotnie i zro­bił na nim jak najlepsze wrażenie. 17 czerwca 1940 r., po objęciu urzę­du premiera przez marsz. Petaina, udał się na pokładzie okrętu do Wielkiej Brytanii i następnego dnia wieczorem przez radio BBC wygło­sił apel o kontynuowanie walki. Mówił: „Ja, generał de Gaulle, znaj­dujący się obecnie w Londynie, wzywam francuskich oficerów i żoł­nierzy, inżynierów i robotników, specjalistów w dziedzinie przemysłu zbrojeniowego, którzy znajdują się lub w przyszłości znajdą się na tery­torium brytyjskim, do nawiązania kontaktu ze mną. (...) Płomień fran­cuskiego oporu nie powinien zga­snąć i nie zgaśnie". 9 września 1944 r. wraz z rządem przeniósł się do Pa­ryża.

W 1945 r. został wybrany przez Zgromadzenie Konstytucyjne szefem rządu tymczasowego, ale zrezygnował z tego stanowiska w styczniu 1946 r. W 1958 r. po­wrócił do czynnego życia politycz­nego, początkowo jako premier, a od 8 stycznia 1958 r. jako prezydent Francji. Zrezygnował ze stanowiska 28 kwietnia 1969 r. w wyniku niepo­myślnego dla niego referendum na temat reorganizacji administracji i senatu.

Podobne prace

Do góry